Zostaw mnie w spokoju! Nie obiecywałem ci małżeństwa! A tak w ogóle, nie mam pojęcia, czyj to dziecko.

— Odczep się ode mnie! Nigdy nie obiecywałem ci małżeństwa! I w ogóle, skąd mam wiedzieć, czyje to dziecko? Może wcale nie moje? Dlatego idź sobie, a ja sobie pojadę! — tak mówił służbowy Wiktor do oszołomionej Walerii. A ona stała i nie mogła uwierzyć własnym uszom ani oczom. Czy to ten sam Wiktor, który wyznawał jej miłość i nosił na rękach? Ten sam Wicuś, który nazywał ją Walusią i obiecywał niebiańskie manny? Przed nią stał lekko zmieszany, a przez to zły, obcy facet…

Popłakała Walusia z tydzień, machając na zawsze Wicusiem, ale ze względu na wiek — miała już trzydzieści pięć lat — i swoją niepozorność, a więc małe szanse na znalezienie kobiecego szczęścia, postanowiła urodzić…

Urodziła Wala w terminie hałaśliwą dziewczynkę. Nazwała ją Hania. Dziewczynka rosła spokojna, bezproblemowa i nie sprawiała matce kłopotów. Jakby wiedziała, że choćby krzyczała, czy nie, niczego nie osiągnie… Wala traktowała córkę nieźle, ale widać było, że nie było w niej prawdziwej miłości matczynej — niby karmiła, ubierała, kupowała zabawki. Ale żeby przytulić, pobawić się, pójść na spacer — tego nie było. Mała Hania często wyciągała rączki do matki, ale ta ją odpychała. To była zajęta, to miała wiele na głowie, to była zmęczona, to bolała ją głowa. Jakby instynkt macierzyński w niej nigdy się nie obudził…

Gdy Hania miała siedem lat, zdarzyła się niebywała rzecz — Wala poznała mężczyznę. Co więcej, ściągnęła go do domu! Cała wieś o tym plotkowała! Jaka z tej Walki lekkoduszna baba. Facet nierzetelny, nie stąd, bez stałej pracy, mieszka Bóg wie gdzie! Może w ogóle oszust… A to dopiero! Wala pracowała w lokalnym sklepie, a on zatrudnił się przy rozładunku towaru. I na tym gruncie rozwinął się ich romans. Wkrótce Wala zaprosiła nowego narzeczonego, by zamieszkał z nimi. Sąsiedzi potępiali kobietę — sprowadziła sobie byle kogo pod dach! A miałaby pomyśleć o małej córce, gderali. Do tego małomówny, słowa z niego nie wyciągniesz. Pewnie coś ukrywa. Ale Wala nikogo nie słuchała. Jakby czuła, że to jej ostatnia szansa na kobiece szczęście…

Wkrótce jednak sąsiedzi zmienili zdanie o tym z pozoru małomównym facie. Dom Walerii, bez męskiej ręki, popadał w ruinę i wymagał remontu — Jarosław, bo tak miał na imię, najpierw naprawił gankowe schody, potem załatał dach, podniósł przewrócony płotek. Codziennie coś poprawiał, a dom nabierał blasku. Widząc, że facet ma złote ręce, ludzie zaczęli prosić o pomoc, a on odpowiadał:

— Jeśli jesteś stary albo naprawdę biedny, pomogę za darmo. A jeśli nie, zapłać złotówkami albo produktami.

Od jednych brał pieniądze, od innych konserwami, mięsem, jajkami, mlekiem. U Wali był ogródek, ale nie miała zwierząt — samotna kobieta nie dałaby rady. Dlatego dawniej Hania rzadko jadła śmietanę czy domowe mleko. A teraz w lodówce pojawiły się śmietanka, mleko, masło.

Krótko mówiąc, Jarosław miał złote ręce. Jak to mówią — i szewc, i rolnik, i w dzień, i w nocy. A Walusia, która nigdy nie była pięknością, rozkwitła przy nim — promieniała, złagodniała. Nawet do Hani stała się czulsza. Uśmiechała się, a okazało się, że ma dołeczki w policzkach. No proszę…

A Hania rosła sobie, już chodziła do szkoły. Pewnego dnia siedziała na ganku i patrzyła, jak wujek Jarek pracuje, a wszystko mu się udawało. Potem poszła do koleżanki do sąsiedniego domu. Wróciła dopiero wieczorem, zabałamuciła się. Otworzyła furtkę i oniemiała… Na środku podwórka stały… huśtawki! Kołysały się lekko na wietrze i kusiły, wołały…

— To dla mnie?! Wujku Jarku! To pan zrobił? Huśtawki?! — nie wierzyła własnym oczom Hania.

— Dla ciebie, Haniuś, oczywiście! Przyjmij robotę! — roześmiał się zwykle ponury wujek Jarek.

Hania usiadła na desce i huśtała się mocno w przód i w tył, a wiatr gwizdał jej w uszach i nie było szczęśliwszej dziewczynki na całym świecie…

Wala wychodziła wcześnie do pracy, więc gotowanie wziął na siebie wujek Jarek. Przyrządzał śniadania, obiady. A jakie piekł ciasta, jakie zapiekanki! To on nauczył Hanię gotować i nakrywać do stołu. Tyle talentów kryło się w tym małomównym człowieku…

Gdy nadeszła zima i dni stały się krótsze, wujek Jarek odprowadzał i przyprowadzał Hanię ze szkoły. Niósł jej tornister i opowiadał historie ze swojego życia. Mówił, jak opiekował się ciężko chorą matką, sprzedał mieszkanie, by jej pomóc. I jak rodzony brat oszukańczo wyrzucił go z rodzinnego domu.

Nauczył ją łowić ryby. Latem, o świcie, chodzili nad rzekę i cichutko czekali na branie. Tak nauczył ją cierpliwości. W połowie lata wujek Jarek kupił jej pierwszy rower i uczył ją jeździć. Smarował jej kolanka jodyną, gdy rozbijała je na kawałki, przewracając się.

— Jarku, zabije się ta dziewczyna — warknęła matka.

— Nie zabije. Musi nauczyć się upadać i wstawać — odpowiedział stanowczo.

A któregoś Nowego Roku podarował jej prawdziwe dziecięce łyżwy Śnieżynki. Wieczorem zasiedli do świątecznego stołu, który przygotował wujek Jarek z pomocą Hani. Czekali na dźwięk zegara, gratulowali sobie, śmiali się i stukali szklankami. Wszystkim było smacznie i wesoło. A rano Wala i Jarek obudzili się od przenikliwego krzyku i pisku Hani.

— Łyżwy! Hurra!!! Mam prawdziwe łyżwy! Białe i nowe! Dziękuję, dziękuję!!! — wrzeszczała Hania, znajdując pod choinką wspaniały prezent. Dziewczynka przyciskała je do piersi, a po jej twarzy płynęły łzy szczęścia…

Potem poszli z wujkiem Jarkiem na zamarzniętą rzekę i on długo odgarniał śnieg, a ona mu pomagała. Uczył ją jeździć. Upadała, ale cierpliwie prowadził ją za rękę, aż stanęła pewnie na lodzie. W końcu przejechała całą trasęA kiedy wiele lat później Hania trzymała w dłoniach zdjęcie wujka Jarka, wiedziała, że choć odszedł, jego miłość i mądre słowa zawsze będą jej towarzyszyć, jak ciepłe światło w najciemniejsze dni.