Filtr dobra: marzenie, które powinno stać się rzeczywistością

— Ola, pamiętasz, jak prosiłeś, żebym ci mówiła, jeśli usłyszę o czyjejś potrzebie, która jeszcze nawet nie została wyrażona? Właśnie taki przypadek mi się trafił — powiedziała Kinga, zatrzymując się w progu gabinetu męża i patrząc na niego z nadzieją.

— Już mnie zaciekawiłaś, Kochanie. Mów.

— Wiesz, czego mi strasznie brakuje w tej całej komunikacji online? — usiadła obok niego i dodała cicho: — Filtra dobra. Takiego „tłumacza światła”, który zamieniałby chamstwo, złośliwość i agresję w słowa pełne szacunku. Żeby czytając komentarze czy służbową korespondencję, nie miałoby się ochoty schować pod kołdrę.

— Ktoś cię uraził? — spytał Olek, marszcząc brwi.

— Nie, nikogo konkretnego nie mam na myśli. Ale wiesz… Od kilku miesięcy, kiedy przeglądam social media, fora czy służbowe czaty, mam wrażenie, jakby wylewano na mnie wiadra złości i frustracji. Ludzie już się nie hamują. Atakują, wyśmiewają, poniżają. Jakby stracili wszelkie hamulce.

Zamilkła na chwilę, spuszczając wzrok.

— Czasem myślę, że to ze mną coś nie tak. Może stałam się zbyt wrażliwa? Ale z drugiej strony… Czy naprawdę powinniśmy przyzwyczajać się do chamstwa jak do codziennego tła?

Olek westchnął. Widział, jak codziennie analizuje dziesiątki wiadomości, pracując jako analityk w dużej agencji.

— Niestety, agresywni zawsze są najgłośniejsi. Jest ich może niewielu, ale internet to dla nich idealny inkubator. Anonimowość, brak konsekwencji, czyste emocje bez filtru. Ale masz rację. Świat staje się toksyczny. Twój pomysł brzmi… mocno. Naprawdę. Opowiedź mi szczegóły.

— Chciałabym, żeby to było aplikacja albo rozszerzenie. Na przykład czytasz komentarze pod filmem — a one są automatycznie przekształcane: nie „idiotko”, tylko „nie rozumiem twojego punktu widzenia”; nie „zamknij się”, tylko „może spojrzymy na to inaczej?”. Wyobrażasz to sobie?

— Moment… Więc proponujesz nie blokować, ale przepisywać?

— Tak! Ale dobrowolnie. Użytkownik sam włącza filtr i decyduje, gdzie go użyć. Może tylko na wybranych stronach, może w służbowych czatach, gdzie liczy się konstruktywna wymiana.

— A gdyby działał też w drugą stronę? Żeby łagodził twoje własne wiadomości przed wysłaniem?

— To byłoby idealne! Bo my też nie zawsze jesteśmy święci. Zwłaszcza w stresie. Czasem chce się „wyrzucić” emocje, a potem człowiek czyta, co napisał, i wstyd. A tu — filtr podpowiada: „można łagodniej”, „może inaczej”. Nawet sugeruje lepsze sformułowania.

— Brzmi jak wewnętrzny psycholog z funkcją autocenzury. Bez moralizowania.

— Właśnie! Ważne, żeby działało płynnie — bez wklejania tekstu w osobne programy. Wszystko na bieżąco, na tym samym ekranie. Spokój to dziś towar deficytowy.

Olek zamilkł na chwilę. Pracował w IT i doskonale rozumiał, że pomysł Kingi może nie tylko odnieść sukces, ale też zmienić sposób postrzegania komunikacji w sieci.

— Omówimy to z zespołem. Jutro. Koniecznie. To nie jest po prostu genialne — to potrzebne. Ludzie potrzebują oddechu. Bez trucizny.

Kinga westchnęła z ulgą i po raz pierwszy tego dnia szczerze się uśmiechnęła.

— Dziękuję, Olek. Naprawdę. Bałam się, że oszaleję — że marzę o czymś nierealnym. Ale może dobro to po prostu coś, co kiedyś zgubiliśmy. I czas to odzyskać.

Olek wstał, objął ją i przytulił mocno.

— Dość już tej szarpaniny. Włączamy nasz osobisty filtr dobra: cisza, przytulanie, herbata i miłość. Bez warunków. Bez sporów. Bez filtrów.

Rozśmiała się i wtuliła w jego ramię.

Za oknem ktoś wciąż stukał w klawiaturę, pisząc gniewny komentarz, ktoś inny kłócił się do ochrypnięcia. Ale w tym pokoju rodziła się myśl, która mogła zmienić choć mały kawałek świata. I sprawić, by stał się odrobinę cieplejszy.