Futro na talerzu: jak kłótnie o kota zniszczyły miłość

**”Wełna na talerzu: jak kłótnie o kota zniszczyły miłość”**

– Igor, proszę cię po raz ostatni! Zmień temat! Obiecałeś, że nie będziesz już źle mówił o moim synu! – Wanda starała się panować nad sobą, ale głos jej się łamał.

– Nie mówię źle, mówię prawdę! – warknął Igor. – Siedzi ci na karku, a ty tylko się rozczulasz. Naprawdę nie widzisz, że wychowujesz lekkoducha?

– Powtarzam po raz ostatni: koniec tematu! – prawie krzyknęła Wanda. – Mój syn jest studentem. Dopóki się uczy, będę go utrzymywać. Twoje pozwolenie nie jest mi potrzebne!

– Czyli moje zdanie się w ogóle nie liczy? – oburzył się Igor. – Gotowa jesteś słuchać tylko komplementów? Nie, kochanie, musisz się ze mną liczyć!

– Nie muszę! – odcięła Wanda. – Jeśli nie zamkniesz się natychmiast, wyjdę. Znowu! Dwa tygodnie temu przysięgałeś, że więcej tego nie poruszymy. Zapomniałeś?

– Pamiętam! – ryknął Igor. – Ale jak mam milczeć, kiedy on tak się zachowuje? Ty dla niego ostatnią koszulę sprzedasz, a on nawet tego nie docenia!

– Kto ci powiedział, że nie docenia? – Wanda zatrzęsła się ze złości. – Krzysiek mnie kocha i dziękuje za wszystko. Zamknij się, mówiłam! Koniec dyskusji!

Odwróciła się i wyszła do kuchni, by się choć trochę uspokoić. Ale Igor, płonąc „świętym” gniewem, podążył za nią.

– Wanda, nawet mnie nie wysłuchasz? – jego głos zabrzmiał niemal błagalnie. – Chociaż tyle mi się należy!

– Najpierw urodź dziecko, wychowaj je, a potem będziesz moralizował! – odparowała. – Twoje słowa to puste gadanie zazdrośnika!

Igor miał córkę z pierwszego małżeństwa, ale nie widział jej od ośmiu lat – matka wyjechała z nią do innego miasta, gdy dziewczynka miała zaledwie dwa lata.

– Zazdrośnika? – Igor aż oniemiał. – Myślisz, że zazdroszczę twojemu darmozjadowi? Jakiś żart!

– Oczywiście, że zazdrościsz! – rzuciła Wanda. – On ma dopiero dwadzieścia lat, a ma wszystko, czego tobie brakuje!

– Co, mamusia wynajmuje mu mieszkanie i codziennie przelewa pieniądze na konto? Mam temu zazdrościć? – spytał kąśliwie Igor.

– Widocznie tak! – odcięła Wanda. – Inaczej po co byś się tak unosił?

– Po prostu próbuję ci uświadomić, że go rozpieszczasz! – nie ustępował.

– Chcę i mogę! To mój jedyny syn! – warknęła Wanda.

– No tak, przecież jesteś milionerką! – zaśmiał się szyderczo Igor.

A zaczęło się niewinnie. Siedzieli przed telewizorem, oglądając reklamę masażerskiego fotela. Igor zapalił się do pomysłu kupna takiego samego, nawet znalazł model w świetnej cenie.

Wanda się nie sprzeciwiała, ale przypomniała:

– Tylko nie teraz. Czekajmy, aż dostanę wypłatę. Może nawet będę musiała cię prosić o pożyczkę.

Nigdy nie prosiła Igora o pieniądze. Wprawdzie rzadko zalegała z wypłatami, ale teraz akurat tak się stało. Pracowała zdalnie, wychodziła tylko po zakupy. Całe dacie spędzała przy laptopie, pisząc i sprawdzając, ale zarabiała półtora raza więcej niż Igor. Nie miliony, ale wystarczyło na mieszkanie, jedzenie i pomoc synowi.

– Wanda, nie uważasz, że gdy brakuje pieniędzy, to ktoś mógłby sobie dorobić? – zagaił Igor.

– Mówisz o Krzyśku? – zmarszczyła brwi. – Mówiłam już: nie zgadzam się. Posłałam go na studia, a nie do krzyczenia „Wolna kasa!”

– Jest facetem! Powinien wiedzieć, że pieniądze nie spadają z nieba! – oburzył się Igor.

– Wie to i bez ciebie! – odgryzła się Wanda.

– Nic nie wie, dopóki podsuwasz mu wszystko pod nos! – nie ustępował.

– To nie twoja sprawa! Dosyć! Zaczynasz mnie wkurzać! – krzyknęła Wanda.

Kłótnia ciągnęła się jeszcze dobrą półgodzinę, aż w końcu ucichła. Wanda, próbując złagodzić napięcie, poszła do kuchni, zrobiła kanapki i zaparzyła herbatę.

– Jedz – powiedziała, przesuwając talerz.

Igor skrzywił się i odsunął go.

– Nie chce mi się… – zaczął, ale nagle coś zauważył. – Patrz! Wełna na talerzu! Twój kot mnie wkurza! Dlaczego tyle sierści? W ogóle nie sprzątasz?

– Sprzątam dwa razy w tygodniu! Częściej nie mam czasu! – odparła Wanda, czując, jak gniew znowu narasta.

– Przecież siedzisz w domu! Tak ci trudno wziąć mopa? – rzucił Igor.

– Nie „siedzę”! Pracuję i zarabiam więcej niż ty! – wyrzuciła z siebie.

Igor zbladł. Myśl, że jego kobieta zarabia lepiej, już go irytowała, a jej lekceważący ton podlał oliwy do ognia.

– Czyli teraz już nawet nie jestem facetem? – syknął.

– Nie mówiłam tego! – odcięła Wanda. – Sam mnie do tego doprowadzasz! Też chciałabym żyć w sterylnej czystości, gdyby ktoś za mnie sprzątał! To nie tylko „babskie” zajęcie!

– A ja powiedziałem, że tylko babskie? – warknął Igor.

– Nie powiedziałeś, ale ile razy ty sprzątałeś w tym mieszkaniu od pół roku, kiedy tu razem mieszkamy? Ani razu! – przypomniała Wanda.

Igor zamyślił się, próbując sobie przypomnieć choć jeden raz. Miała rację – wszystko zwalił na nią, ale nie zamierzał się do tego przyznać.

– Ojej, jaka wrażliwa! Zamieść podłogę – to już heroizm! – zaśmiał się szyderczo. – Zresztą ja tu nie śmiecę!

– Ja też nie! – odparowała. – Ale ty chcesz, żebym z szmatką latała, okna myła dwa razy w tygodniu, a podłogi – dwa razy dziennie! Od razu ci mówiłam, że tak nie będzie!

Gdy Igor zaproponował wspólne mieszkanie, Wanda jasno postawiła sprawę: sprzątanie dwa razy w tygodniu, zgodnie z harmonogramem. Reszta – nie jej problem.

– Nie wiedziałem, że twój kot będzie wszędzie zostawiał kłaki! – ciągnął Igor.

– One nie „sypią się”! Szukasz ich pod lupą? – oburzyła się Wanda. – I przestań drzeć ryja, bo przestraszysz Pusię! Patrz, schowała się pod kanapę!

Rzeczywiście, Pusia– Wiesz co, Igor? Może jednak powinieneś się przeprowadzić do swojej sterylnej kawalerki – odetchnęła głęboko Wanda, wyjmując klucze z kieszeni – bo widzę, że nawet z wełną na talerzu jesteś lepszym towarzyszem niż bez niej.