Miłość, teściowa i sztuczna inteligencja

— Mamo, dlaczego za każdym razem próbujesz zniszczyć mój związek z Kingą? — głos Kacpra drżał ze złości, ale starał się powstrzymać.

— Bo ona nie jest dla ciebie odpowiednia, Kacper! — stanowczo odparła Danuta, zaciskając usta i krzyżując ręce na piersi.

— Słyszysz w ogóle, co mówisz? Ja i Kinga się kochamy! To nie są puste słowa, to prawdziwe uczucie!

— Uczucie? — powtórzyła matka, odwracając wzrok. — Ona nie jest zdolna do uczuć. I doskonale o tym wiesz.

— Nie wiem! — Kacper podniósł głos. — Całe życie mi powtarzałaś: znajdź tę jedyną — dobrą, wierną, mądrą, gospodarną. I co? Jest brzydka?

— Ładna… — wyszeptała niechętnie Danuta.

— W domu mamy czysto? Czysto. Szanuje ciebie? Tak. Nigdy cię nie uraziła. Jest mądra — zna się lepiej ode mnie na technice i literaturze. Więc o co chodzi, mamo?

— O to, że twoja Kinga to nie człowiek, Kacper — powiedziała z rozpaczą, wstając z fotela. Mały stolik z herbatą i ciastkami, które uprzednio poukładała synowa, przewrócił się z hukiem. — To produkt! Program! Mechanizm! Żelazo i kable, nawet zamszowością i błyszczącymi oczami!

— Mamo…

— Nie przerywaj mi! — przerwała ostro. — Ta… kobieta… nie starzeje się, nie choruje, nie kłóci! Jest idealna z definicji! Wymienne piersi, ładowanie przez światło słoneczne, wbudowany termostat! Nie widzisz, że zastąpiłeś żywą istotę — technologią?

Stary jamnik Burek zaszczekał wiernie, kręcąc się przy nogach Danuty.

— Oczywiście, że się do ciebie uśmiecha! Ma włączony tryb „uśmiech na powitanie”! Nigdy nie przewraca oczami, nie denerwuje się, nie krzyczy. To nie człowiek, Kacper! A ty… wybrałeś iluzję.

Milczał. Potem, ciężko westchnąwszy, wyszedł do sypialni.

Następnego ranka Danuta stała na balkonie, z bijącym sercem, patrząc na podwórko, gdzie bawiły się dzieci i spacerowały pary. W uszach dźwięczały jej słowa syna: „Kochamy się”.

Tego samego dnia zajrzała na stronę producenta androidów. Palce drżały jej, gdy przewijała katalog modeli. W końcu wybrała: Marek. Wzrost — 185, ciemne oczy, „tryb empatii”, „aktywne słuchanie”, „miękkie dłonie do przytulania”. Tak, drogo. Bardzo. Ale czy miłość syna nie jest tego warta?

Trzy tygodnie później paczka dotarła. Ogromne pudełko stało w salonie, a w środku — on. Jej Marek. Jego oczy tchnęły spokojem. Głos — niski, kojący, jakby znał ją od czterdziestu lat.

— Mamo, ty na poważnie? — Kacper patrzył oszołomiony na Marka, wygodnie rozłożonego na podgrzewanej sofie.

— A dlaczego nie? — odparła spokojnie. — Stwierdziłam: dość cierpienia. Ty żyjesz z androidem — ja też nie będę sama.

— Mamo… — Kacper nerwowo przesunął dłonią po włosach. — To absurd!

— Absurd? — uśmiechnęła się. — Nie większy niż twoja Kinga. A on nie kłóci się, nie obraża, nie sprzeciwia. I kawę paruje lepiej niż nie jeden barista!

— A uczucia? Ciepło? Dusza?

— Sam tak wybrałeś. Czyżby podwójne standardy, synku?

Później, w kuchni, Kacper zdecydował się na szczerą rozmowę:

— Mamo, rozumiem, że chcesz mi coś udowodnić. Ale naprawdę myślisz, że to cokolwiek zmieni?

— Myślę, że oboje jesteśmy zmęczeni bólem. Zawiedziami. Byłam sama tyle lat. A teraz przynajmniej ktoś zapyta, jak minął dzień, okryje kocem…

— Mamo… To… to namiastka. Jakbym ci kupił moją kopię.

— Właśnie to zrobiłeś, Kacperku. Wybraliśmy wygodę, nie trudności. Tylko ja przynajmniej jestem szczera.

— I co teraz?

— A teraz jemy kolację. Marek zrobił lazanię. Kinga pewnie też będzie zachwycona.

Tego wieczoru na balkonie, przy cichym szumie ulicy, Danuta stała obok Marka. Trzymał ją za rękę. W mieszkaniu Kacper nastawiał czajnik, a Kinga aktualizowała system.

Czasem miłość przyjmuje dziwne formy. Ale czy nie ważniejsze, żeby w domu było ciepło?