Zostaw mnie w spokoju! Nie obiecywałem ci małżeństwa! I w ogóle nie wiem, czyje to dziecko.

**Dziennik osobisty**

„Odejdź ode mnie! Nigdy nie obiecywałam, że wyjdę za ciebie! I w ogóle nie wiem, czyje to dziecko. A może wcale nie twoje? Więc baw się sama, a ja sobie pójdę.” — tak mówił służbowy Witold do zdruzgotanej Weroniki. Stała jak wryta, nie wierząc własnym uszom. Czy to ten sam Witold, który wyznawał miłość i nosił ją na rękach? Ten sam Wicio, który nazywał ją Weroniczką i obiecywał raj na ziemi? Teraz przed nią stał zmieszany, a przez to jeszcze bardziej zły, obcy człowiek…

Płakała Weroniczka tydzień, machając Wiciowi na pożegnanie. Ale przez swój wiek — trzydzieści pięć lat, niepozorny wygląd i małe szanse na nową miłość — postanowiła urodzić…

Weronika powiła w terminie hałaśliwą dziewczynkę. Dała jej na imię Zosia. Dziewczynka rosła spokojna, nie sprawiając problemów. Jakby wiedziała, że nie dostanie niczego, choćby nie wiem jak krzyczała. Weronika traktowała córkę poprawnie, ale widoczne było, że nie było w niej prawdziwej matczynej miłości. Karmiła, ubierała, kupowała zabawki. Ale przytulić, pobawić się, pójść na spacer? Tego nie było. Mała Zosia często wyciągała rączki, ale matka je odpychała. Zawsze była zajęta, zmęczona, z bólem głowy. Instynkt chyba nigdy się nie obudził…

Gdy Zosia miała siedem lat, stało się coś niebywałego — Weronika poznała mężczyznę. Co więcej, sprowadziła go do domu! Cała wieś plotkowała. Jaka z tej Weroniki lekkoduszna baba! Facet niepoważny, znikąd, bez stałej pracy. Może oszust? Weronika pracowała w lokalnym sklepie, a on zatrudnił się przy rozładunku towarów. Tak się zaczęła ich znajomość. Wkrótce Weronika zaprosiła nowego „narzeczonego” do siebie. Sąsiedzi kręcili nosami — przyprowadziła obcego! A co z małą Zosią? Do tego małomówny, trudno z niego słowo wyciągnąć. Pewnie coś ukrywa. Ale Weronika nie słuchała. Jakby czuła, że to jej ostatnia szansa na szczęście…

Wkrótce jednak opinia sąsiadów się zmieniła. Dom Weroniki, dotąd zaniedbany, potrzebował remontu. Tymoteusz — bo tak miał na imię — naprawił najpierw ganek, potem dach, podniósł walący się płot. Każdego dnia coś poprawiał, a dom rozkwitał. Ludzie, widząc jego umiejętności, sami prosili o pomoc. A on odpowiadał:

— Jeśli jesteś stary albo naprawdę biedny, pomogę za darmo. Inaczej — płacisz albo produktami.

Od jednych brał złotówki, od innych — przetwory, mięso, jajka, mleko. Weronika miała ogródek, ale bez pomocy mężczyzny nie trzymała zwierząt. Teraz w lodówce pojawiła się śmietana, domowe mleko, masło.

Tymoteusz miał złote ręce. Jak to mówią — i szewc, i kowal. A Weronika, nigdy niepiękna, rozkwitła przy nim — promieniała, złagodniała, nawet dla Zosi stała się czulsza. I okazało się, że ma dołeczki w policzkach…

Zosia rosła, chodziła już do szkoły. Pewnego dnia obserwowała, jak wujek Tymek pracuje — wszystko mu się udawało. Potem poszła do koleżanki. Wróciła wieczorem, otworzyła furtkę i… zamarła. Na środku podwórka stały… huśtawki! Kołysały się lekko na wietrze, kusząc…

— To dla mnie?! Wujku Tymku, to ty je zrobiłeś?!

— Dla ciebie, Zosiu! Odbieraj robotę! — roześmiał się zwykle małomówny wujek.

Zosia wskoczyła na siedzenie, huśtając się mocno, a wiatr świstał jej w uszach. Nie było szczęśliwszej dziewczynki na świecie…

Weronika wcześnie wychodziła do pracy, więc wujek Tymek zajął się gotowaniem. Jakie robił pierogi, jakie zapiekanki! To on nauczył Zosię gotować i nakrywać do stołu.

Zimą, gdy dni były krótkie, odprowadzał ją i przyprowadzał ze szkoły. Niósł plecak, opowiadał o swoim życiu — jak opiekował się chorą matką, sprzedał mieszkanie, by ją uratować. Jak brat oszukał go i wyrzucił z rodzinnego domu.

Nauczył ją łowić ryby. Latem, o świcie, chodzili nad rzekę, cierpliwie czekając na branie. W połowie lata kupił jej pierwszy rower. Gdy rozbijała kolana, smarował je jodyną.

— Tymek, zabije się ta dziewczyna — warknęła Weronika.

— Nie zabije. Musi nauczyć się upadać i wstawać — odpowiadał stanowczo.

A w Nowy Rok podarował jej prawdziwe łyżwy „Śnieżynki”. Wieczorem zasiedli do stołu, który przygotowali razem. Czekali na bicie dzwonów, śmiejąc się i trącając kieliszkami. Rano obudził ich krzyk Zosi:

— Łyżwy!!! Mam prawdziwe łyżwy!!! Dziękuję, dziękuję!!! — ściskała je, a po jej twarzy płynęły łzy szczęścia.

Poszli na zamarzniętą rzekę. Tymoteusz odgarniał śnieg, a ona pomagała. Uczył ją jeździć. Padała, ale on cierpliwie prowadził ją za rękę, aż stanęła pewnie. Gdy wracali, rzuciła mu się na szyję:

— Dziękuję ci za wszystko… Dziękuję, tato…

Tym razem zapłakał on. Ukradkiem ocierał łzy, ale te zamarzały w mrozie, jak maleńkie kryształki…

Później Zosia dorosła, wyjechała do miasta na studia. Miewała trudności, jak każdy. Ale on zawsze był przy niej. Był na jej obronie, przywoził paczki z jedzeniem, by jego córeczka nie głodowała.

Prowadził ją do ołtarza, gdy wychodziła za mąż. Razem z jej mężem czekał pod szpitalem na wieści o narodzinach wnuków. Kochał je jak własne.

A potem odszedł, jak kiedyś odejdziemy wszyscy. Na pogrzebie Zosia, stojąc z matką, rzuciła garść ziemi i szepnęła:

— Żegnaj, tato… Byłeś najlepszym ojcem na świecie. Zawsze będę o tobie pamiętać…

I został w jej sercu na zawsze. Nie jako wujek Tymoteusz, nie jako ojczym, ale jako OJCIEC. Bo ojciec to nie ten, kto dał życie, ale ten, kto je ukształtował. Kto dzielił ból i radość. Kto był zawsze blisko…