Oddaj sukienkę — i tak się nie zmieścisz”: teściowa, intrygi i obca rodzina

Teresa właśnie ułożyła synka do snu, gdy przyszła wiadomość: „Będę za chwilę”. Nadawca – Anna Nowak, jej teściowa. Kobieta o trudnym charakterze, mówiąc delikatnie. Żadnej troski, żadnego współczucia – za to pełno buty, samouwielbienia i wiecznej chęci udawania młodszej. Nikt nie znał jej dokładnego wieku – sama skrzętnie ukrywała liczby, twierdząc, że „w duszy ma osiemnaście lat”.

Gdy Tereska była w ciąży, Anna od razu dała jej do zrozumienia: nie ma co na nią liczyć. Jej aktywne życie – siłownia, dancingi, randki – nie przewidywało miejsca na kołysanie niemowlaka. Była kategoryczna:
– Swoje już odsiedziałam w pieluchach. Ani dnia więcej.

I oto, po dziesięciu minutach, dzwonek do drzwi. Na progu – teściowa w jaskrawej sukience, z fryzurą jak u prezenterki telewizyjnej i w butach na tak wysokim obcasie, że ich stukot roznosił się chyba po całym bloku. Weszła jak do siebie, niedbale zrzuciła buty i przeszła do kuchni.

– Tereniu, zrób mi herbatki, dobrze? Dziś byłam jak wiewiórka – z pracy na obcasach, po zakupy, załatwiać sprawy… Strasznie zmęczona. I przyszłam. Pamiętasz swoją zieloną sukienkę? Tę, którą miałaś na firmowym przyjęciu.

– Pamiętam – odpowiedziała Teresa, czujna.

– Oddaj mi ją. I tak po porodzie przytyłaś, już się nie wciśniesz.

Teresa spuściła wzrok. Zabolało ją to. Tak, figura się zmieniła – ale usłyszeć coś takiego od krewnej, i to w takim tonie… było przykro. Ale teściowa, jak zwykle, nie dawała za wygraną.

– Co, nawet nie zapytasz, po co mi to?

Teresa nie odpowiedziała. Przywykła już, że Anna nieustannie szuka kolejnego „księcia” – kogoś młodszego, bogatszego. Całe jej życie to wieczny casting. Żaden romans nie przetrwał u niej dłużej niż parę miesięcy.

– Mam nowego adoratora – ciągnęła teściowa z dumą. – Przystojny, z samochodem i mieszkaniem. Ale pewnie kobieciarz. Chcę to sprawdzić. Ty, Tereniu, pomożesz – napiszesz do niego na Facebooku. Zobaczysz, czy się złapie.

– Przepraszam, ale nie będę brać udziału w takich zabawach – powiedziała stanowczo Teresa.

– A, tak? Nie spodziewałam się! No trudno. I sukienkę sobie zostaw, będziesz nią podłogę wycierać, i tak cię w nią nie wciągnę! – prychnęła Anna Nowak i wyleciała z mieszkania, trzaskając drzwiami.

Oczywiście, teściowa nie zapomniała poskarżyć się synowi. Michał wrócił do domu, wysłuchał obu stron. Wiedział: jego mama jest wybuchowa i wymaga „specjalnego podejścia”. Ale w środku i tak kipiał.

– Porozmawiam z nią, nie martw się – powiedział cicho, przytulając żonę.

Minęło kilka dni. Na urodziny Michała mieli przyjść goście, ale dawny przyjaciel z rodziną nie mógł się pojawić. W tym czasie Anna nie dzwoniła z życzeniami, tylko… żeby poskarżyć się na kolejny nieudany romans.

A potem znów przyszła. Przyniosła słoik konfitur i przeprosiny.

– Wybacz mi, Tereniu. Wyrwało mi się. Po prostu… jestem zmęczona. Bycie samotną jest trudne. Wciąż szukam kogoś, a w końcu – same rozczarowania. Na przykład Jerzy… Planowaliśmy wspólne życie, a jego syn zadzwonił – oświadczył, że niszczę ich rodzinę. Że Jurek jest w długach, żonaty, a ja jestem tylko chwilową pociechą. I zerwał ze mną kontakt. Jakby mnie wyłączył z życia.

– Może po prostu się przestraszył? – delikatnie spytała Teresa.

– Może… A może to po prostu tchórz. Syn zagroził, że spłaci jego długi, jeśli zerwie ze mną. I zerwał. I tyle. Pewnie bał się, że wciągnę go do urzędu stanu cywilnego, a potem zaczepię się o spadek. Wyobrażasz sobie?

Gdy Anna narzekała na los, Teresa milczała. Wszedł Michał. Gdy jadł, mama znów zaczęła swój spektakl – opowiadała, jak ją skrzywdzono, jak jest zmęczona samotnością. Chciała, by i on ją pożałował, jak zawsze.

– Mamo, może nie warto tak się rzucać? Twój człowiek sam cię znajdzie – powiedział spokojnie.

– Tak? A do tego czasu – siedzieć w domu i rozczulać się nad sobą?

– Nie, ale może trochę mniej dramatu? Pospaceruj z wnukiem, idź do parku. Życie to nie tylko romanse.

– Aha, jasne. Zrobić ze mnie darmową nianię? Nie ma mowy, wasze dziecko – wasz problem!

– Mamo, znowu wszystko bierzesz do siebie. Po prostu znajdź sobie w końcu jakieś zajęcie, a nie przygody na głowę.

– Zajęcie? Chcę nie być sama, chcę kochać! I choćbym się myliła – to moje życie! Lepiej powiedz swojej żonie, żeby wzięła się za siebie, bo rozlała się po porodzie, tylko siedzi z dzieckiem. Ani mężowi zainteresowania, ani iskry w oczach. Myślisz, że tak się utrzymuje rodziny?

– Dosyć! Nie ruszaj Teresy! Dopiero co urodziła, jeszcze dojdzie do siebie. Lepiej byś ją wsparła, zamiast krytykować!

Anna trzAnna trzasknęła drzwiami i wyszła, zostawiając za sobą ciszę pełną niewypowiedzianych słów.