To na pewno nie było przypadkowe

To na pewno nie był przypadek

Ola szła na dyskotekę, jakby unosiła się nad chodnikiem.

Krótka jeansowa spódniczka, obcisłe legginsy w metalicznym odcieniu, śnieżnobiałe adidasy, top z wizerunkiem modelki i wysoki kucyk ściągnięty grubą gumką. Usta – różowa szminka, oczy – tęczowe cienie. Prawdziwa gwiazda.

Wszyscy mówili, że Olka to cud. Ona też o tym wiedziała. Duma osiedla. Dostała się na uniwersytet w Warszawie – sama. Bez znajomości, bez pomocy.

Jak to Zofia Stanisławówna zrzędziła?

— Tobie, Kowalska, do studiów jak po grudzie! Technikum w najlepszym razie, i to jeśli ojczym się postara. A tak – zmywaki na ciebie czekają.

Ach tak, no właśnie. Ojczym. Prawdziwy ojciec dawno zniknął z horyzontu. A ojczym… raczej nie będzie się użerał z „taką nieudacznicoą”.

Zofia Stanisławówna czekała, aż dziewczyna się rozpłacze. Ale Ola wstała, spojrzała jej prosto w oczy i spokojnie, niemalże wyzywająco, rzuciła:

— Zobaczymy, kto kim zostanie.

Zofia zmrużyła oczy i obiecała jej słodką zemstę na egzaminie. Ale Ola zdała. I się dostała. Sama. Bez „układów”. Ot, tak.

— Dziewczyno, nie chcesz czystej i wielkiej miłości?

— Z tobą? Kowalczyk, ty zupełnie rozumu się pozbyłeś?

— Olu, no co ty. Jak leci?

— Lepiej niż wszystkim.

— Figura masz, och…

— Chcesz taką samą?

— Chcę.

— Przyjdź, ucharakteryzuję cię – wyjdziesz niegorzej.

— Oj, złośliwa jesteś, Kowalska. A ja może cię kocham.

— Zgiń, maro, babcia mi krzyżyk osikowy poświęciła – i na takie jak ty, i na koszmary nocne.

— No co ty…

— No właśnie tak. Na wszelki wypadek.

Szli wieczorną ulicą, przerzucając się żartobliwymi ripostami. Młodzi. Wolni. Niezniszczalni.

— Słuchaj, a może w poniedziałek wpadniemy do szkoły? – zaproponował Kowalczyk.

— Oszalałeś? Po co?

— Wyobraź sobie, jak Zofia Stanisławówna się zakrztusi, jak się dowie, że sama się dostałaś. Na uniwer.

Ola uśmiechnęła się lekko.

— Mam to gdzieś. A ty co?

— Przeciągnę lato, a potem – wojsko. Będziesz na mnie czekać?

— A jakże. Usiądę na ławce, w chuście, skarpetkę ci dziergać będę. Metrów sto.

— No idź se…

— No.

— Ooo, patrz, toż to Maryśka! Poszła do zawodówki?

— No. Każdemu według potrzeb. Dobra, Krzysiu, lecę. Tam moje dziewczyny. A ty z Maryśką się kręcisz?

— Nie, no… tak se, gadamy.

— Ona jest dobra. Ona poczeka. A ja – nie.

— To znaczy – w ogóle nie ma szans?

— Nie. – Powiedziała stanowczo. I odeszła.

Studia przychodziły Oldze łatwo. Nie dlatego, że były proste – po prostu nie narzekała.

— Jak ty to wszystko ogarniasz? – pytała współlokatorka.

— Co?

— No i do kina, i na dyskoteki, i nauka ci idzie…

— Nie wiem – wzruszyła ramionami Ola. – Po prostu żyję. Nie jęczę. Z chłopakami nie wiążę się. Nauka – to moja przyszłość. A imprezy? Kiedy, jak nie teraz?

— A ja chcę wyjść za mąż. Za bogatego.

— A ja – nie.

Z Darkiem Ola poznała się na dyskotece. Był zbyt natrętny – uciekła. Ale następnego dnia zjawił się w akademiku. Z kwiatami, z czekoladkami. Ona – drzwi przed nosem. On – z kinem i różami. Ona – znowu obok.

Dziewczyna już nerwowo mrugała powieką od jego atencji. Nienawidziła niemal. A tu jeszcze Kowalczyk listy z wojska przysyła. Tęskni. Ale nie pisze o służbie, tylko o uczuciach.

A ona go zna, tego Kowalczyka – jak do czternastki w brązowych rajstopach pod spodenkami biegał… Jak babka go do wróżki ciągała – żeby mu mokre sny odczynić.

Darek jeździł na motorze, czatował na nią, jak w filmie. A potem… potem się wywrócił. Na jej oczach. I ona, bez zastanowienia, rzuciła się do niego. Nie dlatego, że Darek. Bo człowiek.

I jakoś… zgodziła się na randkę.

Pół roku się spotykali. Nie motyle. Nie miłość. Ale jakoś… razem. Stał się bliski.

Potem list od Kowalczyka: pretensje, oskarżenia, brzydkie słowa. Ktoś doniósł. A ona i tak się nie kryła.

Z Darkiem było prościej. Był blisko. Pewny. Z nim można było marzyć. O ślubie. O przyszłości.

— Masz szczęście, Olka – powiedziała współlokatorka.

— W czym?

— Z Darkiem. Wiesz, kim on jest?

— No?

— Tata u niego – gruba ryba. Motor mu kupił. Teraz – auto. Jedynak. Bogaci. W wieku.

— I?

— Mówią… że ma już narzeczoną. Lilę. Ojcowie chcą interesy połączyć.

Wieczorem Ola zapytała Darka. Zaniemówił.

— To wszystko ojciec. Ja nie chcę. Lila mi niepotrzebna. Mam ciebie. Uciekniemy.

— W weekend jadę do rodziców.

— Dobrze… – i wydawało jej się, że odetchnął z ulgą.

Gdy wróciła – coś było nie tak. Dziewczyny patrzyły dziwnie. Chłopaki – z uśmieszkiem.

— Co się dzieje?

— Usiądź… Olu… Darek… On…

— Co?

— Ożenił się.

Żadnego drżenia. Ani łezki. W środku – zawaliło się. Na zewnątrz – kamień.

— Tylko tyle?

— Jesteś taka spokojna…

— A jaka mam być? Wiedziałam. Wyjechałam, żeby zrozumieć. A on – wziął ślub. Pozwoliłam. Wszystko logiczne.

Pochyliła się do współlokatorki:

— Nie wymawiaj jego imienia. Nigdy. Dla mnie go nie ma.

Po studiach Ola nie wróciła do domu. Pojechała – do szpitala.

Urodził się Jaś. Twardy. Z chwytem za życie.

— Olu… ty… ojcu powiesz?

— Mamo, nigdy. I nie pytaj.

— Dobrze, tylko… Miałam nadzieję, że nie powtórzysz mojego losu.

— I nie powtórzę. Ty wyszłaś za ojca. Ja – nie.

— U nas zamieszkacie?

Ola zobaczyła: matka się boi— U nas zamieszkacie?

Ola zobaczyła: matka się boi. Ojczym – nawet nie udaje, że mu to pasuje.