Ojciec odszedł po odkryciu romansu matki z kolegą. W domu wybuchł straszny skandal.

**Dziennik, 12 czerwca**

Odszedł, bo dowiedział się o romansie mamy z kolegą z pracy. W domu wybuchła straszna awantura.
— A czego się spodziewałeś? Ciągle jestem sama! Ty tylko w swojej pracy, dzień i noc. Jestem kobietą, potrzebuję uwagi!
— A co powiesz, jak twojego „troskliwego” Romka wsadzę za kraty? Podrzucę mu coś, i koniec, co? — zapytał tata zimnym, wściekłym głosem.
Służył w policji jako detektyw.
— Nie odważysz się! Sam wszystko zniszczyłeś!

Mama usiadła na kanapie i rozpłakała się. Tata już prawie spakował swoje skromne rzeczy i ruszył w stronę wyjścia. Stałem w drzwiach między korytarzem a salonem, gotowy rzucić się na próg, żeby go nie puścić. Co za głupota? Zawsze byliśmy zgodną, dobrą rodziną. Mama z tatą nigdy się nie kłócili, śmiali się z tych samych żartów. Tak, tata spędzał dużo czasu w pracy, wracał zmęczony, chciał tylko spać. Ale te chwile, kiedy byliśmy razem, pokazywały, że nam dobrze! Jak mama mogła to wszystko zepsuć? I czy tata naprawdę nie wybaczy?
— Gleb, nie odchodź — powiedziała mama, odrywając dłonie od twarzy. — Wybacz mi! Witek, nie podgrzewaj atmosfery!

Ale nie ruszyłem się. Zablokowałem przejście. Dwunastoletniemu mnie wydawało się, że mogę ich powstrzymać przed zniszczeniem tego, co uważałem za szczęśliwą rodzinę.
— Witek, przepuść — powiedział tata tym samym tonem, którego używał w pracy. Nie w domu. Nie z nami.

— Nie odchodź! — poprosiłem.
— Daj mi przejść!
Ten sam głos.
— Tato… a co ze mną?
Odsunął mnie jak krzesło i wyszedł. Myślę, że tak się spieszył, żeby niczego nie zrobić. Nie tylko żeby nie uderzyć mamy w gniewie, ale miał przecież służbowego. Jego oczy były pełne takiego gniewu, że dobrze zrobił, odchodząc. Teraz to rozumiem. Ale tamtego dnia stał się dla mnie kimś, kto odsunął mnie jak mebel. A mama stała się tą, która zrujnowała nasze życie.

Romek okazał się, oczywiście, draniem i też zostawił mamę po tacie. Znalazła się w koszmarnej sytuacji. Mąż odszedł, kochanek ją porzucił, a syn obwinia ją za rozpad rodziny. Miała się źle, a ja…

Zacząłem wracać późno, zadawać się z podejrzanymi typami. Najpierw drobne kradzieże, potem coraz śmielsze. Złapali nas na napadzie na jakiegoś bogacza — nie wszystkich. Miał ochronę, złapali nas z Darkiem. Tata, już wtedy szef w wydziale śledczym, przyjechał na komisariat. Nazwisko mieliśmy rzadkie — Kowalik — a nie po ojcu, tylko po dziadku. Ktoś znał tatę, więc powiadomili.
— Wychodź — rzucił.
— Spadaj — warknąłem.
Wyciągnął mnie z celi.
— A Darek?! — krzyknąłem, walcząc.
Wciągnął mnie na przesłuchanie i mocno uderzył parę razy. Z twarzą zalana krwią i łzami, nienawidziłem go jeszcze bardziej.
— Ile ty masz lat?
— Co?
— Piętnaście?
Zrobiło mi się śmiesznie.

— Gratulacje! Nie wiesz, ile lat ma twój syn!
— Bo ty nie jesteś mój! — wrzasnął. — Wziąłem Galkę za żonę, gdy była w ciąży. Myślałem, że będzie dobrą żoną. A ona… — tu przeklął.
— Więc kto jest moim ojcem? — spytałem głupio.
Dał mi chusteczkę i wodę. Gleb usiadł naprzeciw i powiedział:
— Przepraszam, że cię uderzyłem. Bardzo mnie zawiodłeś. Myślisz, że nie mam swoich problemów?
— To idź i się nimi zajmij.
— Witek… Na papierze jesteś moim. Alimenta płacę regularnie. Ale jeśli tak dalej pójdzie — zrzeknę się ciebie.

— A teraz?
— Nie zamkną?
Pokręcił głową.
— A Darek?
— Darek ma swojego ojca. Zamożna rodzina. Sami się zajmą. Ty lepiej pomyśl o sobie. Naprawdę myślisz, że w więzieniu jest lepiej? To piekło!

Nie chciałem iść do więzienia. Po prostu bolało mnie życie, patrzenie na mamę. Tym podzieliłem się z Glebem.
— Wybór należy do ciebie. Alko zaczniesz żyć normalnie — albo pójdziesz na dno. Nie chcesz więzienia? Zmień się.

Gdy wychodziłem, usłyszałem:
— I nie wiń mamy. W rozwodzie zawsze wina leży po obu stronach. To, co krzyczałem — to emocje. Zapomnij.
— Gleb… tato, przecież się kochacie! Może się pogodzicie?
— Zapomnij i o tym.

Koledzy nie chcieli mnie puścić. Musiałem stoczyć parę walk, chodzić z siniakami. Ale się wyrwałem. Darka ojciec wyciągnął na warunkową, wrócił do starych spraw. Ja wybrałem inaczej.

Mamie wybaczyłem. Chciałem spytać, kto jest moim ojcem, ale nie zrobiłem tego. Miałem zaległości w nauce, poprawa zajęła mi cały czas.

Zdałem, złożyłem papiery do szkół policyjnych.
— Oszalałeś? — oburzała się mama. — To nie jest życie! Pamiętasz ojca?

Taty nie widziałem, ale często o nim myślałem. Gdy skończyłem studia i zostałem podporucznikiem, pojawiłem się u niego bez zapowiedzi. Chciałem tylko pokazać, że dokonałem dobrego wyboru.

On wciąż był szefem wydziału. Dalej nie awansował. Pewnie mu pasowało. Zapukałem.
— Melduję się. Podporucznik Kowalik. Pozwoli pan?
— Witek? — osłupiał.
Więc mama dotrzymała słowa. Nie powiedziała mu.

— Wchodź, synu. Gadaj.
Piliśmy herbatę. Proponował koniak, odmówiłem. Rozmawialiśmy godzinę. Tata odpowiadał na telefony, ale widziałem łzę w jego oku. Czemu?

Opowiedziałem o sukcesach, planach. Pogadaliśmy o piłce i polityce. Czas było iść.
— No to pa, tato.
— Czekaj. Chodź do nas do wydziału.

Zastanowiłem się. Chciałem pracować pod jego dowództwem? Pewnie tak. Przez te dziesięć lat tęskniłem.
— Nie pójdziesz? — spójrzał na mnie.
— Nie pójdę. Zawsze mogę odejść.

**Lekcja:** Czasem droga krzyżowa prowadzi do tego samego miejsca, ale innego człowieka. Trzeba wybaczać, nawet jeśli boli.