Stary Przyjaciel

Ta maleńka kawalerka od razu przypadła mi do gustu. Niewielka, schludna, wszędzie meble z czasów PRL-u, nawet ścianka jugosłowiańska z kryształami była. Dywan na ścianie, zakopcony czajnik na kuchence i stary lodówka „Polar” w kącie. Do tego radio wiszące w pokoju. Starociwo, z którego sączyły się programy Radia Maryja. Ciepło tak grało. Z lekkim trzaskiem, szumem w tle i starymi piosenkami. Telewizora brakowało, ale nie narzekałem.

Wracałem po robocie, przykręcałem radio i nastawiałem wodę na herbatę. Potem nalewałem wrzątku do kubka, wdychałem aromatyczną parę i stałem przy oknie, patrząc na ulicę. Radio gadało, a ja się wpatrywałem w ciemnoniebieskie niebo, w rozmyte guziki gwiazd i w księżyc z zadziorami. I milczałem. Z kim miałem gadać? Sam mieszkałem w tej kawalerce. Tak żyłem, aż poznałem nowego sąsiada. Nazywał się Kazik. Kazio. Dobry chłopak.

Tego dnia wróciłem z pracy późno. Cały dzień przy maszynie, aż plecy łupało, a nogi były jak z waty. Wchodzę do kuchni, a on tam siedzi. Kazio. Patrzy na mnie. Najpierw chciałem się wkurzyć, nawet pasek zdjąć, ale jak spojrzał tymi swoimi błyszczącymi oczkami, to ręka mi opadła. Postawiłem czajnik i usiadłem obok. Ja na niego, on na mnie. I nie odchodził. Taki cichy.

Nalałem sobie herbaty, wyciągnąłm herbatniki z paczki i położyłem na stole. Kazio aż szyję wyciągnął, jak zobaczył słodkości. Podsunąłem mu jednego, a on powąchał, grzecznie się odwrócił i siedzi, słucha radia. Posłuchaliśmy wiadomości, dowiedzieliśmy się, co się dzieje na świecie, a potem poszedłem spać. Kazio został w kuchni, słuchał radia. Dopiero rano gdzieś uciekł. Po swoich sprawach pewnie. Mnie czekała huta i wierna maszyna, a czym on się zajmował, nie wiedziałem. Wrócił dopiero wieczorem, gdy ja już byłem w domu i rozkładałem zakupy. Śledzik suszony, dzbanek zimnego piwa i owsiane ciasteczka. I tak zaczęliśmy żyć razem. Ja i Kazio.

Wracam po robocie, nalewam piwo, czyszczę śledzia i gadam z Kaziem. On nie pił, gdzie mu tam. Tylko słuchał i milczał. Czasem, jak za bardzo się rozkręciłem, zaczynał chodzić po kuchni. Tam i z powrotem. Postuka, uspokoi się i znowu do stołu. Siądzie i patrzy tymi błyszczącymi oczkami. Słucha. A mnie dobrze. Wygadam się, wyrzucę z siebie całą złość i od razu lżej na duszy. Kazio wiedział o tym, dlatego milczał.

A jeszcze kochał słuchać radia. Zwłaszcza starych piosenek. Czasem wrócę, a Kazia nie ma. Włączam radio, dopiero czajnik nastawię, odwrócę się, a on już tu. Siedzi, słucha i patrzy. I jemu dobrze, i mnie. Zjemy coś, posłuchamy radia i gadamy do późna. Opowiadałem mu wszystko. Co nowego w hucie, jaką stal przywieźli, jak Stasiek o mało nie wpadł na pijanego. I o swoim dawnym życiu też. Kazio słuchał uważnie. Milczał, oczy mu błyszczały i słuchał. Dobry chłopak. Najbardziej lubił historie z mojej służby wojskowej.

O rany, wszystko mu powiedziałem. Jak młodym chłopakiem trafiłem na front, jak o mało nie wpadłem w niewolę, jak paliły się czołgi. O gorącej grochówce, o kontuzji. A Kazio słuchał. Mądry był. Nie każdy potrafi milcząc podtrzymać rozmowę, a on umiał. Gadam o kolegach, o towarzyszach, ocieram łzę, a on spojrzy tak żałośnie, dotknie łapką i od razu lżej. Miało się szczęście z sąsiadem. Kochałem go, a on mnie. Tylko nie znosił, jak wracałem pijany. Spojrzy z dezaprobatą i odwróci się. Nawet radio przestawało go interesować.

Raz się najarałem z chłopakami, a kiedy wróciłem, Kazio, jak mnie zobaczył, od razu schował się w pokoju. Wstyd mi się zrobiło, że zalewam przeszłość wódą, zamiast dzielić się z nim, jak kiedyś. Schowałem butelkę do lodówki, włączyłem radio i zapaliłem papierosa. Zrobiło mi się smutno, a kiedy tak było, Kazio zawsze przychodził. Nawet jeśli się obraził. Więc i tym razem przyszedł. Usiadł obok, dotknął łapki i patrzy, milczy. No to zacząłem narzekać na życie, popijając gorzkim dymem. Aż uświadomiłem sobie – na co narzekać? Kawalerka jest, jedzenie jest, nawet przyjaciel jest. Który wysłucha, uspokoi i pomilczy obok. Ech! Wyrzuciłem wtedy cały alkohol z domu. Tylko zimne piwo ze śledzikiem sobie pozwalałem. I Kazio się nie sprzeciwiał. Siądzie, powącha rybę i milczy, słucha, aż pójdę spać. Wiedziałem, że zostaje jeszcze długo w kuchni, gdy ja śnię.

Aż pewnego dnia zniknął. Tydzień go nie było. Smutno mi się zrobiło, samotnie bez Kazia. Przywykłem już do naszych nocnych pogaduch. Włączałem radio, brzdękałem butelkami, ale Kazio nie pojawiał się. Więc diabli mnie podkusiWtedy właśnie Zina weszła na kuchnię z Lizą na ręku, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała: „No cóż, chyba mamy teraz pełną rodzinę”, a wróbelek Kazio skrzydełkiem przytaknął i skoczył na parapet, gdzie przez lata słuchał ze mną radia.