Przypadkowe małżeństwo, czyli jak zostałem mężem przez bieliznę i zwykły upór

Przypadkowe małżeństwo, czyli jak zostałem mężem przez majtki i głupie uparstwo

— Zakładaj szybko majtki i wychodź! Za pięć minut będę pod twoją klatką! — warknąłem do słuchawki, ledwo podniosła telefon.

Prawdę mówiąc, z tymi majtkami to tylko tak, dla żartu. Myślałem, że się zaśmieje. A ona nagle zamilkła, a potem szepnęła:

— Skąd wiesz, że chodzę po mieszkaniu bez nich?..
— Co? — zamarłem.
— No przecież powiedziałeś… —
— A ty nie wiedziałaś? Ja, ogólnie rzecz biorąc, widzę każdego, z kim rozmawiam.

— Kłamiesz!
— Nie. A teraz trzymasz słuchawkę w jednej ręce, a drugą się… zasłaniasz.
— O JEZU!

Połączenie się urwało. Po prostu rzuciła słuchawką. Ale po pięciu minutach znów zadzwoniła:

— Cześć… to ja… coś się rozłączyło.
Nie dałem jej dojść do słowa:
— Na pewno te koronkowe ci pasują?..
— O BOŻE!

Znowu rozłączenie. Tym razem na dłużej — dobre dwie godziny. A potem…

— No i jak teraz wyglądam? — znów jej głos, ostrożny, ale zalotny.
— A skąd mam wiedzieć? To był tylko żart…
— Żart?.. — cisza. — Żart, tak… A ja się specjalnie dla ciebie…

— Wychodzę! — rzuciłem i w dziesięć minut byłem pod jej drzwiami.

Dzwoniłem długo. Nikt nie otwierał. W końcu pchnąłem drzwi — były otwarte. Wszedłem. W środku cisza, półmrok, ani żywej duszy. Ledwo pomyślałem, że wpadłem w pułapkę samotności, gdy do pokoju wpadli faceci w maskach i kamizelkach kuloodpornych.

Okazało się, że mieszkanie było pod ochroną. Rzekomo „alarm włączył się przez nieautoryzowany dostęp”. Chcieli mnie wypuścić jeszcze za dnia — rzekoma pomyłka. Ale ja, jak głupi, zostałem. A skoro już zostałem, postanowiłem się zabawić. Zagrałem z glinami w „trzy karty”. Wygrałem — niewiele, ale z klasą. Butelkę wódki i parę stówek na drogę. Można powiedzieć, że jeszcze zarobiłem.

Wyszedłem z komisariatu — utykając, wzdychając, z miną ofiary bezprawia. Samochód stał przed wejściem. Ona — za kierownicą. Czeka. Udaję, że nie widzę. Przechodzę obok, głośniej jęcząc. Wchodzę do pierwszej klatki, chowam się.

Biegała, szukała. Nie znalazła. Wróciłem do domu i wyłączyłem telefon. Rano włączyłem sekretarkę:
„Dzień dobry! Jestem w szpitalu. Jeśli przeżyję — na pewno oddzwonię.”

Później opowiadano mi, że obdzwoniła wszystkie szpitale w mieście. Nie znalazłszy śladu, objeżdżała pogotowia. A potem ktoś wyskoczył z plotką, że widział mnie w mieście — z butelką i w świetnym humorze.

Telefony ucichły. Ale wkrótce odezwał się inny — od naszego wspólnego znajomego:
— Cześć! Zapraszam cię na ślub!
— Kto panna młoda? — już wszystko zrozumiałem.
— No… ona.
— A tak… No dobra, przyjdę.
— Weź paszport. W razie czego świadka brak!

Do urzędu stanu cywilnego zostały dobę. Najcięższe dobę w moim życiu. Wspominałem, żałowałem, wściekałem się, wybaczałem, znowu wspominałem. Pod wieczór zrozumiałem, że bez niej nie umiem żyć. W nocy uznałem, że nie jestem godny. A rano przekonałem sam siebie: bądź mężczyzną, idź do końca. Nie uciekaj. Nawet jeśli marzysz o locie na Marsa.

— Im gorzej, tym lepiej — powtarzałem, wkładając koszulę.

Przed USC tłoczyło się ze czterdzieści osób. Wszyscy — znajomi. Ich spojrzenia były dodatkowym „smaczkiem” do weselnego tortu.

Zaproszono nas do sali. Zagrał Mendelssohn — ten kat męskich nerwów. A prowadząca już wyczytywała nasze imiona. Zaniemówiłem.

Dwie minuty później byłem żonaty. Po prostu — fakt. Potem był bankiet. Dobry, głośny, drogi.

Później, gdy już zostaliśmy sami, spytała:

— No i co, zadowolony?

— Bardzo… — odpowiedziałem szczerze. — Tylko… gdybym nie przyszedł, co byś zrobiła? Tyle kasy w bankiet włożone…

— Nie martw się. Zamówiłam go na twoje nazwisko.

I tak żyjemy. Przypadkiem. Ale z miłości.