„Pożegnanie pełne nadziei: matczyna prośba o opiekę nad chorym dzieckiem”

— Synu, posłuchaj mnie… — ledwo słyszalnym szeptem wyrzekła matka.

Każde słowo przychodziło jej z trudem. Choroba nieubłaganie odbierała jej życie. Leżała w łóżku, wyniszczona, niemal przeźroczysta. Janowi wydawało się, że to nie jego matka. Dawniej była wysoka, pełna sił, z dobrym uśmiechem. Ale teraz…

— Synu, błagam, nie zostawiaj Bronisławy… Trzeba się nią opiekować. Nie jest taka jak inni… Ale to nasza krew… Obiecaj mi… — matka z nieoczekiwaną siłą ścisnęła dłoń Jana. Skąd w niej tyle mocy, pomyślał.

Jan zmarszczył brwi. Jego wzrok mimowolnie przemknął w stronę starszej siostry, Bronisławy, która siedziała w kącie ich maleńkiego mieszkania w Poznaniu. Miała już ponad czterdzieści lat, a wciąż bawiła się lalką, nucąc coś pod nosem. Uśmiechała się, jakby przed nią były tylko radosne chwile, a nie pożegnanie z umierającą matką.

Jan prowadził życie pełne sukcesów: własna firma budowlana, drogi samochód terenowy, przestronny dom nad Wisłą. Ale w tym domu nie było miejsca dla Bronisławy. Jego dzieci bały się jej dziwnego zachowania, a żona, Kinga, nazywała ją „wariatem”. Choć Bronka była cicha, nieszkodliwa, nigdy nikomu nie przeszkadzała.

— No… wiesz… mam rodzinę… a Bronka… ona… — mruknął Jan, próbując wyswobodzić rękę z słabego, lecz upartego uścisku matki.

— Synu, dom twojego ojca będzie twój… Dla Bronki zostawiam trzypokojowe mieszkanie. Wszystko już załatwione.

— Skąd pieniądze?! — Jan i Kinga wymienili zdumione spojrzenia. Ich twarze nawet pojaśniały na tę wiadomość.

— Opiekowałam się starszą nauczycielką… Nosiłam jej jedzenie, leki… Żal mi jej było, była dobra. Nie spodziewałam się, że zostawi mi swoje mieszkanie. Przekazałam je na Bronkę, żeby miała swój kąt. Ale ty… ty pilnuj jej, błagam… Później to mieszkanie przypadnie twoim dzieciom czy wnukom… Kto wie, jak długo pożyje…

Pożegnali się z matką. Zmarła tej samej nocy.

Bronka zdawała się nie rozumieć, że została sierotą. Jan od razu zabrał ją do siebie i zaczął remont w tamtym trzypokojowym mieszkaniu.

— Po co Bronce tak duże mieszkanie? Niech na razie z nami mieszka. A tam znajdziemy lokatorów — z entuzjazmem podzielił się planami z żoną.

Kinga początkowo nie protestowała. Bronka nie sprawiała kłopotów: całe dnie bawiła się lalkami albo przekładała swoje rzeczy w szafie, zawsze z uśmiechem. Ale jej dziwactwo niepokoiło. „Dziś jest spokojna, a co będzie jutro?” — szeptała Kinga mężowi.

„Poczekaj trochę” — prosił Jan. Lecz pół roku po śmierci matki, dzięki znajomemu notariuszowi, przepisał na siebie zarówno dom ojca, jak i mieszkanie siostry. Bronkę namówił do podpisania jakichś dokumentów, nie tłumacząc, o co chodzi.

Od tej chwili życie chorej siostry stało się piekłem.

Gdy Jan był w pracy, Kinga znęcała się nad Bronką. Wyzywała ją, zamykała w pokoju na całe dnie, nie puszczała nawet latem na dwór. Czasem zamiast jedzenia stawiała przed nią miskę z karmą dla kotów, krzyczała, doprowadzając biedną kobietę do łez. Pewnego dnia Kinga uderzyła Bronkę w twarz. Ta tak się przestraszyła, że nie wytrzymała i… zrobiła pod siebie.

— Nie tylko jesteś stuknięta, ale jeszcze sika— Nie dość, żeś zwariowana, to jeszcze sromocisz się jak dziecko? Wynoś się z mojego domu, nie chcę cię widzieć! — wrzeszczała Kinga, pakując rzeczy Bronki do worka na śmieci i wyrzucając je za bramę.