SERCE PUKA NA NOWO

SERCE ZABIJA PONOWNIE

Ewa urodziła swoją Martę nie wiadomo od kogo. Jak to mówią, „poślizgnęła się” przed ślubem.
Tak, owszem, jeden młody człowiek bardzo się o nią starał. Na ożenek jednak nie nalegał. Za to był przystojny jak z obrazka i zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen.

Ewa z dumą prowadziła go pod rękę, mijając babcie-„słoneczniki” siedzące pod blokiem. Te emerytki zawsze, jak słoneczniki za słońcem, odwracały głowy za przechodzącymi.

Młody człowiek nie pracował nigdzie. Wolał fruwać przez życie jak motyl. Ewa go żywiła, poiła, układała do snu. Gotowa była rozkładać się jak kolorowy dywan pod jego stopami.

Ale pewnego pięknego dnia adorator oznajmił, że jest z Ewą okropnie znudzony, że nie docenia go jako mężczyzny. I w ogóle, mogłaby go choć raz zabrać nad morze, jeśli naprawdę go kocha…

Ewa płakała cały tydzień. Potem podarła zdjęcie „niedokochanego” i spaliła. Przez miesiąc dziewczyna cierpiała w samotności. Aż w końcu poznała Wojtka.

…Pewnego ranka Ewa spóźniała się do pracy. Stresowała się, stojąc na przystanku autobusowym. Wtedy obok zatrzymała się taksówka. Kierowca otworzył drzwi i zaproponował podwiezienie. Ewa, nie myśląc długo, wskoczyła do środka.

W drodze kierowca zagaił rozmowę. Ewa od razu go oceniła: był po czterdziestce, zadbany, ogolony, w wyprasowanej koszuli. Ujęła ją też jego galanteria. Cały jego wygląd zdradzał troskliwą, kobiecą rękę. Ewa uznała, że to pewnie ręka matki.

Wojtek (tak się przedstawił) był przeciwieństwem pierwszego wybranka. Bez zastanowienia Ewa zostawiła mu swój numer. To był jedyny raz, kiedy przejechała się taksówką za darmo.

…Zaczęli się spotykać. Wojtek obsypywał Ewę kwiatami, rozdawał prezenty, kochał czule.

Pewnego wiosennego dnia spacerowali po lesie. Na duszy było lekko i radośnie. Ewa zaczęła zbierać przebiśniegi. Widząc jej zapał, Wojtek też się dołączył. Zebrali „plon”. Ewa usiadła w aucie z bukiecikiem.

Wojtek wsiadł za kierownicę, a swój ogromny pęk kwiatów ostrożnie położył na tylne siedzenie. Ewie od rawu przyszło do głowy: „Dla żony”. Nie śmiała zapytać. A jeśli jest żonaty? A ona przez pół roku już przywykła do uprzejmego Wojtka. Wolała słodkie złudzenie. Milczała…

Ale wkrótce do Ewy zawitała żona Wojtka. Przyszła z dwójką malutkich dzieci i oznajmiła:

– Proszę, kochanie, wychowuj je! One bardzo kochają tatę!

Ewa, zaskoczona, tylko wyjąkała:

– Przepraszam, nie wiedziałam, że Wojtek jest żonaty. Nie mam zamiaru rozbijać państwa rodziny. Pod cudzym progiem gniazda wić nie będę.

Tego samego wieczoru dała „żonatemu” kosza.

…Następnym ukochanym okazał się Giorgi.

Był Gruzinem. Ich romans był szybki i burzliwy. Wpadł w życie Ewy jak huragan i równie szybko zniknął.

Poznali się na urodzinach koleżanki. Giorgi od razu wziął miłą, spokojną dziewczynę w obroty. Ewa nie opierała się urokowi tego charyzmatycznego mężczyzny.

Podbił jej serce szeroką duszą, hojnością, optymizmem. Z nim nie miała czasu na nudę czy smutki. Giorgi zawsze miał w zanadrzu tysiąc pomysłów. Zdawał się nie mieć żadnych problemów. Ewa gotowa była biec za nim na koniec świata. Ale niestety…

Rok nosił swoją Ewę na rękach. Potem wrócił do Gruzji. Nie zadomowił się w Polsce. Może klimat mu nie pasował, może chora matka wzywała…

Ewa poczuła się porzucona i nikomu niepotrzebna. Stwierdziła, że ma dość cierpienia. „Będę żyła sama. Przynajmniej bez łez”.

A gdy już pogodziła się z losem samotnej kobiety, okazało się, że pod jej sercem rośnie nowe życie. Ewa oniemiała na tę wiadomość! Po pierwsze, kto będzie ojcem? Po drugie, jak żyć dalej? Po trzecie, jak nie oszaleć?

…Urodziła się dziewczynka. Ewa nazwała córkę Weroniką. Weronika stała się sensem jej życia. Była podobna do Giorgiego – te same loczki, czarne oczy i urzekający uśmiech. To jakoś cieszyło Ewę. Może dlatego, że kochała go jak nikogo innego. Patrząc na Martę, przypominała sobie beztroskie dni z Giorgim.

Oczywiście, czasem chciało się wyć z bezsilności, z zazdrości o zamężne koleżanki. Ale wychowanie Weroniki zabierało cały czas. Nie było nawet chwili na płacz.

…Pierwszego września Weronika poszła do szkoły.

W ławce posadzono ją z chłopcem – Kacprem. Marta od razu go nie polubiła. A Kacper nazwał ją „pokręconą głupią”.

Dzieci nie znosiły się. Nauczycielka musiała ich rozdzielić. Ale i tak na przerwach potrafili się pobić.

Ewa poszła do szkoły dowiedzieć się, dlaczego córka wraca podrapana.

Nauczycielka, czując się winna, od razu dała adres Kacpra. Niech rodzice się tym zajmą.

Ewa, nie namyślając się długo, postanowiła bronić Weroniki. Poszła pod podany adres.

…Drzwi otworzył mężczyzna. Wycierał ręce w ścierkę zawieszoną na szyi.

– Do mnie? Proszę wejść. Zaraz poczęstuję panią kawą. Tylko nakarmię tego urwisa – pospiesznie zniknął w kuchni.

Ewa rozEwa weszła do środka i wtedy poczuła, że jej serce znów zaczyna bić mocniej – jakby po latach samotności w końcu odnalazło swój właściwy rytm.