Na początku się zestarzałam, a teraz jeszcze zachorowałam! Zrywam z mężem! — powiedziała, z irytacją zamykając drzwi.

„Najpierw się postarzałaś, a teraz jeszcze zachorowałaś! Dość tego, biorę rozwód!” – rzucił mąż, irytowanym gestem zatrzaskując drzwi. Nie miał pojęcia, jak bardzo się mylił…

Katarzyna siedziała przy kuchennym stole, zaciskając dłoń na telefonie. Głos po drugiej stronie przekazał jej wiadomość tak zaskakującą, że na moment świat przestał istnieć. Myśli wirowały chaotycznie, ale żadna nie układała się w klarowny plan.

Co robić? To pytanie rozpalało ją od środka, ale odpowiedź nie przychodziła. Dzielić się z kimkolwiek swoimi zmartwieniami nie zamierzała – dawno zrozumiała, że ludzie rzadko szczerze cieszą się cudzym szczęściem, a współczucie okazują jeszcze rzadziej. Słowa to jedno, ale co kryje się w czyimś sercu, nigdy nie wiadomo.

Kiedyś mogła zwierzyć się rodzicom. Byli jej opoką. Teraz ich zabrakło, a Katarzynie brakowało ich bardziej niż kiedykolwiek. Mąż? Kiedyś mu ufała, ale ostatnio stawał się coraz chłodniejszy. Raz po raz rzucał dwuznaczne uwagi o wieku, sugerował, że jesień życia przyszła za wcześnie. To cytował artykuł o tym, że kobiety starzeją się szybciej, to delikatnie wyrzucał, że zaniedbała dbanie o siebie.

Ale Katarzyna nie widziała w sobie zmian. Wciąż chodziła do fryzjera, sama robiła manicure po nieudanej wizycie w salonie, wybierała eleganckie ubrania. Owszem, czas odcisnął swoje piętno, ale przecież mąż też nie młodniał. Inne pary w ich wieku trzymały się za ręce, śmiały się, planowały przyszłość. A ona coraz częściej zostawała sama – mąż „zostawał w pracy”, choć wiedziała, że to tylko pretekst.

Dzieci? Córka niedawno wyszła za mąż, spodziewała się dziecka, a syn studiował w innym mieście. Nie chciała im dokładać zmartwień. Ale jedno było pewne – trzeba rozmówić się z mężem. Niech powie wprost, czy został jeszcze ślad z człowieka, w którym się kiedyś zakochała.

Wieczorem przywitała Jacka poważnym spojrzeniem.
„Coś się stało?” – zapytał, zauważając jej wyraz twarzy.
„Tak” – odparła, głęboko oddychając. „Dostałam niepokojącą diagnozę. Powiedz, jeśli będę potrzebowała pomocy, będziesz przy mnie?”
Jacek zaniepokoił się.
„Jaką diagnozę?”
„To nieważne” – odpowiedziała. „Ważne, czy zostaniesz, jeśli będzie mi ciężko?”
Mąż westchnął, przetarł twarz dłonią i opadł na fotel.
„Kasia, rozumiesz… Sam dałaś mi pretekst. Od dawna chciałem to powiedzieć, ale zwlekałem. Więc… odchodzę. Za szybko się postarzałaś, a teraz jeszcze choroba… Wybacz, ale nie będę się tobą opiekował. Ja jeszcze mam przed sobą życie, a tu… kłopoty. No i jest ktoś inny. Dasz radę, zawsze dawałaś”.

Szybko wstał, poszedł do sypialni, spakował torbę.
„Resztę zabiorę później. Lec”Katarzyna patrzyła, jak Jacek wychodzi, wiedząc, że to nie koniec, lecz początek czegoś nowego.”