SERCE OŻYWA PONOWNIE

SERCE ZNOWU BIJE
Agnieszka urodziła swoją Martę nie wiadomo od kogo. Tak się potocznie mówi – „poślizgnęła się” przed ślubem.
Owszem, za Agnieszką intensywnie kręcił się pewien młodzieniec. Nie proponował jednak małżeństwa. Za to był olśniewająco przystojny i uprzejmy.
Agnieszka prowadziła go pod rękę z dumnie uniesioną głową, mijając babcie-„słoneczniki” siedzące pod blokiem. Te emerytki zawsze (niczym słoneczniki za słońcem) odwracały głowy za każdym przechodzącym.

Młody człowiek nigdzie nie pracował. Wolał fruwać przez życie jak motyl. Agnieszka karmiła go, poiła, kładła spać obok siebie. Gotowa była ścielić się kolorowym dywanem na jego drodze.
Lecz pewnego pięknego dnia adorator oznajmił, że okropnie się z nią nudzi, że nie docenia go jako kobieta. I w ogóle, mogłaby go chociaż raz zawieźć nad morze, jeśli go kocha…

Agnieszka wypłakała cały tydzień. Potem porwała zdjęcia „niedokochanego” i spaliła. Przez miesiąc dziewczyna cierpiała w samotności. Aż poznała Wojciecha.

…Pewnego ranka Agnieszka spóźniała się do pracy. Nerwowo stała na przystanku autobusowym. Wtedy obok zatrzymała się taksówka. Kierowca otworzył drzwi i zaproponował podwiezienie. Agnieszka bez namysłu wskoczyła do środka.

W drodze kierowca zagaił rozmowę. Agnieszka od razu oceniła mężczyznę. Był po czterdziestce, zadbany, ogolony, uczesany, wyprasowany. Urzekła ją też jego galanteria. Cały jego wygląd zdradzał troskliwą kobiecą rękę. Agnieszka uznała, że to na pewno ręka matki.

Wojciech (tak się przedstawił) był pełnym przeciwieństwem pierwszego wybranka. Agnieszka bez wahania zostawiła mu swój numer. Chciała kontynuować znajomość. To była jedyna darmowa przejażdżka taksówką w jej życiu.

…Zaczęli się spotykać. Wojciech zasypywał Agnieszkę kwiatami, obdarowywał prezentami, kochał czule.

Pewnej wiosny spacerowali po lesie. Na duszy było lekko i radośnie. Agnieszka zbierała przebiśniegi. Widząc jej zapał, Wojciech też się przyłączył. „Zbiory” były obfite. Agnieszka z bukiecikiem usiadła w aucie.

Wojciech wsiadł za kierownicę, a swój ogromny pęk kwiatów ostrożnie położył na tylnym siedzeniu. Agnieszce od razu błysnęło: „Dla żony.” Nie śmiała dopytać. A jeśli jest żonaty? A tak przywykła przez pół roku do uprzejmego Wojciecha. Wolała słodkie złudzenie. Milczała…

Ale niedługo potem do Agnieszki przyszła żona Wojciecha. Przyprowadziła dwójkę małych dzieci i oświadczyła:
– Proszę, wychowuj je! One bardzo kochają tatę!

Agnieszka, zaskoczona, tylko wyjąkała:
– Przepraszam, nie wiedziałam, że Wojciech jest żonaty. Nie zamierzam burzyć państwa związku. Nie będę wić gniazda pod cudzym progiem.

Tego samego wieczoru dała „żonatemu” kosza.

…Następnym ukochanym okazał się Zurab.
Był Gruzinem. Ich romans był krótkotrwały. Wdarł się jak huragan w życie Agnieszki i zniknął jak wicher.

Poznali się na urodzinach koleżanki. Zurab od razu wziął w karby spokojną i miłą dziewczynę. Agnieszka nie opierała się i uległa urokowi charyzmatycznego mężczyzny.

Zurab podbił jej serce szeroką duszą, hojnością, optymizmem. Z nim nie miała czasu na nudę czy smutki. Zawsze miał w zanadrzu nieskończone pomysły. Wydawało się, że problemy go nie dotyczą. Była gotowa biec za nim na koniec świata. Lecz niestety…

Rok nosił Agnieszkę na rękach. Potem wyjechał do Gruzji. Nie przyzwyczaił się do polskiego klimatu. Może ciągnęła go chora matka…

Agnieszka poczuła się porzucona i niepotrzebna. Postanowiła: „Będę żyć sama. Przynajmniej bez łez.”

Gdy już pogodziła się z samotnym losem, okazało się, że pod jej sercem rośnie nowe życie. Agnieszka, usłyszawszy tę wiadomość, oniemiała! Po pierwsze, kto był ojcem dziecka? Po drugie, jak teraz żyć? Po trzecie, jak nie oszaleć?

…Urodziła się dziewczynka. Agnieszka nazwała córeczkę Weroniką. Weronika stała się sensem jej życia. Dziewczynka była podobna do Zuraba – te same loczki, czarne oczy i urzekający uśmiech. I to jakoś cieszyło Agnieszkę. Może dlatego, że kochała go jak nikogo innego. Patrząc na Martę, wspominała beztroskie dni z Zurabem.

Oczywiście, czasem chciało się wyć z bezsilności, zazdrościć zamężnym koleżankom. Ale wychowanie Marty pochłaniało cały czas. Nie było nawet chwili na łzy.

…Pierwszego września Weronika poszła do szkoły.
W ławce posadzono ją z chłopcem – Kacprem. Marta od razu go nie polubiła. A Kacper nazwał ją „kudłatą głuptaską”.

Dzieci nie znosiły się na zabój. Nauczycielka musiała ich rozdzielić. Ale i tak bili się na przerwach.

Agnieszka przyszła do szkoły spytać, dlaczego córka wraca podrapana.
Nauczycielka, poczuwszy się winna, od razu podała adres Kacpra. Niech rodzice się tym zajmą.

Agnieszka, nie myśląc długo, poszła bronić córki. Zapukała pod wskazany adres.

…Drzwi otworzył mężczyzna. Gospodarskim ruchem wycierał ręce w ręcznik zawieszony na szyi.
– Do mnie? Proszę wejść. Zaraz zaproponuję kawę. Tylko nakarmię swojego urwisa – pospieszył do kuchni.

Agnieszka zdjęła buty i weszła do maleńkiego pokoju. Od razu widać było brak kobiecej ręki – rzeczy porozrzucane, kurz i zaduch papierosów.
„Rany…” – pomyślała.

Gospodarz wrócił z tacy. Dwie filiżanki parującej kawy.
(Ten zapach Agnieszka zapamięta na zawsze.)
– Czym zawdzięczam wizytę tak pięknej damy? – zagadnął.
– Jestem mamą Weroniki – zaczęła Agnieszka.
– Aaa… Rozumiem. Mój Kacper jest zakochany w pani córce – uśmiechnął się.
– I dlatego moja Marta jest podrapana? – zaatakowała.
– Hm… Nie rozumiem? – szczerze zdziwił się ojciec.
– ProAgnieszka uśmiechnęła się lekko, popijając kawę, i nagle zrozumiała, że właśnie znalazła to, czego szukała przez całe życie – prawdziwą rodzinę i nowy początek.