Feniks: Odrodzenie z Popiołów

Szedł powoli ulicami martwego miasta, jakby każdy krok wymagał wysiłku. Mężczyzna był już nie pierwszej młodości, lecz i do starości mu daleko. Jego spojrzenie – bystre, choć zmęczone – błądziło po opustoszałych budynkach, jakby szukało tam śladów życia.

Wiatr hulał jak szalony, wplątując się w szkielety zniszczonych latarni, podrywając z ziemi śmieci i wirując nimi w zakurzonych tańcach. Latarnie trzeszczały, ale stały – uparcie, tak jak i on.

Zatrzymał się przy słupie ogłoszeniowym, jak robił to niemal codziennie. Zżółkłe plakaty dawno odwołanych spektakli znał na pamięć. Sam nie wiedział, po co na nie patrzy – czy w nadziei, że ujrzy coś nowego, czy tylko z przyzwyczajenia.

— Ech — westchnął do pustki.

Mówił teraz tylko do siebie. Żywy głos ożywiał choć trochę ciszę. Nagle rozległ się hałas – puszka z brzękiem uderzyła o starą śmietnikową puszkę. Do uszu mężczyzny dobiegł dziwny, żywy szelest. Zaniepokojony podszedł bliżej. W tej samej chwili obok runął słup – dokładnie tam, gdzie stał sekundę wcześniej. Szklana kopuła latarni zahaczyła o słup, strącając warstwę plakatów, pod którymi ukazało się ogłoszenie o musicalu „Koty“.

Oszołomiony przenosił wzrok ze zwalonego słupa na obraz kotów, gdy znów usłyszał dźwięk dochodzący ze śmietnika. Odsunął śmieci, szmaty, gruz… i zastygł. Sponad śmieci patrzyły na niego bursztynowe oczy. Należały do wychudzonego, pokrwawionego, obdartego kocura.

Bez zastanowienia zdjął kurtkę, rozłożył ją na ziemi i, nie zważając na brud, wyciągnął biedne stworzenie. Owinął je, przytulił i ruszył do domu, zapominając o codziennym spacerze do zmierzchu.

Za nim, w powietrzu, rozległ się znajomy głos drona:
— Uwaga! Do odlotu ostatniego transportu ewakuacyjnego pozostało trzydzieści dni…

Lecz dziś go nie słuchał. Całą uwagę pochłaniał kot. Przez dni i noce opiekował się nim – karmił, mył, opatrywał. Z każdym dniem zwierzę odzyskiwało siły, stając się coraz bardziej puszyste i żywotne. Rudy, z bursztynowymi oczami, przypominał małe ogniste słońce. Pewnego dnia mężczyzna powiedział głośno:

— Nie lubisz samotności, co?
Kot pomruczał w odpowiedzi, jakby potakiwał.
— Ja się do niej przyzwyczaiłem — wzruszył ramionami człowiek.

Pewnego wieczoru, głaszcząc kota zamyślony, spytał:
— Jak by cię tu nazwać?
Kot spojrzał na niego leniwie.
— Feniks. Tak, właśnie – jesteś prawdziwym Feniksem.

Tak zyskał imię.

Gdy Feniks całkiem wyzdrowiał, znów wyszli na spacer. Miasto było takie samo – martwe, ciche, lecz już nie tak puste. We dwoje wydawało się inne. I właśnie wtedy, gdy szli zakurzoną alejką, dron przypomniał:
— Do odlotu ostatniego statku ewakuacyjnego – trzy dni.

Pięć lat temu rozpoczęła się ewakuacja Ziemi. Planeta umierała – klęski żywiołowe, głód, chaos. Ludzie przenieśli się na Keplera-22b. Zostali tylko ci, którzy nie mogli lub nie chcieli odlecieć. On był wśród nich. Nie miał już żony, nie było dzieci. Tylko wspomnienia. Lecz teraz był Feniks. I z nim przyszły wątpliwości.

W noc przed odlotem nie spał. Kot też nie. Mruczał bez przerwy, jakby próbował zagłuszyć myśli człowieka. Rankiem, zdecydowany, zaczął się pakować. Kilka rzeczy, kot w torbie – i ruszyli na lotnisko.

Tłum był różnorodny: jedni żegnali, inni odlatywali. Dzieci, które rząd zabierał przymusowo. Ci, którzy jeszcze mieli nadzieję.

Na pokładzie statku, który osiadł z rykiem, widniała wielkimi literami nazwa: FENIKS. Mężczyzna uśmiechnął się: omen.

Gdy stanął przed kontrolą, oficer zatrzymał go:

— Proszę otworzyć torbę.
— To Feniks. To kot – wyjaśnił.
Oficer zmarszczył brwi:
— Zwierzęta domowe są zabronione. Pulę genetyczną już ewakuowano.
— Ale on… nie ma nikogo. My nie mamy nikogo.
— Przykro mi – brzmiała twarda odpowiedź. — Albo zostawia pan kota, albo sam pan zostaje.

Mężczyzna milczał. Feniks w torbie kurczył się, wodząc niespokojnie oczyma. W końcu padła decyzja:

— No cóż, Feniksie, widocznie tak miało być. Wracamy do domu. Dziękuję, panie oficerze.

Patrzyli, jak statek znika na niebie. Opróżniony wewnętrznie mężczyzna karmił kota. Zmierzch otulił ziemię. Wstał, zarzucił torbę na ramię. Ostatnie spojrzenie w stronę kosmosu.

Wtem – iskra odrywająca się od pasa satelitów, szybko zbliżająca się ku ziemi. Po chwili – miękkie lądowanie. Z kapsuły wyszedł… ten sam oficer.

— Pan! Dobrze, że nie odszedł! Szybko, do środka! „Feniks“ czeka!

— Ale… przepisy? — wybełkotał zdumiony.

— Kapitan powiedział: Feniks musi być na „Feniksie“. To dobry znak. A zasady… Czasem trzeba je złamać, by pozostać człowiekiem.

Kapsuła poderwała się w górę, unosząc mężczyznę i jego rudego towarzysza tam, gdzie zaczynało się nowe życie. Życie, w którym Feniks odrodził się – i poprowadził za sobą tego, który kiedyś postanowił zostać na umierającej Ziemi.