Dziecięcy rywale: opowieść o pewnej nadziei

Marcin wyszedł na ganek rodzinnego domu, wciągnął ciepłe wieczorne powietrze wsi i usiadł na starej ławce, która skrzypiała pod nim tak samo jak w dzieciństwie. Po chwili do domu podszedpł Jakub. Był to ten sam przyjaciel, z którym Marcin dorastał ramię w ramię, ale wiele lat temu coś między nimi się popsuło…

– No i jak tam życie? – zapytał Jakub, poklepując Marcina po ramieniu.

– Jakoś leci – odparł tamten. – Pracuję, kupiłem mieszkanie w mieście.

– Spoko – skinął z uznaniem Jakub. – Zawsze byłeś bystrzy. Nie tak jak ja…

– Daj spokój! – zaśmiał się Marcin. – Rodzice mi opowiadali, że masz teraz najlepszy dom we wsi. Podobno sąsiedzi biorą z ciebie przykład.

– Tobie też nieźle idzie – masz mieszkanie. Kupiłeś nie gorzej niż ja wybudowałem.

Roześmiali się. Potem, jakby z przyzwyczajenia, poszli do domu Jakuba. Wyciągnęli chleb, jajka i wędlinę. Postawili butelkę domowej roboty bimbru. Wypili po kieliszku, obaj skrzywili się – piją rzadko.

Nagle Jakub powiedział:

– Słuchaj… A ta Jadzia… Wiesz coś?

Marcin zaniemówił:

– Co?

– Wyszła za mąż. Za jednego… Z sąsiedniej wsi. Teraz uczy w naszej szkole.

– Jadzia? – powtórzył Marcin, a w piersi coś go ukłuło. – Nie wiedziałem…

– Ja też początkowo nie wierzyłem. Myślałem, że mi przejdzie… Ale trzy dni harowałem w polu – i nic. Rozumiesz?

Nalał znowu. Wypili, a potem siedzieli w milczeniu, wpatrując się w swoje kubki herbaty.

Nagle obaj podnieśli wzrok i wybuchnęli gromkim śmiechem – tak jak w dzieciństwie. Do łez, do bólu brzucha.

– No i klops – ocierał łzy Jakub. – Tyle lat przez nią… a wyszło jak wyszło.

– Tak – przytaknął Marcin. – Walkę sobie urządziliśmy. Kto lepszy, kto wytrwalszy, kto głośniejszy. A ona – hop, i poszła w siną dal z kimś innym.

– Mądra kobieta – niespodziewanie stwierdził Jakub. – Wybrała po swojemu. A my się staraliśmy…

– No właśnie – zamyślił się Marcin. – Ale w sumie nie na próżno. Ty dom postawiłeś, ja w szpitalu oddziałem kieruję. Oboje coś warci jesteśmy.

– Dokładnie! – ożywił się Jakub. – Mamy po dwadzieścia dziewięć lat. Życie dopiero się zaczyna!

– Ale to ty pierwszy zacząłeś – przypomniał Marcin.

– Może i tak. Ale ty podtrzymałeś. Spryciarz jeden.

– Czyli też byłem niemądry. Obaj byliśmy – uśmiechnął się Marcin.

– A pamiętasz, jak po szkole siedziała na ławce i patrzyła na nas obu tak samo? Ani tobie, ani mnie – nikomu.

Znów zamilkli. Wspominali.

Z Jakubem Marcin znał się od urodzenia – przyszli na świat niemal tego samego dnia. Dorastali razem, mieszkali przez płot. Bawili się wspólnie, chodzili do jednej szkoły, siedzieli w jednej ławce. Do ósmej klasy byli nierozłączni.

A potem w klasie pojawiła się Jadzia.

Jakby wyrosła przez lato. Od chłopczycy na rowerze zmieniła się w smukłą dziewczynę z długim, jasnym warkoczem. I wszystko się odmieniło. Przyjaciele stali się rywalami.

Jakub ciągnął do mechaniki, majstrował przy traktorze ojca. Marcin – do książek i zwierząt. Jeden szedł w pole, drugi – do laboratorium biologicznego.

A Jadzia patrzyła na obu tym samym wzrokiem, od którego serce traciło rytm.

Po szkole Marcin wyjechał do miasta na studia, a Jakuba przyjęli do brygady rolnej. Jadzia poszła na zaoczne i pojawiała się raz u jednego, raz u drugiego. Przynosiła wieści: kto więcej zarobił, kto dostał podwyższone stypendium. Ale z nikim się tak naprawdę nie związała.

Nawet wojsko nie pogodziło przyjaciół. Stali się mężczyznami, każdy na swojej drodze. Jakub wybudował dom, kupił pierwszą we wsi samochód. Marcin został lekarzem, obronił doktorat. Ale pomimo wszystko – obaj byli kawalerami. Wciąż samotni. Wciąż trzymali w sercu wspomnienie o tej dziewczynie z jasnym warkoczem.

I teraz siedzą w kuchni, zmęczeni, z przyciemnionymi przez czas oczami – i śmieją się. Gorzko i jasno.

– A może i lepiej, że wyszła za mąż – powiedział w końcu Marcin. – Szczerze. Może on ją naprawdę kocha.

– Może… – cicho odparł Jakub. – Oby. Bo inaczej… Na próżno to wszystko.

Zamilkli. Po chwili Jakub uderzył w stół:

– Wiesz co? A może urządzimy małe świętowanie. Za nią. Za nas. Za to, że życie idzie dalej.

– No jasne – uśmiechnął się Marcin. – Za to, że wciąż jesteśmy obok. I nie jesteśmy wrogami.

Jakub nalał ostatniego.

– Za Jadzię.

– Za Jadzię.

Szkło zadźwięczało. Za oknem wieczór przechodził w noc. Nad starą ławką pochylały się dwa cienie – nie chłopcy już, ale jeszcze nie starcy. Po prostu dwójka, którą los raz związał i już nie rozdzielił.

A Jadzia… Cóż, niech będzie szczęśliwa. Zasłużyła sobie.