Cienie zdrady: droga do nowego szczęścia

Cienie zdrady: droga do nowego szczęścia

Jadwiga często wyjeżdżała w delegacje. Raz w miesiącu na dwa, trzy dni udawała się do głównej siedziby firmy w sąsiednim mieście. Franciszek przyzwyczaił się do jej nieobecności i nie miał nic przeciwko. Pracowali w różnych firmach, spotykali się wieczorami, spędzali razem weekendy – choć nie zawsze. Franciszek miał swoje hobby – myślistwo. Często wyjeżdżał z przyjaciółmi na łono natury. Jadwiga nie sprzeciwiała się, rozumiejąc, że mężowi potrzebna jest przestrzeń dla siebie.

Żyli razem dwadzieścia cztery lata, ufając sobie bez kontroli. Ich córka niedawno wyszła za mąż i wyjechała z mężem do innego miasta. Jadwiga, pozostając sama, czytała książki, spotykała się z przyjaciółkami. W ich domu panował spokój i harmonia – była ustępliwa, unikała kłótni, gasiła konflikty w zarodku. Franciszek był zadowolony.

Jednak w życiu niektórych mężczyzn przychodzi moment, gdy, jak to mówią, „diabeł tknie w bok”. Taki moment nadszedł dla Franciszka. Zakochał się w koleżance z pracy, Mirosławie – o dziesięć lat młodszej, niezamężnej, pełnej życia i towarzyskiej. Szybko wtopiła się w zespół, zaprzyjaźniła ze wszystkimi i zwróciła uwagę na Franciszka. Spośród mężczyzn w biurze to on wydawał się najbardziej pewny siebie, stylowy i, jakby przypadkiem, często znajdował się w jej pobliżu.

Koledzy, zauważywszy rodzący się romans, dziwili się: Franciszek uchodził za wzorowego męża i ojca. A tu zakochał się jak nastolatek! Szeptali między sobą, ostrzegając Mirosławę, że Franciszek ma kochającą żonę. Lecz ona tylko machała ręką. Mirosława należała do tych kobiet, które polują na żonatych mężczyzn, uważając ich za łatwą zdobycz. Miała już doświadczenie: z poprzedniej pracy odeszła po skandalu z żoną szefa, która urządziła jej „gorące” powitanie.

Franciszek, który nigdy nie zdradzał żony, stracił głowę. W wieku czterdziestu siedmiu lat czuł się u szczytu sił. Nieprzyzwyczajony do ukrywania uczuć, otwarcie admirał Mirosławę. W weekendy znikał, tłumacząc się polowaniami z przyjaciółmi. Jadwiga zaczęła coś podejrzewać i pewnego dnia żartem zapytała: „Franek, coś ty w domu rzadkim gościem w weekendy. Nie masz czasem kogoś na boku, kochanie?”

„Co ty, Jadziu! – odparł, machając ręką. – Przyjaciele ciągną, sam wiesz”.

Pół roku Franciszek prowadził podwójne życie. Mirosława coraz bardziej go pociągała, spędzał z nią coraz więcej czasu, a nawet zapraszał ją do domu, gdy żony nie było. Jadwiga wracała z delegacji w doskonałym nastroju: raport oddany, projekt obroniony, a ona wracała dzień wcześniej. Jej srebrny samochód płynnie sunął po szosie, w środku cicho grała muzyka.

„Jutro nie idę do pracy – myślała. – Piątek, miałam wrócić dopiero jutro. Kupię wina, posiedzimy z Frankiem. A tak to znów ucieknie na swoje łowy”.

Otwierając drzwi, zobaczyła buty męża i damskie pantofle. „Może córka przyjechała?” – przemknęło jej przez myśl. Lecz gdy weszła do salonu, zamarła. Na kanapie siedziała młoda kobieta w krótkim szlafroku, a Franciszek wychodził z sypialni, zapinając koszulę.

„Jadwiga? Skąd ty? Przecież miałaś jutro…” – wybełkotał.

„A jestem dziś – odpowiedziała lodowatym tonem. – Co tu się dzieje? Kim jest ona?”

„Dzień dobry, jestem Mirosława – wtrąciła się kobieta. – Pracuję z Franciszkiem, przyszłam w sprawie służbowej…”

„W służbowej? W takim stroju?” – Jadwiga odwróciła się i, zatrzaskując drzwi, wybiegła z mieszkania.

Dotarłszy do samochodu, wybuchnęła płaczem. Jej świat runął. Nie mogła uwierzyć, że stała się oszukaną żoną. Słyszała o takich historiach, ale myślała, że ją to nie spotka. A teraz stanęła twarzą w twarz ze zdradą.

„I to mój Franciszek! – myślała. – A ja, naiwna, wierzyłam. Ciekawe, od dawna to trwa? Pewnie nie pierwszy raz, skoro aż do domu ją przyprowadził”.

Noc na nocowała u matki. Rano kupiła nowy zamek, poprosiła zięcia, by go zamontował. Spakowała rzeczy Franciszka do torby i zostawiła pod drzwiami. Całą noc rozmyślała, co zrobić, i zdecydowała się na rozwód. Znając Franciszka, nie chciała go słuchać – umiał przekonywać.

Wieczorem spotkała męża pod drzwiami. Gdy majstrował przy kluczu, próbując otworzyć nowy zamek, Jadwiga wysunęła torbę i zablokowała wejście. „Zabierz swoje rzeczy i wynoś się. Nie chcę cię widzieć. Znasz mnie – nie wybaczę. Może na boku, ale aż do naszej sypialni? Do zobaczenia w sądzie” – wypaliła, zatrzaskując drzwi.

Franciszek błagał: „Jadziu, wysłuchaj, wszystko wyjaśnię! Przepraszam, nie wiem, co we mnie wstąpiło”. Lecz ona była nieugięta. Czekał pod domem, w pracy, u matki, u przyjaciółki – lecz Jadwiga nie ustępowała. Na rozprawie znów próbował przeprosić, ale spotkał się tylko z lodowatym spojrzeniem.

Z Mirosławą relacje powoli wygasły. Franciszek stał się nerwowy, a ona nie chciała go zrozumieć. Wkrótce Mirosława oznajmiła, że spodziewa się dziecka. „Jakie dziecko? – odparł, machając ręką. – Za chwilę pięćdziesiątka, nie chcę nocnych krzyków. Chcę spokoju”.

„Mów, co chcesz, ja rodzę – odcięła się. – Dziecko mi potrzebne. Nie chcesz – płać alimenty, ja się zajmę”.

Franciszek musiał wychowywać syna, żyć z Mirosławą, która wiele wymagała. Gdy chłopiec skończył trzy lata, coraz częściej myślał o odejściu. Przyjaciele mówili: „Takiej żony jak Jadwiga już nie znajdziesz”. Żałował tego, co zrobił.

Jadwiga przez pięć lat samotności przywykła do swojego życia. Przetrwała zdradę, wypuściła ból. Przyjaciółka namawiała: „Jadziu, wyjdź za mąż, choćby na złość Franciszkowi! Dość tej samotności, znajdźmy ci faceta. Powiem mężowi, niech kogoś wypatrzy”.

„Nikogo nie potrzebuję – odpowiadała Jadwiga. – Boję się znów zawieść”.

KłamałaPewnego dnia, gdy słońce zachodziło za horyzont, a złociste promienie oświetlały jej twarz, Jadwiga uśmiechnęła się do siebie, wiedząc, że już nigdy nie będzie musiała wybierać między miłością a samotnością.