Filtr dobra: marzenie, które musi się spełnić

— Zosieńko, pamiętasz, jak prosiłeś, żebym ci mówiła, gdy usłyszę o czyjejś potrzebie — takiej, która jeszcze nawet nie została wypowiedziana? Otóż właśnie trafił mi się taki przypadek — Róża zatrzymała się w progu gabinetu męża, patrząc na niego z nadzieją.

— Już jestem zaciekawiony, Różyczko. Mów.

— Wiesz, czego mi brakuje najbardziej w tym całym internetowym świecie? — usiadła obok niego i dodała cicho: — Filtra dobra. Takiego „tłumacza światła”, który zamieniałby chamstwo, złośliwość i agresję w uprzejmą i rozsądną mowę. Żeby czytając komentarze czy służbową korespondencję, nie chciało się schować pod pierzynę.

— Różko, ktoś cię uraził?

— Nie, kochanie, nie chodzi o konkretną osobę. Ale wiesz, od kilku miesięcy, przeglądając media, fora czy służbowe czaty, coraz częściej czuję, jakby wylewano na mnie wiadra złości i irytacji. Ludzie się nie hamują. Atakują, wyśmiewają, upokarzają. Jakby nie było już żadnych hamulców.

Zamilkła na chwilę, spuszczając wzrok.

— Czasem myślę, że to ze mną coś nie tak. Może stałam się zbyt wrażliwa? Ale z drugiej strony, czy normalne jest, że przyzwyczajamy się do chamstwa, jak do codziennego hałasu?

Zbyszek westchnął. Widział, jak codziennie czyta dziesiątki wiadomości, analizując reakcje społeczne — pracowała jako analityk w dużej agencji.

— Niestety, najbardziej agresywni są najbardziej słyszalni. Zawsze było ich niewielu, ale internet stał się dla nich idealnym inkubatorem. Anonimowość daje im swobodę, znika odpowiedzialność, zostaje sama emocja. Ale masz rację. Świat staje się toksyczny. A twój pomysł… brzmi poważnie. Mocno. Opowiedz mi, jak to widzisz.

— Chciałabym, żeby to było aplikacja albo rozszerzenie. Na przykład czytasz komentarze pod filmem — a wszystkie są automatycznie przekształcone: zamiast „głupia” — „nie rozumiem twojego stanowiska”, zamiast „zamknij się” — „może spojrzymy na to inaczej?”. Wyobrażasz to sobie?

— Czekaj, czyli proponujesz nie blokować, ale przepisywać?

— Tak! Ale dobrowolnie. Użytkownik sam włącza filtr i decyduje, gdzie i dla kogo ma działać. Może dla konkretnych stron, może tylko w służbowych czatach, gdzie ważna jest konstruktywna rozmowa.

— A gdyby działał też w drugą stronę? Żeby łagodził twoje własne wiadomości przed wysłaniem?

— To byłoby idealne! W końcu my też nie zawsze jesteśmy święci. Zwłaszcza w stresie. Czasem chce się tylko „wyrzucić z siebie” — a potem czytasz, co napisałeś, i wstyd. A tutaj — filtr by podpowiedział: „można łagodniej”, „może inaczej”. Albo zasugerował lepsze słowa.

— Brzmi jak wewnętrzny psycholog z funkcją autocenzury. Tylko bez moralizowania.

— Właśnie! Najważniejsze, żeby działało bez zbędnego zamieszania — nie trzeba kopiować tekstu do innych programów. Wszystko na bieżąco, na jednym ekranie. Spokój to dziś towar na wagę złota.

Zbyszek zamyślił się na chwilę. Pracował w IT i doskonale rozumiał, że pomysł Róży może nie tylko odnieść sukces, ale i zmienić sposób postrzegania cyfrowej komunikacji.

— Omówię to z zespołem. Jutro. Koniecznie. To nie jest tylko genialne — to potrzebne. Ludziom brakuje powietrza. Bez trucizny.

Róża odetchnęła z ulgą, pierwszy raz od dawna szczerze się uśmiechając.

— Dziękuję, Zbyszku. Naprawdę. Już zaczęłam myśleć, że zwariowałam — że marzę o czymś nierealnym. A może dobro to po prostu coś, co kiedyś zgubiliśmy. I czas to odzyskać.

Zbyszek wstał, przytulił ją mocno.

— Dość już tej brzydoty na dziś. Czas włączyć nasz osobisty filtr dobra: cisza, przytulenie, herbata i miłość. Bez warunków. Bez sporów. Bez filtrów.

Roześmiała się i ukryła twarz w jego ramieniu.

Gdzieś za oknem wciąż stukali klawisze — ktoś pisał gniewny komentarz, ktoś inny kłócił się do utraty tchu. Ale w tym pokoju rodziła się idea, która mogła choć trochę zmienić świat. I uczynić go odrobinę cieplejszym.