To na pewno nie był przypadek

To na pewno nie był przypadek
Kasia szła na dyskotekę, jakby fruwała.

Krótka dżinsowa spódniczka, obcisłe legginsy w metalicznym kolorze, śnieżnobiałe adidasy, top z wizerunkiem modelki i wysoki kucyk spięty grubą gumką. Usta – różowa szminka, oczy – w kolorowych cieniach. Prawdziwa gwiazda.

Wszyscy mówili, że Kasia to cud. Ona sama też o tym wiedziała. Duma osiedla. Dostała się na uniwersytet w Warszawie – sama. Bez znajomości, bez pomocy.

Jak tam Zofia Stanisławowa narzekała?

— Tobie, Kowalska, do studiów jak do Księżyca piechotą! Technikum maksimum, i to tylko jeśli ojczym się postara. A tak – śmieciarze za tobą płaczą.

Ach tak, racja. Ojczym. Prawdziwy ojciec dawno zniknął z horyzontu. A ojczym… raczej nie będzie się starał dla „takiej nieudacznicy”.

Zofia Stanisławowa liczyła, że dziewczyna się rozpłacze. Ale Kasia wstała, spojrzała jej prosto w oczy i spokojnie, wręcz wyzywająco, rzuciła:

— Zobaczymy, kto kim będzie.

Zofia zmrużyła oczy i obiechała jej słodką zemstę na egzaminie. Ale Kasia zdała. I się dostała. Sama. Bez „wparcia z góry”. Ot, tak.

— Dziewczyno, nie chcesz czystej i wielkiej miłości?

— Z tobą? Nowak, ty tam zupełnie straciłeś rozum?

— Kasieńko, no co ty. Jak życie?

— Lepiej niż wszystkim.

— Figura u ciebie, mmm…

— Chcesz taką dla siebie?

— Chcę.

— Przyjdź, przebiorę cię – będziesz nie gorszy.

— Oj, zła jesteś, Kowalska. A ja może cię kocham.

— Zgiń, nieczysta siło, babcia mi krzyż osikowy poświęciła – i od takich jak ty, i od nocnych koszmarów.

— No co ty…

— A właśnie tak. Na wszelki wypadek.

Szli wieczorną ulicą, przekomarzając się żartobliwie. Młodzi. Wolni. Niezniszczalni.

— Słuchaj, a może w poniedziałek wpadniemy do szkoły? – zaproponował Nowak.

— Oszalałeś? Po co?

— Wyobraź sobie, jak Zofia Stanisławowa się udusi, gdy się dowie, że sama się dostałaś. Na studia.

Kasia uśmiechnęła się lekko.

— Mam to gdzieś. A ty co?

— Poimprezuję lato, a potem – wojsko. Będziesz na mnie czekać?

— A jakże. Usiądę na ławce, w chuście, skarpetkę ci dziergać będę. Sto metrów.

— No idź se…

— No.

— Ooo, patrz, toż to Małgosia! Ona do zawodówki poszła?

— No. Każdemu wedle potrzeb. Dobra, Misiu, idę. Tam moje dziewczyny. A ty z Małgosią coś knujesz?

— Nie, no… tak, gadamy se.

— Ona jest dobra. Ona poczeka. A ja – nie.

— To znaczy – zupełnie bez szans?

— Nie. – Powiedziała krótko. I odeszła.

Nauka przychodziła Kasi łatwo. Nie dlatego, że była prosta – po prostu nie narzekała.

— Jak ty to wszystko ogarniasz? – pytała sąsiadka.

— Co?

— No i do kina, i na dyskoteki, i studia u ciebie…

— Nie wiem – wzruszyła ramionami Kasia. – Po prostu żyję. Nie marudzę. Z chłopakami staram się nie wiązać. Studia – to moja przyszłość. A imprezować? Kiedy, jak nie teraz?

— A ja za mąż chcę. Za bogatego.

— A ja – nie.

Z Tomkiem Kasia poznała się na dyskotece. Był zbyt natrętny – Kasia uciekła. Ale następnego dnia przyszedł do akademika. Z kwiatami, z czekoladkami. Ona – drzwiami przed nosem. On – z kinem i kwiatami. Ona – znowu obok.

Dziewczyna już nerwowo drgała okiem od jego uwagi. Nienawidziła prawie. A tu jeszcze Nowak listy z wojska przysyła. Tęskni. Ale nie o służbie pisze, tylko o uczuciach.

A ona zna tego Nowaka – jak do czternastki w brązowych rajstopach pod dresami biegał… Jak babka go do znachorki woziła – od moczenia się leczyć.

Tomek jeździł na motorze, czatował na nią, jak w filmie. A potem… potem się przewrócił. Na jej oczach. I ona, bez namysłu, rzuciła się do niego. Nie dlatego, że Tomek. Tylko dlatego, że człowiek.

I z jakiegoś powodu… zgodziła się na randkę.

Pół roku się spotykali. Nie motyle. Nie miłość. Ale jakoś… razem. Stał się bliski.

Potem list od Nowaka: żale, oskarżenia, brzydkie słowa. Ktoś doniósł. A ona i tak się nie kryła.

Z Tomkiem było prościej. Był blisko. Pewny. Z nim można było marzyć. O ślubie. O przyszłości.

— Szczęściara z ciebie, Kasiu – powiedziała sąsiadka.

— W czym?

— Z Tomkiem. Nie wiesz, kim on jest?

— Co masz na myśli?

— Tata u niego – gruba ryba. Motor mu kupił. Teraz – samochód. On jedynak. Rodzice bogaci. W wieku.

— I?

— Mówią… że już narzeczona jest. Ola. Ojcowie chcą interesy połączyć.

Wieczorem Kasia zapytała Tomka. Zaniemówił.

— To wszystko ojciec. Ja nie chcę. Ola mi niepotrzebna. Mam ciebie. Uciekniemy.

— Na weekend jadę do rodziców.

— Dobrze… – i wydało jej się, że odetchnął z ulgą.

Gdy wróciła – coś było nie tak. Dziewczyny patrzyły dziwnie. Chłopaki – z uśmieszkiem.

— Co się dzieje?

— Usiądź… KasKasia wzięła głęboki oddech i powiedziała cicho: „Życie to nie bajka, ale ja i tak napiszę swoje szczęśliwe zakończenie.”