Filtr Dobra: Marzenie, Które Musi Stać Się Rzeczywistością

— Zosieńko, pamiętasz, jak prosiłeś, żebym ci mówiła, gdy usłyszę o czyjejś potrzebie, która jeszcze nawet nie stała się rzeczywistością? Właśnie taki przypadek mi się trafił — Ania zatrzymała się w progu gabinetu męża, patrząc na niego z nadzieją.

— Już jestem zaciekawiony, Anulko. Mów.

— Wiesz, czego mi brakuje w tym całym internetowym szumie? — usiadła obok niego i dodała cicho: — Filtra dobra. Czegoś w rodzaju „tłumacza światła”, który zamieniałby chamstwo, złośliwość i agresję w szacunek i zrozumiałą rozmowę. Żeby czytając komentarze czy maile służbowe, nie chciało się schować pod kołdrę.

— Aniu, ktoś cię uraził?

— Nie, kochanie, nie konkretna osoba. Ale, rozumiesz, od kilku miesięcy, kiedy przeglądam media, fora czy służbowe czaty, mam wrażenie, że wylewa się na mnie wiadrami złość, irytacja, agresja. Ludzie przestali się hamować. Atakują, wyśmiewają, upokarzają. Jakby stracili wszelkie zahamowania.

Zamilkła na chwilę, spuszczając wzrok.

— Czasem myślę, że to ze mną coś nie tak. Może stałam się zbyt wrażliwa? Ale z drugiej strony, czy normalne jest, że przyzwyczajamy się do chamstwa jak do tła?

Zosia westchnął. Widział, jak codziennie analizuje dziesiątki wiadomości, pracując jako analityczka w dużej agencji.

— Niestety, agresywni zawsze są najgłośniejsi. Jest ich niewielu, ale internet to dla nich wygodny inkubator. Anonimowość rozpuszcza, odpowiedzialność znika, zostaje tylko czysta emocja. Ale masz rację. Świat staje się toksyczny. A twój pomysł brzmi świetnie. Powiedz więcej, jak to widzisz.

— Chciałabym, żeby to była aplikacja albo rozszerzenie. Na przykład czytasz komentarze pod filmem — a one są automatycznie przekształcone: zamiast „idiotka” — „nie zgadam się z twoim zdaniem”, zamiast „zamknij się” — „może spojrzymy na to inaczej?”. Wyobrażasz sobie?

— Czekaj, czyli proponujesz nie blokować, tylko przepisywać?

— Tak! Ale dobrowolnie. Użytkownik sam włącza filtr i decyduje, gdzie go użyć. Może tylko na konkretnych stronach, może w służbowych chatach, gdzie liczy się konstruktywność.

— A gdyby działał też w drugą stronę? Żeby łagodził twoje własne wiadomości przed wysłaniem?

— To byłoby idealne! Bo przecież my też nie zawsze jesteśmy święci. Zwłaszcza w stresie. Czasem chcemy wyrzucić z siebie złość, a potem wstydzimy się tego, co napisaliśmy. A tu — filtr podpowiada: „można łagodniej”, „można inaczej”. Nawet sugeruje lepsze słowa.

— Brzmi jak wewnętrzny psycholog z autocenzurą. Tylko bez moralizowania.

— Właśnie! Ważne, żeby działało płynnie — bez kopiowania tekstu do innych programów. Wszystko od razu, na jednym ekranie. Spokój to też zasób, a dziś jest na wagę złota.

Zosia zamilkł na chwilę. Pracował w branży IT i dobrze wiedział: pomysł Ani może nie tylko odnieść sukces, ale i zmienić sposób postrzegania internetu.

— Omówię to z zespołem. Jutro. Koniecznie. To nie jest genialne — to potrzebne. Ludziom brakuje powietrza. Bez trucizny.

Ania odetchnęła z ulgą, po raz pierwszy od dawna szczerze się uśmiechając.

— Dziękuję, Zosiu. Naprawdę. Bałam się, że oszalałam — że marzę o czymś nierealnym. Ale może dobro to po prostu coś, co kiedyś zgubiliśmy. I czas je odzyskać.

Zosia wstał, objął ją i przytulił mocno.

— Dość już dzisiaj tej ciężkiej atmosfery. Czas włączyć nasz osobisty filtr dobra: cisza, przytulenie, herbata i miłość. Bez warunków. Bez sporów. Bez filtrów.

Roześmiała się i wtuliła w jego ramię.

Gdzieś za oknem ktoś wciąż stukał w klawiaturę, pisał złośliwy komentarz, kłócił się do ochrypnięcia. Ale w tym pokoju rodził się pomysł, który mógł zmienić choć mały kawałek świata. I sprawić, by stał się odrobinę cieplejszy.

Czasem najprostsze rozwiązania są najmądrzejsze — wystarczy dać ludziom wybór między złością a zrozumieniem, a świat zaczyna wyglądać inaczej.