Spotkanie z przeszłością po 30 latach w sklepie

Spotkałem swoją byłą po trzydziestu latach, w sklepie, przy kasie. Wykładam swoje zakupy: kefir, szynkę i papierosy. Kasjerka szybko rzuca „Witam!”, nie patrząc na mnie, przelatuje przez produkty: „To wszystko?” I odgarnia farbowany grzybek. Taki znajomy gest. Pewnie bym tak wyszedł, gdybym nie spojrzał na identyfikator, który wszystkie kasjerki mają przypięty do piersi. Małgorzata Nowak.

– Gosia, to ty?

W końcu podnosi na mnie oczy:
– Tak… A co? … O Jezu! Leszek?
– No, ja. Nie spodziewałem się cię tu spotkać.

… Lato 1988 roku. Idziemy z Gosią po Warszawie, niedziela. Ona w czarnej mini, chuda. Gosia ma piękne nogi, trochę rozwichrzony chód i wieczny półuśmieszek. Jakby mi się wymykała, a ja próbuję ją złapać. Gosia jest dziko seksowna, faceci się oglądają. I jestem dumny, że taka dziewczyna jest ze mną, i wściekły, bo nawet nie pozwala się przytulić.

Mówię jej, że marzę o dziennikarstwie, Gosia się śmieje:
– To brzmi nudno. Ja będę piosenkarką. To jest pewne.

Mamy po dwadzieścia lat. Gosia kończy szkołę muzyczną, fortepian. Ale teraz lato, zajęć nie ma, więc ma długie paznokcie, czerwony lakier. Te ręce też doprowadzają mnie do szału.

Gosia mówi stanowczo:
– Chcę jeść! Tam jest kawiarnia!

Mam w kieszeni tylko dziesięć złotych. Zebrałem się na tydzień, mama zostawiła przed wyjazdem. A ta kawiarnia wygląda drogo, pewnie spółdzielcza, zbankrutuję. Ale udaję obojętnego: no jasne, chodźmy! W głowie myślę: żeby tylko starczyło tej dziesiątki, żeby tylko…

W kawiarni Gosia zamówiła pizzę i szampana. Wypiliśmy, już mi było wszystko jedno, byle tylko zabrać Gosię do siebie na noc. Ale wtedy zagrał zespół „Oddział Zamknięty”. Gosia wstała i zaczęła tańczyć sama, dziko i namiętnie. Wszyscy grubasekowie wokół gapili się na nią, zapominając o wódce i zakąskach. A Gosia jeszcze podśpiewywała: „Wielka miłość, to marzenie…”. Wyglądała, jakby czuła się gwiazdą.

Pieniędzy ledwo starczyło, ale Gosia niedbale rzuciła dwa złote na stół:
– No dobra, szalejemy! Co teraz?

I poszliśmy do mnie. Chyba była to najdłuższa i najlepsza noc w moim życiu. Wyśmienita aerobika we dwoje. „Wielka miłość, to marzenie” – dzwoniło mi w szczęśliwej, pijanej głowie.

A trzy miesiące później, jesienią, rozstaliśmy się. Gosia mnie rzuciła:
– Słuchaj, poznałam gościa, super typ, wybacz. No i powiedział, że przedstawi mnie komuś z wytwórni płytowej. Chcę nagrać album, nawet wymyśliłam tytuł – „Moje szczęście”.
– Głupi tytuł – odpowiedziałem.

I poszedłem. Chciało mi się wyć. Chciałem się jej jakoś strasznie zemścić. I strasznie chciałem zaciągnąć ją znów na noc. Tyle emocji w głowie młodego idioty.

Teraz minęło trzydzieści lat. Boże, trzydzieści lat. Przede mną siedziała pyzata Gosia, kasjerka Gosia.

– Ponoć chciałaś być piosenkarką? – uśmiechnąłem się.

Gosia nerwowo się zaśmiała:
– Wszyscy czegoś chcieli… Ale wiem, że zostałeś dziennikarzem. Czasem cię czytam, jesteś dobry.

Wyszedłem ze sklepu. Myślałem o Gosi. Cóż, można powiedzieć, że się zemściłem, nawet po trzydziestu latach. Celowo nie wziąłem reszty. Ironicznie, było to dokładnie dziesięć złotych. Tylko że teraz to już nie te same dziesięć złotych, nie kupisz za nie szampana w kawiarni. Muzyka umilkła, Gosia utyła, jej życie kończy się przy kasie, przy akompaniamencie skanera. Tęsknota.

A po kilku dniach wróciłem do tego samego sklepu. Szczerze mówiąc, rzadko tam bywam, ale wpadłem. Bez wyraźnego powodu.

Ona znów tam była. Zobaczyła mnie, ucieszyła się:
– Palisz? Chodź! Poproszę Ewę, żeby zastąpiła mnie przy kasie.

Gosia narzuciła kurtkę, zapaliliśmy. Gosia powiedziała:
– Słuchaj, byłam wtedy głupia, wybacz…
– Gosia, to już nie ma znaczenia. Trzydzieści lat minęło. Mam trzeci– Wiesz, może i nie zostałam gwiazdą, ale moja wnuczka mówi, że gram na fortepianie jak prawdziwa artystka, więc w końcu spełniłam swoje marzenie, tylko trochę inaczej.