Uncategorized

Feniks: Odrodzenie z Popiołów

**FENIKS: ODRODZENIE Z POPIOŁÓW**

Szedł ulicami martwego miasta powoli, jakby każdy krok wymagał ogromnego wysiłku. Mężczyzna nie był już młody, ale do starości jeszcze mu daleko. Jego wzrok – czujny, przenikliwy, lecz zmęczony – błądził po opustoszałych budynkach, jakby szukał w nich śladów tego, co dawno przepadło.

Wiatr szalał między kamienicami niczym opętany, wpadał w uszkodzone latarnie, podrywał z ziemi śmieci i wirował je w pylistym tańcu. Latarnie trzeszczały, lecz stały uparcie, tak jak i on.

Zatrzymał się przy słupie ogłoszeniowym, jak robił to prawie każdego dnia. Zżółkłe plakaty zapowiadające dawno odwołane spektakle znał aż za dobrze. Sam nie wiedział, po co na nie patrzył – może z nadzieją, że zobaczy coś nowego, a może tylko z przyzwyczajenia.

— Ech… — westchnął w pustkę.

Teraz rozmawiał już tylko z samym sobą. Żywy głos przynajmniej na chwilę przerywał ciszę. Nagle rozległ się trzask – metalowa puszka z hukiem uderzyła o zardzewiały kosz. Do uszu mężczyzny dobiegł jakiś dziwny szelest. Zaniepokojony, podszedł bliżej. W tej samej chwili obok niego runęła latarnia – dokładnie tam, gdzie stał przed chwilą. Jej szczyt uderzył w słup, zrywając warstwę plakatów, pod którymi ukazał się afisz musicalu „Koty”.

Oszołomiony, wodził wzrokiem od zwalonego słupa do wizerunku kotów, gdy nagle z kosza znów dobiegł dźwięk. Odsunął gruz, śmieci, szmaty… i zastygł. Spod sterty śmieci patrzyły na niego bursztynowe oczy. Należały do wychudzonego, poranionego, obdartego kocura.

Bez namysłu zdjął kurtkę, rozłożył ją na ziemi i, nie zważając na brud, wyciągnął biedne stworzenie. Owinął je, przycisnął do piersi i ruszył do domu, zapominając, że zwykle wracał dopiero po zmroku.

Za nim, w powietrzu, monotonny głos drona powtarzał:
— Uwaga! Do ostatniego lotu ewakuacyjnego pozostało trzydzieści dni…

Ale dziś go nie słuchał. Całą uwagę skupił na kocie. Przez wiele dni opiekował się nim – karmił, mył, opatrywał rany. Z każdym dniem zwierzę stawało się bardziej puszyste, żywsze. Rudy, z bursztynowymi oczami, przypominał małe słoneczko. Pewnego dnia mężczyzna powiedział głośno:

— Nie podoba ci się samotność, co?
Kot pomruczał w odpowiedzi, jakby przytakując.
— A ja się już przyzwyczaiłem — wzruszył ramionami.

Pewnego wieczoru, głaszcząc kocura, zamyślił się:
— Jak cię w ogóle nazwać?
Kot leniwie spojrzał na niego.
— Feniks. Tak, to do ciebie pasuje.

I tak zyskał imię.

Gdy Feniks w pełni wyzdrowiał, znów wyruszyli na spacer. Miasto było tak samo martwe i ciche, ale już nie tak puste. We dwoje wydawało się inne. A właśnie wtedy, gdy szli pyDron zawisł nad nimi, ostatni raz powtarzając: **— Do odlotu pozostaje jedna godzina** — lecz mężczyzna tylko mocniej przytulił Feniksa do siebie i ruszył przed siebie, ku nieznanemu, ale razem.

Related Topics:

Ciekawostki3 lata ago

Przyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył

Ciekawostki4 lata ago

Brat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice

Rodzina5 lat ago

Obaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia

Historie4 lata ago

„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech

Nasz Kraj

Feniks: Odrodzenie z Popiołów

Uncategorized

Feniks: Odrodzenie z Popiołów

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

– Przecież cię ostrzegałam – tam, gdzie zabrałeś pieniądze, tam idź na kolację! A śniadanie, swoją drogą, też – powiedziała żona i usiadła w fotelu z robótką ręczną.

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Trending