Ten dzień, gdy nie boli, ale dokucza

To był jeden z tych dni, kiedy nic nie boli, ale ciągle coś uwiera.

Na przystanku przy starym centralnym targowisku w Poznaniu stała kobieta. Paląc papierosa, osłaniała ogień przed wiatrem dłonią, a drugą ręką przyciskała do siebie szarą płócienną torbę. Wisiała ciężko, jakby wypełniona nie rzeczami, lecz ciężarem codziennych trosk. Kobieta stała tuż przy krawędzi chodnika, jakby broniła tego metra ziemi – jedynego stabilnego fragmentu w chwiejnym, rozmazanym świecie.

Miała na imię Halina. Czterdzieści osiem lat. Z wyglądu – mniej. Szczupła twarz z wyraźnymi kośćmi policzkowymi, włosy zebrane w niedbały koczek, jasne oczy z niebieskawym cieniem pod dolną powieką – nie od niewyspania, a od nieustannego braku – uwagi, ciepła, czegoś niezwykłego.

W środku nie była złamana, po prostu zmęczona. Zmęczona dniem, który w kółko wyglądał tak samo, od dźwięku budzika, od pustych słów „w porządku”, „jak zwykle”, którymi przykrywała prawdę. Zmęczona tym, że każdy wieczór kończył się tak samo – w ciszy, bez pytań, bez ramienia obok. Zmęczona tym, że każdego dnia musi składać się na nowo, by przez niego przejść.

Obudziła się o siódmej. Dom zatrzeszczał podłogą – syn, Kacper, szykował się do technikum. Rzucił przez ramię „cześć” i wyszedł, nawet nie zaglądając do kuchni. Leżała jeszcze chwilę, wpatrując się w popękany sufit, wreszcie wstała.

W lustrze – twarz. Bez gniewu, bez radości, nawet bez irytacji. Po prostu twarz. Wypiła kawę na stojąco, oparta o stół, narzuciła kurtkę, chwyciła torbę i wyszła. Dzień nie zaczynał się – po prostu płynął dalej.

Tego dnia musiała pojechać do centrum – odebrać zaświadczenie, zajrzeć do neurologa i, jeśli się uda, kupić Kacprowi nową kurtkę. Chodnik był śliski i mokry. Ludzie się spieszyli, ona szła obok, przyciskając torbę do siebie, jakby to była jej jedyna tarcza. Po drodze kupiła dwa pierogi z ziemniakami. Jeden zjadła, drugi zawinęła w serwetkę – dla bezdomnego, który zawsze siedział przy przejściu podziemnym. Tego dnia go nie było. Pieróg zostawiła na ławce. Tak, po prostu. Może ktoś się skusi.

U lekarza była kolejka – cztery starsze panie żywo dyskutowały o ciśnieniu, ogródku i oczywiście o malutkim gabinecie, w którym „ten biedny doktor pewnie się dusi”. Halina siedziała przy ścianie, przeglądała wiadomości. Wybuchy, śmierci, cudze tragedie, cudze wylakierowane uśmiechy. Życia dalekie od jej własnego. Zamknęła telefon. Nie dlatego, że się znudziło, po prostu – wszystko stało się obojętne.

Neurolog coś mówił o „zaburzeniach wegetatywnych” i „potrzebie odpoczynku”. Kiwała głową, udając, że słucha. W głowie kołatała się tylko jedna myśl: gdzie znaleźć miejsce, gdzie można po prostu się położyć i nie myśleć. Nie być silną, nie uśmiechać się, nie trzymać w garści. Na jeden dzień zniknąć.

Na zewnątrz zrobiło się wyraźnie chłodniej. Wiatr wślizgiwał się pod kołnierz. Halina kupiła kubek kawy, sączyła ją małymi łykami, jak ostatni ślad ciepła. Usiadła w skwerze na ławce. Torba przyciśnięta do biodra, oddech spowity w şal.

Obok przysiadł mężczyzna. Wyglądał na trochę ponad pięćdziesiątkę. Zmarszczki wokół oczu, zmęczone ramiona. Nie patrząc na nią, powiedział cicho:

— Zimno. A i tak nie chce się do domu.

Nawet się nie zdziwiła. Jakby przeczytał jej myśli. Rozmawiali. O pracy. O jedzeniu. O tym, jak dziwnie życie się poukładało. On – ochroniarz w nocnym markecie, żona wyjechała do córki i chyba już nie wróci. Listy przychodzą coraz rzadziej. Nawet ich nie otwiera.

Ona – pracuje na poczcie. Mieszka z matką, która coraz częściej zapomina imiona, daty, nawet swoje własne odbicie w lustrze. W nocy wstaje, szuka zmarłego ojca. Już pięć lat, jak go nie ma. Mówili spokojnie, niemal zwyczajnie, jakby nie o bólu, a o warunkach pogodowych.

Milczeli. Pili kawę. Wiatr poruszał połami jego kurtki. W końcu wstał i, jakby się wstydził, powiedział:

— Nie obrazi się pani, jeśli panią zapamiętam?

— Nie. Tylko niech pan nie pomyli.

Po raz pierwszy się uśmiechnął.

— Nie pomylię. Po prostu… fajnie wiedzieć, że ktoś jest. Nie w telefonie. Nie w telewizji. Naprawdę.

Odszedł, nie oglądając się. Została. Patrzyła, aż zniknął w wietrze.

Wieczorem wrócił Kacper. Podgrzała obiad, spytała o jego dzień. Wzruszył ramionami, grzebał w telefonie. I nagle – podniósł oczy:

— A u Ciebie jak było?

Łyżka zawisła w powietrzu. Wydawało się, że od tych czterech słów coś się w środku rozgrzało. Odpowiedziała powoli:

— Był dzień. Jeden z wielu.

Skinął głową. I nie odwrócił się od razu. To było niewiele. Ale w jej świecie, gdzie dni się powtarzały jak pod kalkę – nawet to miało znaczenie.

A w nocy, leżąc w ciemności, przyszło jej do głowy: może ktoś teraz myśli o tej ławce, kawie i ciszy, w której zmieściła się czyjaś życzliwość.

I tej myśli wystarczyło. Nie jak cudu. Ale jak kotwicy. Żeby znów wstać rano. I wyjść – w kolejny z wielu dni.