Skrzętne łzy mężczyzn

**Oszczędne męskie łzy**

– Dokąd tak elegancki? – zainteresował się sąsiad, widząc Krzysztofa w garniturze i pod krawatem.

– Na uroczystość mojego syna – odparł tamten.

– No proszę! Jak szybko rosną cudze dzieci…

– Własne też – uśmiechnął się Krzysztof.

– To prawda… Więc wkrótce uwolnisz się od alimentów?

Krzysztof spojrzał na sąsiada w taki sposób, że tamten poczuł się nieswojo:

– Co to ma do rzeczy?

– Jak to co? Nie znudziło ci się oddawać pieniądze byłej?

– Nie znudziło – rzucił Krzysztof i, zostawiając sąsiada w osłupieniu, odszedł.

Stopniowo wrócił mu dobry nastrój. Napłynęły wspomnienia…

***

Tamtego dnia, gdy jego życie zmieniło się gwałtownie, Krzysztof pogrążony był w apatii.

Teoretycznie: wolny człowiek, zarabia lepiej niż większość, mieszka w pięknym apartamencie, nie brakuje mu kobiecego zainteresowania, w pracy – wszystko świetnie, biznes kwitnie. Więc dlaczego czuł się tak źle? Nic go nie cieszyło. Niczego nie pragnął. Wszystko było mu obojętne.

Wychodząc z biura, zorientował się, że za chwilę zacznie padać. Niebo zasnuły chmury, zerwał się silny wiatr.

Wezwał taksówkę – brakowało tylko, żeby jeszcze zmókł.

Samochód, na złość, był w serwisie, a parasola Krzysztof nigdy nie posiadał.

Wpadł na tylną kanapę i zapadł się w wewnętrzną pustkę.

Kierowca coś mówił, próbując zaimponować widocznie zamożnemu klientowi, w radiu leciała jakaś smętna piosenka…

Krzysztof nie lubił takiej muzyki…

Aż nagle usłyszał słowa, które natychmiast przywróciły go do rzeczywistości:

*Żyłem wtedy lekko, bez troski,*
*krew szalała jak wino.*
*Jej miłość zdawała się wieczna,*
*a ja nie widziałem innej drogi.*
*Lecz dzień za dniem traciłem darmo,*
*rano jej serce coraz bardziej.*
*I straciłem jej świętą miłość*
*w dniach, gdy była jeszcze moja…*

W środku coś zabolało… Ból rozlał się po ciele i Krzysztof nagle zrozumiał jego źródło.

Małgosia…

Małgośka…

Małgorzata…

Tak ją nazywał na różnych etapach życia.

Ich szkolny romans zakończył się ślubem. Nikt nie wierzył, że piękna Małgorzata Nowak zostanie żoną szkolnego łobuza Krzysztofa Kowalskiego.

A on wierzył. Wiedział, że tak będzie. Bez niej nie potrafiłby żyć…

Dla niej się uczył, dla niej piął się w górę, dla niej stał się tym, kim był.

A ona…

Ona zawsze była blisko. Kochała. Dbała. Inspirowała.

Urodziła dwóch synów.

Zawsze spokojna, troskliwa, piękna.

Ani słowa pretensji, ani jednej skargi.

Wszystkim była zadowolona.

I w pewnym momencie Krzysztof uznał, że tak już zostanie. Że to oczywistość. Że nigdy go nie opuści. Wszystko zrozumie, wszystko wybaczy. Będzie przy nim bez względu na wszystko.

I Krzysztof dał się ponieść. Pojawiły się pieniądze, a z nimi nowi znajomi, dziewczyny, imprezy do rana…

Małgorzata milczała. O nic nie pytała. Uznawała to za normę…

Wychowywała synów…

Nie tłumaczył się, nie przepraszał, nie pomagał.

Utrzymywał.

Sądził, że to wystarczy, by była zadowolona i szczęśliwa.

Mylił się.

Pewnego dnia wszystko skończyło się słowami żony:

– Krzysztof, już cię nie kocham.

– No daj spokój! – zaskoczył się – Jesteś po prostu zmęczona. Chodźmy na kolację…

Postawiła talerze na stole. I powiedziała stanowczo:

– Nie zrozumiałeś. Musimy się rozwieść. Już nie chcę i nie mogę być z tobą.

– A pomyślałaś o dzieciach?! – wykrzyknął Krzysztof i sam w duchu wzdrygnął się od banału tych słów.

– Oczywiście. Powinny żyć w miłości… a nie w małżeństwie…

– No to spadaj! – warknął Krzysztof, złapał kurtkę i wyszedł z domu.

Trzy dni się nie pokazywał. Myślał. Liczył, że zacznie go szukać, dzwonić.

Małgorzata milczała.

Wrócił do domu i w przedpokoju znalazł torby z jej rzeczami. Jej i dzieci…

– Co robisz? – zapytał.

– Pakuję się – spokojnie odparła Małgorzata.

– Po co?

Spojrzała na niego ze zdziwieniem.

– Przestań – skrzywił się Krzysztof – nie trzeba… Sam wyjdę…

I wyszedł.

Wszystko zostawił żonie i synom.

W jego świecie nie mogło być inaczej.

Po rozwodzie Małgorzata przez kilka lat była sama. Wiedział to na pewno. Dlatego wpadał, kiedy chciał, przywoził dzieciom prezenty, żądał szacunku. Uważał, że ma do tego prawo.

Aż Małgorzata niespodziewanie wyszła za mąż.

Krzysztof wściekł się. Jak ona śmiała?! Ona, matka jego dzieci! Powinna mu całować stopy za to, że wszystko jej zostawił, płaci takie alimenty, a do tego jeszcze pomaga!

I zaczął metodycznie zatruwać życie byłej żonie.

Zwłaszcza, gdy się upił.

Tak, zaczęło mu się to zdarzać coraz częściej.

Dzwonił, wysyłał obraźliwe SMS-y…

Nawet groził…

Małgorzata nie reagowała. W końcu zablokowała go w mediach i telefonie.

Wtedy zaczął na nią czatować na ulicy…

Trzeźwiejąc, zawsze miał do siebie żal, że znowu nie panował nad emocjami, że narobił tego, czego nigdy nie zrobiłby na trzeźwo…

Ale choć sumienie go gryzło, nigdy nie przeprosił Małgosi. Nie potrafił spojrzeć jej w oczy…

Tak stopniowo jego życie stało się ciągłą nienawiścią. Do siebie, do Małgosi, do całego świata…

Oduczył się czuć, zapomniał, jak się cieszyć.

Wszystko obrzydło…

***

A teraz ta piosenka…

– Kto to śpiewa? – ochryple zapytał Krzysztof.

– No jak to, stary?! To przecież Marek Grechuta! Nigdy nie słyszałeś?

Krzysztof nie odpowiedział. Po chwili zakomenderował:

– Zawracaj! Natychmiast! Szybko! – i podał adres.

Mijając supermarket, zobaczył staruszkę zKupił wszystkie goździki, które uwielbiała, wcisnął zdziwionej staruszce garść złotych i ruszył pod jej drzwi, wiedząc, że choć nic już nie wróci, to przynajmniej dziś przestanie uciekać od prawdy, która od lat paliła go od środka.