Nie wracaj, wnuku…

Nie wracaj, wnuku…

— No cóż, dziadku, jadę! U was jak w dzieciństwie! Łaźnia — cudo! Jakbym na nowo się urodził! Może za tydzień znów wpadnę!
— Lepiej nie przyjeżdżaj więcej, wnuczku… — babcia otarła dłonie o fartuch i cicho westchnęła.
— Babciu, o co chodzi? — Egon osłupiał. Był pewny, że dla dziadków zawsze był ukochanym wnukiem. Mieszkał z nimi do dwunastego roku życia, nazywał ich mamą i tatą.
— Nie ma po co — odparł dziadek, spoglądając surowo spoma gęstych brwi. — Zrozumiałem teraz, czego żona od ciebie uciekła. I jakim cudem takim się stałeś…
Machnął ręką, odwrócił się i, utykając na bolącą nogę, ruszył w stronę stodoły.

— Dziadku-u-u! — Kobieta wybiegła na ganek boso, zapominając o wietrznym wrześniu i mżawce. Liście brzóz ślepo wirowały w powietrzu, a po niebie gnały ołowiane chmury.

— Dziadku-u-u, Egon dzwonił! Przyjeżdża! Co za radość! — zawołała z uniesieniem, przyciskając dłonie do piersi.

Staruszek wyprostował się, zaskrzypiał plecami, otarł pot z czoła rękawem zniszczonej kurtki.

— Co ty boso wypadłaś? Przeziębisz się! — zmarszczył brwi. — Wracaj do domu, zaraz przyjdę.

— Tylko… chciałam się podzielić, serce nie wytrzymało…

— Wracaj, mówię!

Staruszka łzy otarła i powlokła się do chaty. A w duszy wrzało. Egon — ich Egonek, świat w oknie. Od pieluch go chowali, pierwsze kroki, pierwsze słowo — „babcia“… Aż zjawiła się córka. Zabrała go, gdy tylko „stanęła na nogi”. Po dwunastu latach. Jakby pożyczała na czas. Dziadek wtedy szalał, wyrzucał córkę, zawstydzał, lecz na próżno — odjechali. Egon płakał, z początku często dzwonił, potem rzadziej… coraz rzadziej…

I odtąd w domu zapanowała cisza. Dusze opustoszały. A gdy się ożenił — nawet nie powiedział. Dowiedzieli się od obcych. Bolało. Żal było. A teraz — zadzwonił, przyjeżdża. Nadzieja rozlała się w sercu ciepłem.

Przez trzy dni babcia krzątała się jak przed Wielkanocą. Wyskrobała podłogi, napiekła pierogów. Nie spała — rozmyślała: jaki teraz, pewnie wyrósł na przystojniaka…

Pod wieczór na podwórze wjechała czarna, lśniąca limuzyna. Szyby — niczym noc. Ciarki przeszły po plecach. Z wnętrza wysiadł Egon — krępy, krótko ostrzyżony, w modnej kurtce. Uśmiechnął się. Przywitał.

— Dziadku, babciu! Jest co zjeść? Z głodu padam!

— Jest, wnuczku, oczywiście. Wchodź…

Prezentów nikt się nie spodziewał — czasy nie te. Ale choćby po ludzku… Cokolwiek…

Najadł się, nogi założył na stół, papierosa zapalił i zaczął opowiadać, jak u niego „wszystko gra”. Dziadek skrzywił się, wargi mu zadrżały, wstał i poszedł w stronę drewutni.

A tamten nie ustawał. Mówił o żonie — córce posła. Jak go „nie doceniała”, ciągle skarżyła się tatusiowi. Jak zmuszali go do pracy, a on nie po to, mówił, się ożenił. Wyrzucili. Mieszkania nie ma. Teraz — kierowca. Auto, czarne jak smoła, szyby jak noc.

— Kasy trzeba — oznajmił. — Wy, dziadku, już pożyliście, teraz moja kolej.

Dziadek w milczeniu rąbał drewno. Chciałoby się ręce ubrudzić, ale babcia go powstrzymała. Odciągnęła męża. Sama siedziała, słuchała tego obcego mężczyzny, żegnała się w duchu. Minęła północ — zasnął, przy stole, z pustą szklanką w garści.

Rano wstał — rześki. Jak młody bór. Znów zażądał łaźni. Najadł się. Wyszedł na ganek i oznajmił, że czas. Jedzie.

— No to jedź — burknął dziadek, otulając się w kożuch.

A babcia patrzyła na starca i rozumiała: postarzał się w jedną noc o lat dziesięć. Przygarbił się, ramiona mu opadły.

— Egonek — rzekła, otulając się chustą. — Jedno ci powiem na odchodne. Świat nie kręci się wokół ciebie. Jesteś pyłem. Jak ludzie tobie, tak ty im. A twoja dusza… jak szyba w twoim aucie. Zdaje się być, lecz przez nią — ciemność.

Przeżegnała go i poszła za dziadkiem, przyciskając dłoń do serca. W tej ciężkiej jesieni stało się jasne — wiosny dla nich już nie będzie.

I nie wracaj więcej…