Przypadkowa żona: jak zostałem mężem przez majtki i zwykły upór

**Przypadkowe małżeństwo, czyli jak zostałem mężem przez majtki i zwykły upór**

— Wkładaj te majtki i wychodź! Za pięć minut będę pod twoją klatką! — wrzasnąłem do słuchawki, gdy tylko odebrała.

Szczerze mówiąc, z tymi majtkami to tylko tak, dla żartu. Myślałem, że się zaśmieje. A ona nagle zamilkła, po czym szepnęła:

— Skąd wiesz, że chodzę po mieszkaniu bez nich?..
— Co? — zgłupiałem.
— No przecież powiedziałeś…
— A ty nie wiesz? Ja, ogólnie rzecz biorąc, widzę każdego, z kim rozmawiam.

— Kłamiesz!
— Nie. A teraz trzymasz słuchawkę w jednej ręce, a drugą… się zasłaniasz.
— OJEJ!!!

Połączenie się urwało. Po prostu rzuciła słuchawką. Ale po pięciu minutach znów dzwoni:

— Cześć… to ja… jakoś się rozłączyło.
Nie dałem jej złapać oddechu:
— Jesteś pewna, że ta koronkowa bielizna ci pasuje?..
— OJEJ!

Znów cisza. Tym razem na dziesięć godzin. A potem…

— No i jak teraz wyglądam? — znowu jej głos, niepewny, ale kokietujący.
— A skąd mam wiedzieć? Tamto to był tylko żart…
— Żart?.. — cisza. — Żart, tak… A ja się specjalnie dla ciebie…

— Dobra, jadę! — rzuciłem i w dziesięć minut byłem pod jej drzwiami.

Dzwoniłem długo. Nikt nie otwierał. W końcu pchnąłem drzwi — były otwarte. Weszłem. W środku cisza, półmrok, ani żywej duszy. Już myślałem, że wpadłem w pułapkę samotności, gdy nagle do pokoju wtargnęli faceci w maskach i kamizelkach kuloodpornych.

Okazało się, że mieszkanie jest pod ochroną. Rzekomo „alarm włączył się przez nieuprawnione wejście”. Chcieli mnie wypuścić jeszcze tego samego dnia — rzekoma pomyłka. Ale ja, jak głupiec, zostałem dłużej. A skoro już byłem, postanowiłem się zabawić. Zagrałem z gliniarzami w „trzy karty”. Wygrałem — niewiele, ale z klasą. Butelkę wódki i parę stówek na drogę. Można powiedzieć, że jeszcze zarobiłem.

Wyszedłem z komisariatu — utykając, jęcząc, grając ofiarę policyjnej przemocy. Auto stało przed wejściem. Ona — za kierownicą. Czekała. Ale udawałem, że nie widzę. Minąłem je, nasilając jęki. Wszedłem do pierwszej klatki, przyczaiłem się.

Biegała, szukała. Nie znalazła. Wróciłem do domu i wyłączyłem telefon. Rano włączyłem pocztę głosową:
„Dzień dobry! Jestem w szpitalu. Jeśli przeżyję — na pewno oddzwonię.”

Później mi opowiadali, że obdzwoniła wszystkie szpitale w mieście. Nic nie ustaliwszy, jeździła po izbach przyjęć. A potem ktoś się wygadał, że widział mnie w centrum — z butelką i w świetnym humorze.

Telefony ustały. Ale wkrótce zadzwonił inny — od naszego wspólnego znajomego:
— Cześć! Zapraszam cię na ślub!
— Kto panna młoda? — już wszystko zrozumiałem.
— No… ona.
— Aha… Dobra, przyjdę.
— Weź paszport. W razie gdyby zabrakło świadka!

Do USC zostało dwadzieścia cztery godziny. Najcięższa doba w moim życiu. Wspominałem, żałowałem, złościłem się, wybaczałem, znów wspominałem. Wieczorem zrozumiałem, że bez niej nie umiem żyć. W nocy uznałem, że jej nie wart. A rano przekonałem siebie: bądź facetem, idź do końca. Nie uciekaj. Nawet jeśli marzysz o locie na Marsa.

— Im gorzej, tym lepiej — powtarzałem, wkładając koszulę.

Przed USC tłoczyło się z czterdzieści osób. Wszyscy — znajomi. Ich spojrzenia były dodatkowym składnikiem weselnego tortu.

Zaproszono nas do sali. Zagrał Mendelssohn — ten kat męskich nerwów. Prowadząca wypowiedziała nasze imiona. Zaniemówiłem.

Dwie mininy później byłem żonaty. Po prostu — fakt. Potem było wesele. Dobre, głośne, drogie.

Później, gdy zostaliśmy sami, spytała:

— No i co, zadowolony?

— Bardzo… — odparłem szczerze. — Tylko… gdybym nie przyszedł, co byś zrobiła? Tyle kasy w wesele włożone…

— Nie martw się. Zamówiłam je na twoje nazwisko.

I tak żyjemy. Przypadkiem. Ale z miłości.