Niepokorna: Opowieść o Niezrozumianej Narzeczonej

DZIENNIK: HISTORIA OLENKI

Kiedy Mikołaj przyprowadził do domu swoją dziewczynę Olenkę, w powietrzu zawisło napięcie. Ojciec, Wojciech, milczał w kącie, jakby jego zdanie nie miało znaczenia. Ale matka, Zofia, nie omieszkała zasypać dziewczyny gradem pytań. Patrzyła na Olenkę podejrzliwie, jakby szukała w niej podstępu, fałszu czy po prostu „czegoś nie tak”.

Olenka od razu się jej nie spodobała. Niska, niepozorna, ubrana zbyt skromnie — wyglądała jak uczennica. Warkoczyki tylko to podkreślały. Gdzie manicure, makijaż, modne ubrania? Nie taką synową chciała dla jedynaka. U sąsiadów była Kinga — piękna, pewna siebie, ojciec dyrektorem mleczarni, matka główną księgową. I Kinga od lat zerkała na Mikołaja. Oto kto powinien zostać jego żoną, nie ta… szara myszka.

Ale Mikołaj był nieugięty. Kochał Olenkę do szaleństwa. Gdy matka odciągnęła go na bok i zaczęła namawiać, by pomyślał o Kindze, przerwał jej ostro:
— Kocham Olenkę. Już złożyliśmy papiery. Dość tych rozmów, mamo.

Ślub wyprawili cicho, skromnie — tak chciała Olenka. Mówiła, że lepiej oszczędzić pieniądze na życie. Matka Mikołaja wściekała się, uważała to za hańbę. Ale syn stanął po stronie żeny.

Mieszkali z rodzicami. Zofia ciągle miała pretensje do synowej: źle gotuje, nie dba o męża, sprząta byle jak. Mikołaj długo znosił, aż w końcu oznajmił stanowczo:
— Wyprowadzamy się.

Wynajęli mieszkanie. Pieniędzy brakowało, było ciężko, ale Mikołaj harował jak wół. Potem zaczęli budować własny dom. A Olenka poszła na pedagogikę — wsparcia z jej strony było niewiele. Wszystko trzymało się tylko jego uporu.

Olenka uczyła się zawzięcie, skończyła studia z wyróżnieniem. Uradowana pobiegła do teściowej, myśląc, że może teraz ta zobaczy, jak się stara. Ale Zofia tylko burknęła:
— Męczysz mojego syna. Nie taką żonę powinieneś mieć, Mikołaju. Z Kingą byłoby ci lżej.

Olenka wyszła ze łzami. Nie poskarżyła się mężowi. W jej życiu i tak było już sporo bólu. Ojciec zostawił je, gdy matka zaczęła pić. Matka, choć kochała córkę, w czasie ciągów stawała się obca, straszna. Olenka głodowała, chowała się przed pijanymi gośćmi. Tylko miłość Mikołaja dała jej siłę.

Urządzili dom, przyszły dzieci. Najpierw pracowała jako nauczycielka, potem została wicedyrektorką. Urodzili się dwaj synowie — Kacper i Jakub. Teściowa wnuków uwielbiała, ale do Olenki wciąż odnosiła się chłodno. Kontakt ograniczał się do „dzień dobry” i „do widzenia”.

Synowie wyrośli, poszli do szkoły lotniczej w innym mieście. Najpierw jeden, potem drugi. Dom opustoszał. Wojciech odszedł — cicho, jak żył. Zofia została sama, ale nawet teraz nie chciała odwiedzać Olenki.

Olenka skończyła 45 lat. Na urodziny zjechali się wszyscy — synowie z narzeczonymi, przyjaciele, sąsiedzi. Nawet teściowa przyszła, choć siedziała z boku. Wśród śmiechu Olence nagle zrobiło się słabo. Pobladła, usiadła. Wszyscy się przestraszyli.

Następnego dnia poszła do lekarza. Wróciła z wiadomością, która ją oszołomiła: była w ciąży. Wieczorem powiedziała Mikołajowi. Długo milczał, w końcu szepnął:
— To już za późno, Olenko. Trzeba się pozbyć. Ludzie się będą śmiać…

Skinęła głową. Ale coś w niej pękło. Została sama, skulona z bólu. I poszła do teściowej. Jej matki już nie było — nie miała się do kogo zwrócić. W głębi duszy myślała: może usłyszy od niej ostre słowo, i wtedy łatwiej będzie podjąć decyzję…

Zofia milczała. W końcu wybuchnęła płaczem. Opowiadała, jak Mikołaj urodził się słaby, jak walczyła o niego nocami, jak bała się go stracić. Olenka słuchała w milczeniu, aż w końcu podeszła i przytuliła ją — pierwszy raz. I sama rozpłakała się, opowiadając o dzieciństwie, o pijackich ciągach matki, o strachu i głodzie.

Płakały razem dobrą godzinę. Obce, a w tamtej chwili — najbliższe sobie.

Wieczorem teściowa przyszła do ich domu. Bez zapowiedzi, bez telefonu.
— Nie do ciebie przychodzę, Mikołaju. Do Olenki — powiedziała.
Olenka rozpłakała się. Nikt nigdy tak do niej nie mówił — ani matka, ani teściowa.

Usiadły przy stole. Zofia wzięła Olenkę za rękę:
— Nie waż się tego dziecka usunąć. Urodzimy. Zdążymy. Jeszcze nie jesteś starI w ten sposób maleńka Ania, choć przyszła na świat nieoczekiwanie, stała się błogosławieństwem, które połączyło ich wszystkich na dobre.