SERCE PONOWNIE BIJE

**SERCE ZNOWU BIJE**

Urodziłam swoją Nikę nie wiadomo od kogo. Można powiedzieć, że „poślizgnęłam się” przed ślubem. Tak, pewien młody mężczyzna zabiegał o mnie, ale nie proponował małżeństwa. Za to był olśniewająco przystojny i uprzejmy. Chodziłam z nim pod rękę, dumnie przechadzając się obok babć „słoneczników” siedzących pod blokiem. One, jak słoneczniki za słońcem, zawsze odwracały głowy za każdym przechodzącym.

On nie pracował. Wolał fruwać przez życie jak motyl. Ja go karmiłam, poiłam, układałam do snu. Gotowa byłam rozłożyć się jak kolorowy dywan na jego drodze. Ale pewnego dnia oznajmił, że jest mu ze mną strasznie nudno, że nie doceniam go jako kobieta. I w ogóle, mogłabym go zabrać nad morze, jeśli go kocham…

Płakałam przez tydzień. Potem podarłam zdjęcia „niedokochanego” i spaliłam je. Przez miesiąc cierpiałam w samotności. Aż poznałam Wiktora.

Pewnego ranka spóźniałam się do pracy. Nerwowo dreptałam na przystanku autobusowym. Nagle zatrzymało się taksi. Kierowca otworzył drzwi i zaproponował podwiezienie. Bez zastanowienia wsiadłam.

W drodze zaczął rozmowę. Od razu go oceniłam – średniego wieku, zadbany, ogolony, wyprasowany. Jego galanteria mnie urzekła. Cała jego postać zdradzała troskliwą, kobiecą rękę. Pomyślałam, że to pewnie ręka matki.

Wiktor (tak się przedstawił) był przeciwieństwem pierwszego. Bez wahania zostawiłam mu numer. To był jedyny raz, gdy przejechałam się taksi za darmo.

Zaczęliśmy się spotykać. Wiktor obsypywał mnie kwiatami, dawał prezenty, kochał czule.

Pewnej wiosny spacerowaliśmy po lesie. Było nam lekko i radośnie. Zaczęłam zbierać przebiśniegi. Wiktor, widząc mój zapał, przyłączył się. Gdy „plon” był gotowy, usiadłam w samochodzie z bukiecikiem. Wiktor położył swój ogromny pęk przebiśniegów na tylne siedzenie. Pomyślałam: „Dla żony”. Bałam się zapytać. A jeśli był żonaty? Przyzwyczaiłam się już do jego uprzejmości. Wybrałam słodkie złudzenie. Milczałam.

Ale wkrótce do mojego mieszkania wtargnęła żona Wiktora. Przyszła z dwójką maluchów i powiedziała:

„Proszę, kochanie, wychowuj je! Uwielbiają tatę!”

Oszłomniałam, tylko wyjęczałam:

„Przepraszam, nie wiedziałam. Nie chcę burzyć waszej rodziny. Nie będę wić gniazda pod cudzym progiem.”

Tego samego wieczora zerwałam z „żonatym”.

Następnym ukochanym był Mamuka.

Był Gruzinem. Nasz związek był krótki. Wdarł się w moje życie jak huragan i zniknął jak wiatr.

Poznałam go na urodzinach koleżanki. Od razu mnie oczarował – słodką, spokojną dziewczynę. Nie opierałam się jego urokowi.

Mamuka podbił mnie szczodrością, optymizmem. Z nim nie było czasu na nudę czy smutek. Zawsze miał w zanadrzu jakieś atrakcje. Zdawało się, że nigdy nie miał problemów. Gotowa byłam biec za nim na koniec świata. Ale niestety…

Rok nosił mnie na rękach. Potem wyjechał do Gruzji. Nie zadomowił się w Polsce. Może klimat mu nie pasował, może chora matka go wezwała…

Poczułam się porzucona. Stwierdziłam: „Wystarczy łez. Będę żyć sama.”

Ale gdy już pogodziłam się z losem samotnej kobiety, okazało się, że pod moim sercem rośnie nowe życie. Gdy się dowiedziałam, oniemiałam! Po pierwsze – kto jest ojcem? Po drugie – jak żyć dalej? Po trzecie – jak nie oszaleć?

Urodziła się dziewczynka. Nazwałam ją Weroniką. Stała się sensem mojego życia. Wyglądała jak Mamuka – te same loczki, czarne oczy i uwodzicielski uśmiech. To mnie jakoś cieszyło. Może dlatego, że kochałam go jak nikogo innego. Patrząc na Nikę, wspominałam beztroskie chwile z Mamuką.

Czasem chciało mi się wyć z bezsilności, z zazdrości o zamężne przyjaciółki. Ale wychowanie Niki pochłaniało cały czas. Nie było nawet chwili na łzy.

Pierwszego września Weronika poszła do szkoły.

W ławce posadzono ją z chłopcem, Dawidem. Nika od razu go znielubiła. A on nazwał ją „kędzierzawą głuptaską”.

Dzieci nie znosiły się. Nauczycielka musiała ich rozdzielić. Ale na przerwach i tak się bili.

Poszłam do szkoły, by wyjaśnić, dlaczego moja córka wraca pobita.

Nauczycielka, czując się winna, dała mi adres Dawida. „Proszę porozmawiać z jego rodzicami.”

Nie myśląc długo, ruszyłam na pomoc Nice.

Drzwi otworzył młody mężczyzna. Wycierał ręce w ręcznik zawieszony na szyi.

„Do mnie? Proszę wejść. Zapraszam na kawę. Tylko nakarmię tego urwisa.” – Zniknął w kuchni.

Zaczęłam rozglądać się po maleńkim mieszkaniu. Od razu było widać, że brak w nim kobiecej ręki. Bałagan, kurz, duszny zapach tytoniu.

„No tak…” – pomyślałam.

Wrócił z tacą. Dwie filiżanki pachnącej kawy.

(Ten zapach zapamiętam na całe życie.)

„Czym zawdzięczam wizytę tak pięknej pani?” – zapytał.

„Jestem mamą Weroniki” – zaczęłam.

„Aaaa… już rozumiem. Mój Dawid jest zakochany w pani córce.” – Uśmiechnął się.

„I dlatego moja Nika jest poharatana?” – zaatakowałam.

„Hm… Nie rozumiem?” – zdziwił się szczerze.

„Proszę porozmawiać z synem. Dziękuję za kawę.” – Wstałam.

„Na pewno to zrobię. Niech się pani nie martwi.” – Uspokajał mnie.

„Urwis” cicho siedział w kuchni.

Wróciłam do domu.

Tej nocy nie spałam. Wspominałam spotkanie z ojcem Dawida. Coś mnie w nim urzekło – taki domowy, swojski. Słowem – wymarzony! A ta kawa! Żaden inny mężczyzna mnie nią nie poczęstował! Szampan, wino, martini – tego było pod dostatkiem. Ale kawy nikt nie proponował. Chciałam wiedzieć więcej o tej rodzinie.

Nawet nie zauważyłam, jak w myślach posprzątałam tę nędzną kawalerkę, ustawiłam meble, postawiłam kwiaty na parapecie… A „urNastępnego dnia z uśmiechem zaprosiłam Dawida i jego tatę na niedzielny obiad, nie wiedząc jeszcze, że ta decyzja odmieni nasze życia na zawsze.