Dziecięcy rywale: opowieść o pewnej Nadziei

Krzysztof wyszedł na ganek rodzinnego domu, wciągnął ciepłe wieczorne powietrze wsi i przysiadł na starej ławce, która skrzypiała pod nim tak samo jak w dzieciństwie. Po chwili do domu podszedł powoli Wojtek. Ten sam Wojtek, z którym Krzysztof dorastał ramię w ramię, ale wiele lat temu coś poszło nie tak…

– No i jak tam życie? – zapytał Wojtek, klepiąc Krzysztofa po plecach jak prawdziwy kumpel.

– A jakoś leci – skinął głową Krzysztof. – Pracuję, kupiłem mieszkanie w mieście.

– Spoko – przytaknął Wojtek. – Zawsze byłeś bystrzakiem. Nie to co ja…

– Daj spokój! – zaśmiał się Krzysztof. – Rodzice mi gadali, że masz teraz najlepszy dom we wsi. Podobno sąsiedzi biorą z ciebie przykład.

– Tobie też nieźle – mieszkanie masz. Kupiłeś coś, czego ja nie wybudowałem.

Rozśmiali się. A potem, jakby z przyzwyczajenia, poszli do domu Wojtka. Wyciągnęli chleb, jajka, kiełbasę. Postawili butelkę domowej bimberki. Wypili po kieliszku, skrzywili się obaj – rzadko piją.

I nagle Wojtek powiedział:

– Słuchaj… A Jagoda… Wiesz?

Krzysztof zaniemówił:

– No co?

– Wyszła za mąż. Za jakiegoś… z sąsiedniej wsi. Teraz uczy w naszej szkole.

– Jagoda? – powtórzył Krzysztof, a w piersi coś mu się ścisnęło. – Nie wiedziałem…

– Ja też nie wierzyłem. Myślałem, że minie… Ale trzy dni tłukłem się w kombajnie – i nie przeszło. Rozumiesz?

Nalał znowu. Wypili, a potem siedzieli w milczeniu, wpatrując się w swoje kubki z herbatą.

Nagle podnieśli wzrok i wybuchnęli głośnym śmiechem – takim samym jak w dzieciństwie. Do łez, do czkawki.

– No i jak wyszło – otarł oczy Wojtek. – Tyle lat przez nią… a tu tak się potoczyło.

– No – kiwnął głową Krzysztof. – Turniej urządziliśmy. Kto lepszy, kto wytrzyma dłużej, kto głośniejszy. A ona – raz, dwa i zniknęła z kimś innym.

– Mądra dziewczyna – niespodziewanie stwierdził Wojtek. – Wybrała po swojemu. A my się staraliśmy…

– No tak – zamyślił się Krzysztof. – Ale w sumie nie na darmo. Ty dom postawiłeś, ja w szpitalu oddział prowadzę. Oboje coś sobą reprezentujemy.

– Właśnie! – ożywił się Wojtek. – Mamy po dwadzieścia dziewięć. Życie dopiero się zaczyna!

– A ty przecież pierwszy zacząłeś – przypomniał Krzysztof.

– Może i tak. Ale ty ciągnąłeś. Chytra sztuka.

– Więc byłem równie głupi. Oboje byliśmy – uśmiechnął się Krzysztof.

– A pamiętasz, jak po szkole siedziała na ławce i patrzyła na nas tak samo? Ani tobie, ani mnie – nikomu.

Znowu zamilkli. Wspominali.

Z Wojtkiem Krzysztof znał się od urodzenia – przyszli na świat niemal tego samego dnia. Rosły razem, żyli przez płot. Bawili się wspólnie, w jednej szkole się uczyli, w jednej ławce siedzieli. Do gimnazjum byli nierozłączni.

A potem w klasie pojawiła się Jagoda.

Wyrosła jakby w ciągu jednego lata. Z chłopczycy na rowerze stała się smukłą dziewczyną z długim, jasnym warkoczem. I wszystko się zmieniło. Kumple stali się rywalami.

Wojtek ciągnął do techniki, grzebał przy traktorze ojca. Krzysztof – do książek i zwierząt. Jeden poszedł w kombajny, drugi – do laboratorium.

A Jagoda patrzyła na obu tym samym spojrzeniem, od którego serce traciło rytm.

Po szkole Krzysztof wyjechał na studia do miasta, a Wojtka wzięli do brygady. Jagoda zaczęła zaoczne i pojawiała się raz u jednego, raz u drugiego. Przynosiła wieści: kto więcej zarobił, kto dostał podwyższone stypendium. Ale z żadnym się nie związała.

Nawet wojsko nie pogodziło przyjaciół. Stali się mężczyznami, każdy na swojej drodze. Wojtek wybudował dom, kupił pierwsze auto we wsi. Krzysztof został lekarzem, obronił doktorat. Ale wciąż – obaj byli kawalerami. Oboje – wciąż samotni. Wciąż nosili w sobie tamtą dziewczynę z jasnym warkoczem.

I oto teraz siedzą w kuchni, zmęczeni, z oczami przyciemnionymi przez czas – i śmieją się. Gorzko i jasno.

– A może i dobrze, że wyszła za mąż – powiedział w końcu Krzysztof. – Serio. Może on ją naprawdę kocha.

– Może… – cicho odparł Wojtek. – Oby. Bo inaczej… Na próżno było wszystko.

Zamilkli. Wtem Wojtek uderzył w stół:

– Wiesz co? Wypijmy za nią. Za nas. Za to, że życie idzie dalej.

– A no – uśmiechnął się Krzysztof. – Za to, że wciąż jesteśmy razem. I nie jesteśmy wrogami.

Wojtek nalał po ostatniej.

– Za Jagodę.

– Za Jagodę.

Szkło zadźwięczało. A za oknem wieczór zamieniał się w noc. Nad starą ławką pochyliły się dwie sylwetki – już nie chłopcy, ale jeszcze nie starcy. Po prostu dwóch, których życie raz zetknęło i już nie rozdzieliło.

A Jagoda… No cóż, niech będzie szczęśliwa. Zasłużyła sobie.