Dość tego! Odmowa przyjmowania gości, którzy zamienili mieszkanie w darmowy pensjonat

„To już przesada!” — Marianna odmówiła przyjęcia gości, którzy zamienili jej mieszkanie w darmową noclegownię

Życie potrafi płatać takie figle, że aż trudno uwierzyć — jakby ktoś kopiował scenariusz z taniej komedii. Tyle że śmieszne jest tylko dla widzów, a nie dla głównego bohatera. Dokładnie taką historię opowiedziała mi niedawno sąsiadka z klatki — Marianna, drobna, spokojna kobieta około trzydziestki. Z pozoru wzór elegancji, ale okazało się, że nawet i tacy ludzie mają swoje granice cierpliwości.

Mieszkała niegdyś w Poznaniu, pracowała w miejskiej bibliotece i krążyła wśród przypadkowych znajomych — towarzystwo było różnorodne, ale raczej sympatyczne. Jednym z nich był Sławek, wieczny dowcipniś i amant, z którym czasem spotykała się na herbatce. Nie byli przyjaciółmi, tylko luźnymi znajomymi. Później Marianna przeprowadziła się do Warszawy, znalazła pracę, urządziła przytulne mieszkanie na Mokotowie i niemal zapomniała o dawnych „przyjaciołach” z przeszłości.

Ale pewnego dnia… Sławek znów się pojawił.

Minęło parę lat, zdążył się ożenić, rozwieść, potem znowu wziąć ślub. Spotkali się przypadkiem na wakacjach w Sopocie. Sławek, jak się okazało, był tam nie z nową żoną, a… sam. Marianna nie pytała dlaczego — nie było jej to do śmiechu. Mężczyzna próbował ją rozgadać: jak tam życie, gdzie mieszkasz, jakie plany? Odpowiadała grzecznie, ale bez większego zaangażowania.

Po tygodniu zadzwonił:
— Słuchaj, ja i Ania (tak miała na imię jego pierwsza żona) jesteśmy w Warszawie. Przyjechaliśmy na kilka dni, możemy u ciebie przenocować?

Marianna osłupiała. Nie zdążyła nawet grzecznie odmówić — po trzech godzinach stali z walizkami pod jej drzwiami. „No cóż — pomyślała. — Dzień, dwa, jakoś wytrzymam”. Ale dzień czy dwa zamieniły się w pięć… a potem w nieokreślony czas.

Sławek i Ania czuli się jak u siebie. Chodzili po mieszkaniu w bieliźnie, domagali się kolacji, urządzali wieczorne potańcówki, pili wino z jej kieliszków, nie sprzątali po sobie, a nawet sprowadzili jakichś znajomych — „tylko na chwilę, pogadać”.

— Możemy zostać jeszcze jeden dzień? Tak tu przyjemnie! — szczebiotała Ania, smarując sobie kanapki z jej lodówki.

Marianna znosiła to, zaciskała zęby i dopiero piątego dnia wykopała ich za drzwi. Wymówiła się chorobą i pilnymi sprawami. Po ich wyjściu wysprzątała mieszkanie do połysku i postanowiła: nigdy więcej.

Minął miesiąc. Marianna ledwo ochłonęła, gdy znów zadzwonił Sławek.
— Cześć! Ja i moja nowa żona, Kasia, będziemy w Warszawie przez tydzień. Jak się masz? Liczymy, że się nami zaopiekujesz?

W Mariannie coś wtedy zawrzało. Wyprostowała się nawet na krześle.

„To już nie chamstwo, to inwazja” — pomyślała.

Odpowiedziała spokojnie, ale stanowczo:
— Słuchajcie, szanuję was, ale moje mieszkanie to nie hotel. Nie mam ani siły, ani ochoty na powtórkę z rozrywki. W Warszawie są hotele, hostele, mieszkania do wynajęcia. Liczę na zrozumienie.

Sławek się zawahał, po czym rozłączył. Ani podziękowania, ani przeprosin — cisza.

Później Marianna zwierzyła mi się:
— Chyba wcześniej nie umiałam mówić „nie”. Myślałam, że bycie miłym to znaczy cierpieć w milczeniu. Teraz wiem: najpierw trzeba szanować siebie. Jeśli nie chcę gości, to nie czyni mnie to złą osobą. To znaczy, że jestem dorosła.

Jak myślicie, Marianna postąpiła słusznie? A może powinna była okazać współczucie i wpuścić „znajomych” jeszcze raz? Gdzie jest granica między gościnnością a bezczelnością?