Jak bardzo jej nienawidziłem…

Dzisiaj znów przeglądałem szuflady w biurze, a tam – lekko pognieciona kartka leżała tuż obok wypowiedzenia. Dziwne uczucie ścisnęło mnie w piersi, jakby ten skrawek papieru czekał właśnie na mnie, na tę chwilę.

Wziąłem go, a w głowie pojawiły się wspomnienia z dzieciństwa. Jak w Katowicach, z chłopakami z podwórka, bawiliśmy się w szpiegów i pisaliśmy niewidzialne wiadomości mlekiem na kartkach, a potem odczytywaliśmy je, nagrzewając nad płomieniem świecy. Kiedyś opowiadałam o tym Irenie, siedząc z nią przy kawie, gadając o niczym…

Nie mogłem doczekać się przerwy. Wpadłem do domu jak szalony. Serce waliło – nie ze strachu, ale z jakiegoś dziwnego przeczucia. Włączyłem gaz, przyłożyłem kartkę nad ogniem i… litery zaczęły się pojawiać. Tak jak w dzieciństwie. Tylko teraz – to była gorzka, dorosła prawda.

*„Jeśli to czytasz, to znaczy, że się nie pomyliłam. Przypomniałeś sobie i domyśliłeś się. Wszystko mogło być inaczej. Ale wiedz – gdy mnie upokarzałeś, zabiłeś we mnie wszystko, co do ciebie czułam. Myślę, że nawet sprawiało ci to przyjemność. Może po prostu nic więcej w sobie nie masz.

Ktoś kiedyś bardzo cię zranił – i teraz sam łamiesz tych, którzy nie potrafią ani nie chcą odpowiedzieć tym samym. Myślisz, że nie umiałabym uderzyć? Umiałabym. Ale wtedy przestałabym być sobą.

Można wygrać bitwę, ale przegrać wojnę. Nie szukaj mnie. Żegnaj. – I.”*

Siedziałem z tym listem i nie mogłem się ruszyć. Dlaczego? Dlaczego tak ją nienawidziłem? A jednocześnie… dlaczego aż tak ją kochałem?

Pojawiła się w biurze nagle. Weszła – i jakby światło wypełniło pokój. Zwykłe, szare biuro na trzecim piętrze starej kamienicy w Łodzi nagle pachniało morzem, słonecznym światłem i świeżością poranka w ogrodzie.

Nie była pięknością – nie, żadna z tych modelek. Ale było w niej coś, co wytrącało mnie z równowagi. Ja, facet doświadczony, który poznał kobiety różne – pewne siebie, wyzywające, eleganckie i proste – nagle straciłem orientację. Wszystko, co wcześniej działało, przestało mieć znaczenie.

Byłem rozpuszczony uwagą, romansami, intrygami. Brunetki, blondynki, rudziele – wszystkie przelatywały przez moje życie szybko i bez śladu. Randki, kwiaty, krótkie historie, i znowu wolność. Ja wybierałem. Ja decydowałem. Nie prosiłem – brałem.

Ale Irena…

Chciałem wtulić się w jej kolana, wdychać zapach jej skóry, gładzić te jasnobrązowe włosy, dotykać jej nadgarstka, szyi, słuchać jej śmiechu, patrzeć, jak przygryza usta, gdy jest zdenerwowana.

Irena pracowała pod moim kierownictwem – w każdym znaczeniu tego słowa. Była częścią mojego zespołu. Nie liderem, nie gwiazdą. Ale wiedziałem – jeśli trzeba coś trudnego, powierzę jej, a zadanie zostanie wykonane. Precyzyjnie, na czas, bez zbędnego zamieszania.

Zacząłem odczuwać perwersyjną przyjemność, gdy na nią krzyczałem. Jakby samo jej istnienie dawało mi prawo do bycia okrutnym. Kurczyła się wtedy, stawała się krucha, bezbronna – a ja czułem się w tych chwilach jak bóg. Gdyby choć raz się rozpłakała… gdyby wybuchła. Wtedy bym ją przytulił. Wtedy może bym się zmienił.

Ale ona wytrzymywała. W milczeniu. Bez pretensji. Bez skarg. Bez słabości. I to wkurzało mnie jeszcze bardziej. Próbowałem zwrócić na siebie uwagę: zostawiałem na biurku czekoladki, dawałem drobne prezenty. Komplementy z podwójnym dnem. Spojrzenia, aluzje. Ona to rozumiała – wiedziałem. I czułem, że coś w niej też drga.

Czasem miałem wrażenie, że jeśli tylko dotknę jej dłoni – czas się zatrzyma. W końcu się odważyłem. Przytuliłem ją. Delikatnie. Prawie czule. A ona… odsunęła się. Patrzyła mi w oczy. W ciszy. Bez wyrzutów. Bez histerii.

To było gorsze niż policzek.

Była dla mnie wyzwaniem. Równą. Ale nie chciałem tego przyznać. Potrzebowałem czuć swoją władzę. Nie byłem gotowy być bezbronny. Nie przed nią.

Obserwowałem ją. Jak rozwiązywała problemy. Jak zachowywała się pod presją. Koledzy też ją lubili. Za bardzo lubili. Ktoś nawet próbował zaprosić ją na kolację. Widziałem to wszystko. I gotowałam się w środku z wściekłości.

Urządzałem sceny zazdrości. Rozmawiałem głośno przez telefon z innymi kobietami, tak, by słyszała. Śmiech, flirt, zaproszenia do restauracji – wszystko na pokaz. A ona? Po prostu zamykała się w sobie. Ani spojrzeniem, ani gestem – żadnej reakcji.

Wierzyłem – nie, wiedziałem, że coś do mnie czuje. To musiało być. Czułem to w kościach. Byłem pewien, że zostanie. Że nigdzie nie pójdzie. Że wytrzyma. Że w końcu się podda.

A ona… po prostu zniknęła. Bez krzyków. Bez awantur. Po prostu przepadła.

W piątek nie przyszła do pracy. Telefon wyłączony. Mail – zablokowany. Projekt, nad którym pracowała, pozostał niedokończony. Wylądowałem w sytuacji głupka. Przed szefem, przed sobą.

Zniknęła. Rozpłynęła się jak mgła. Jak chmura. Ta jedyna – niedostępna, ulotna, moja i nie moja.

A ja myślałem – że tak nie można. Że mam wszystko pod kontrolą. Że zawsze można coś zmienić, zmusić, złamać.

Myliłem się.

Okazuje się, że jednak można.