Nie wracaj, wnuku…

Nie wracaj, wnuku…

— No to już, dziadku, jadę! U was tak dobrze, jak za dawnych lat! Sauna rewelacyjna! Jakbym się na nowo narodził! Może wpadnę znów za tydzień!
— Lepiej nie przyjeżdżaj więcej, wnuczku… — babcia wytarła ręce w fartuch i cicho westchnęła.
— Babciu, o co chodzi? — Bartosz osłupiał. Był pewny, że dla dziadków zawsze był ukochanym wnukiem. Mieszkał z nimi do dwunastego roku życia, nazywał ich „mamą” i „tatą”.
— Po co to wszystko — odparł dziadek surowo, patrząc spod gęstych brwi. — Zrozumiałem, czemu żona od ciebie uciekła. I jakim cudem ty, pytam się, takim się stałeś…
Machnął ręką, odwrócił się i, utykając na bolącą nogę, poszedł w stronę stodoły.

— Dziadku-u-u! — Kobieta wybiegła na ganek boso, zapominając o wietrznym wrześniu i mżawce. Liście brzozy wirowały w powietrzu, a po niebie gnały ołowiane chmury.

— Dziadku-u-u, Bartosz dzwonił! Przyjeżdża! Co za radość! — zawołała z uniesieniem, przyciskając dłonie do piersi.

Starzec wyprostował się, skrzypnął kręgosłupem, otarł pot z czoła rękawem zniszczonej kurtki.

— Co ty boso wypadasz? Przeziębisz się! — warknął. — Wracaj do domu, zaraz przyjdę.

— Ale ja… tylko chciałam się podzielić, serce nie wytrzymało…

— Idź, mówię!

Staruszka szlochnęła i powłóczyła się do chaty. A w duszy kotłowało się. Bartosz — ich Bartuszek, światło w oknie. Od pieluch wychowywali, pierwsze kroki, pierwsze słowo — „babcia”… A potem zjawiła się córka. Zabrała go. Zabrała, gdy tylko „stanęła na nogi”. Po dwunastu latach. Jakby tylko pożyczała, a termin minął. Dziadek wtedy wściekał się, przeklinał, zawstydzał córkę, ale na próżno — wyjechali. Bartosz płakał, z początku często dzwonił, potem rzadziej… coraz rzadziej…

I od tamtej pory w domu zapanowała cisza. Dusze opustoszały. A gdy się ożenił — nawet nie powiedział. Dowiedzieli się od obcych. To bolało. Było im przykro. A teraz — zadzwonił, przyjeżdża. Nadzieja rozlała się po sercu ciepłą falą.

Trzy dni babcia krzątała się jak przed Wielkanocą. Wyskrobała podłogi, napiekła ciast. Nie spała — rozmyślała: jaki teraz jest, pewnie urosł, przystojniak…

Pod wieczór na podwórze wjechał czarny, lśniący samochód. Szyby — nieprzeniknione. Ciarki przeszły po skórze. Z auta wysiadł Bartosz — krępy, ostrzyżony krótko, w modnej kurtce. Uśmiechnął się. Przywitał.

— Dziadku, babciu! Jest coś do jedzenia? Umieram z głodu!

— Jest, wnuczku, oczywiście. Chodź…

Prezentów nikt się nie spodziewał — nie te czasy. Ale choćby ludzkie słowo… Cokolwiek…

Najadł się, nogi założył na stół, zapalił papierosa i zaczął opowiadać, jak u niego „wszystko zajebiste”. Dziadek skrzywił się, usta mu zadrżały, wstał i skierował się ku drewutni.

A tamten nie przestawał. Mówił o żonie — córce posła. Jak go „nie doceniała”, skarżyła się tatusiowi. Jak kazali mu pracować, a on nie po to się ożenił. Zwolnili go. Mieszkania nie ma. Teraz jest kierowcą. Samochód ma, czarny jak noc, z ciemnymi szybami.

— Pieniędzy mi trzeba — rzucił. — Wy macie, dziadku. Ty się już nacieszyłeś, teraz moja kolej.

Dziadek w milczeniu rąbał drewno. Chciałby mu dać w twarz, ale babcia powstrzymała. Odwiodła męża. A sama siedziała, słuchała tego obcego mężczyzny, żegająć się w duchu. Minęła północ — zasnął, przy stole, z pustą szklanką w ręce.

Rano wstał — rześki. Jak świeża rzodkiewka. Znowu zażądał sauny. Najadł się. Wyszedł na ganek i oznajmił, że czas. Jedzie.

— No to jedź — burknął dziadek, owijając się w kożuch.

A babcia patrzyła na starca i rozumiała: postarzał się w jedną noc o dziesięć lat. PrzygarbiłBabcia odwróciła się powoli i weszła do domu, wiedząc, że to ich ostatnie pożegnanie.