Cień przeszłości duszący naszą wolność

Cień przeszłości wciąż nas dusi

Jakże jestem zmęczona była żoną mojego męża! Nie znalazła sobie nikogo po ich rozwodzie. Ledwo przekroczyła trzydziestkę, a już zdaje się być opętana zemstą. Mają dwoje wspólnych dzieci i wykorzystuje je, by obrócić nasze życie. Twierdzi, że ukradłam jej rodzinę, i robi wszystko, by nas rozdzielić. Jak? Przez dzieci! Dzwoni do męża codziennie: „Płaczą, wołają tatę do domu!” Jej zazdrość zatruwa wszystko dokoła.

Ale ja nie zabrałam mu Adama z domu. Poznaliśmy się we Wrocławiu, pracowaliśmy w tej samej firmie. Wiedziałam, że jest żonaty, i między nami nie było nic poza służbowymi rozmowami. Wtedy żyłam z chłopakiem, który wiecznie znikał w podróżach. Pamiętam tę firmową imprezę, na którą przyszliśmy z naszymi partnerami. Jego była, Katarzyna, zachowywała się ohydnie: upiła się, flirtowała z obcymi mężczyznami, urządzała sceny. Byłam w szoku.

Adam odszedł od niej wkrótce potem. Ja również przewróciłam wtedy swoje życie do góry nogami: rozstałam się z chłopakiem, zmieniłam pracę, dostałam awans. Adam, choć miał własne mieszkanie, tułał się po wynajmowanych, podczas gdy Katarzyna myślała, że „pobłądzi i wróci”. Ale nie wrócił. Zaczęliśmy się spotykać, a potem wzięliśmy ślub.

Minęły trzy lata od naszego ślubu, a Katarzyna nie daje za wygraną. Nie tylko sama nie może się pogodzić z faktami, ale też wciąga dzieci w swoje intrygi. Ich córka ma 9 lat, syn — 7. Już rozumieją, co się dzieje. Pewnego dnia dziewczynka wyznała Adamowi, że mama kazała jej płakać do telefonu i mówić, jak strasznie tęsknią za tatą.

Katarzyna obstaje, by spotkania z dziećmi odbywały się tylko u niej w domu. Ani na spacerze, ani u nas — pod żadnym pozorem. A sama zakłada wyzywające sukienki, pręży się przed Adamem, maluje na ostro. Próbuje go odzyskać, ale na próżno. Adam opowiadał, jak niby „tęskniące” dzieciaki, gdy tylko przyjdzie, rozbiegają się w mgnieniu oka: syn ucieka na podwórko grać w piłkę, córka zamyka się z telefonem. A Katarzyna tymczasem szuka pretekstów, by go zatrzymać: raz kran potrzebuje naprawy, raz szafa wymaga przesunięcia. Do nas dzieci nie mogą przyjść, nazywa nasz dom „meliną”.

Pewnego razu Adam spał po nocnej zmianie. Jego telefon rozbrzmiewał od połączeń. Spojrzałam — to była Katarzyna. Postanowiłam odebrać, ale milczałam. Nagle usłyszałam dziecięcy głos: „Tato, kiedy przyjedziesz?” Powiedziałam: „Halo?” Dziewczynka zmieszała się, oddała słuchawkę matce: „Mamo, tam jakaś kobieta.” Katarzyna warknęła: „Słuchaj, zawołaj mojego męża!” Zdrętwiałam, ale odparłam: „Pana męża? Nie znam takiego, u nas go nie ma!” Później poskarżyła się Adamowi, że ją obraziłam.

Potem zaczęły się dziwne rzeczy. Do mojego szefa dzwonili windoszy, twierdząc, że mam ogromne długi, choć nigdy nie brałam kredytu. Pojawiła się też fałszywa strona z moimi zdjęciami na portalu randkowym. Zaczęły przychodzić wiadomości od jakiegoś „wielbiciela”. Z Adamem od razu wiedzieliśmy, czyjej to sprawki. Katarzyna nie cofnie się przed niczym, by nas poróżnić.

Nie mam nic przeciwko temu, by Adam widywał dzieci, ale nie w taki sposób! Dziecko nie powinno być pionkiem w jej grze. Jak zmusić Katarzynę, żeby dała nam spokój?