„Nie taka ona matka: Opowieść o życiu byłej synowej po rozwodzie”

**„To ona wcale nie matka” – Barbara Stanisławowa o życiu byłej synowej po rozwodzie**

Barbara Stanisławowa z Poznania nie potrafi pogodzić się z tym, jak potoczyło się życie jej syna i jego byłej żony. To, kim stała się Jadwiga po rozwodzie, teściowa określa jednym słowem: „lekkomyślna i nieodpowiedzialna”.

— Syn zostawił Jadzię z dzieckiem, tak, nie usprawiedliwiam go. Choć serce matki, chcesz czy nie, zawsze będzie go bronić. Ożenił się szybko, z pierwszą miłością – z Krystyną, z którą spotykał się jeszcze na studiach. Wtedy, gdy był w wojsku, ona wyszła za jego kolegę. Teraz się rozwiodła, syn przypadkiem spotkał ją w markecie – i wszystko zaczęło się od nowa. Mają już wspólnego synka. U niego niby wszystko w porządku.

Jadzię poznał po powrocie z wojska. Pracowali razem. Szybko się pobrali, urodziła się Zosia. Z początku wydawało się – silna rodzina. Ale potem, jak widać, dawna miłość wzięła górę.

Rozwód przebiegł spokojnie, bez awantur. Syn odszedł, zostawiając byłej żonie mieszkanie, meble, wszystko. Zabrał tylko swoje rzeczy. Jadzia zachowała się godnie, nie utrudniała kontaktów ani ojcu, ani babci z Zosią.

— Ale to, co wyprawia po rozwodzie – to już umysłowi niepojęte – kręci głową Barbara Stanisławowa.

Sąsiadki oczywiście od razu zainteresowane:
— Co, pije? Uwija się? Facetów wprowadza?
— Nie – marszczy czoło Barbara. — Nie pije, i nie z tych, co za mężczyznami biegają. Ale zachowuje się tak, jakby w jej życie wrócił spokój. Zawsze uśmiechnięta, ciągle gdzieś wyjeżdża – to na działkę, to w góry, to na wycieczkę, to u niej goście. Jakby to nie ona została sama z dzieckiem po rozwodzie, tylko on!

Jadzia zabiera Zosię wszędzie. Mówi, że świeże powietrze jest zdrowe, że dziewczynce trzeba kontaktów, że koleżanki też mają dzieci. A Barbarze Stanisławowej to nie w smak:
— Kto wie, kto jeszcze bywa na tych grillach? Facety? Rozwódki? Alkohol? Papierosy? Dziecko to wszystko widzi, słyszy. Co to za wychowanie?

Kobieta jest pewna – z wnuczką byłoby lepiej u niej:
— U mnie jadłaby domowy rosół, chodziła do teatru. A nie wałęsała się po znajomych.

Barbara próbowała wpłynąć na syna, żeby porozmawiał z byłą żoną:
— Powiedz jej, żeby wprowadziła jakiś porządek w wychowaniu. Zosia to też twoja córka. Masz nową rodzinę – dobrze. Ale dziecko nie powinno dorastać w tym cyrku.

Syn tylko wzruszył ramionami:
— Mamo, nie mam prawa się wtrącać. To ja zniszczyłem rodzinę. Ona sama wie, jak żyć.

Płaci alimenty, widuje się z córką, gdy Jadzia przywozi ją do babci. Do ich domu była synowa dawno już Barbary nie wpuszcza:
— Zawsze jakieś sprawy, zawsze brak czasu. Nawet się nie ukrywa, że mnie unika. Pewnie boi się, że powiem jej prawdę w oczy. Może już znalazła nowego faceta? A nuż on krzywdzi Zosię?

Ostatnio Jadzia powiedziała wprost przez telefon:
— Jeśli nie przestaniecie wtrącać się w moje życie, to Zosia przestanie do was przychodzić. Będziecie się widywać raz w miesiącu w parku. I w ogóle, bądźcie wdzięczni, że nie utrudniam kontaktów. Inna na moim miejscu dawno by was odcięła, po tym jak wasz syn mnie zdradził i odszedł do innej. A ja dla córki się powstrzymuję.

Barbara jest oburzona:
— Wyobraźcie sobie, jeszcze ma do mnie pretensje. Ja rwę się dla wnuczki, a ona mnie stawia za winowajcę!

— Co mam teraz zrobić? – skarży się przyjaciółkom. — Nie wolno mi nawet słowa powiedzieć, jeśli coś mi się nie podoba? Czy ja już nikim jestem? Może porozmawiam z jej matką? Z tą dawną swatką? Niech przywoła córkę do porządku. Nie po to wychowałam syna, żeby teraz patrzeć, jak moja wnuczka rośnie w takiej lekkomyślności.

Co wy na to, dziewczyny? Mam rację, że się martwię? A może jednak powinnam odpuścić i nie mieszać się? Ale jak spokojnie patrzeć, gdy wnuczkę wychowuje taka wietrzna kobieta?