Szlachetny zdrajca — opowieść o iluzji

Szlachetny zdrajca — historia jednej iluzji

Poznaliśmy się w czasie, gdy każda miłość wydaje się przeznaczeniem. Wojtek był niezgrabnym, chudym chłopakiem z gitarą na plecach i pomiętym zeszytem w ręce, w którym bazgrał swoje wiersze. Czekał na mnie pod blokiem po szkole, udając, że to przypadek, i zawsze uśmiechał się z dziecięcą szczerością.

— Aniu, posłuchaj nowej piosenki — szeptał, przebierając palcami po strunach.

Słuchałam. Choć fałszował, a wiersze były mdłe aż do bólu. Ale w jego oczach płonęło coś tak delikatnego, że nie umiałam odmówić.

Po szkole życie nas rozrzuciło: ja poszłam na pedagogikę w Lublinie, on — na politechnikę w Krakowie. Ale Wojtek wciąż pisał. Czasem dzwonił na recepcję w akademiku, czasem wysyłał pogniecione pocztówki z napisami w rodzaju: „Bez ciebie wszystko jest szare, moja ruda”. Przyjeżdżał do mnie na gapę, wydając ostatnie grosze, by spędzić ze mną choć jeden wieczór.

Pamiętam, jak raz pochorowałam się na grypę, a on pojawił się pod oknami o trzeciej nad ranem z termosem i lekami. Szeptał przez szybę: — Mówiłem, że beze mnie sobie nie poradzisz. — A ja stała w kocu i płakałam ze szczęścia.

Po studiach Wojtek oświadczył się — prosto, bez pierścionka i kwiatów, na tej samej ławce w parku, gdzie pierwszy raz się pocałowaliśmy:

— Wyjdź za mnie, Aniu — powiedział, a jego oczy były takie same jak w siedemnastce.

— Tylko jeśli przysięgniesz, że nigdy nie staniesz się nudnym facetem w garniturze — zaśmiałam się.

— Przysięgam uroczyście!

Planowaliśmy wyjechać do Warszawy, ale matka Wojtka ciężko zachorowała. Zostaliśmy w rodzinnej wsi pod Łodzią. On poszedł do sklepu z elektroniką, ja — do wiejskiej szkoły. Wszystko miało być tymczasowe. Tak nam się wydawało. Ale tymczasowe okazało się stałe.

Wynajmowaliśmy zniszczone M2, piliśmy tanią kawę, urządzaliśmy „wieczory taneczne” na starym dywanie przy muzyce z magnetofonu. Gdy Wojtek dostał pierwszą premię, zabrał mnie do restauracji, gdzie rachunek za deser przekraczał jego tygodniową pensję. — Ale pięknie — powiedział, całując moje palce.

Potem zmarła teściowa. Dostaliśmy przestronne mieszkanie i postanowiliśmy mieć dziecko. Wojtek marzył o rudej córeczce, takiej jak ja. Ale urodził się syn. Przeżył tylko 32 dni.

I po tym wszystko się rozsypało.

Nie umieliśmy razem przeżywać żałoby. Przywykliśmy do lekkości, żartów, uciekania od problemów. A ból zapędził nas w różne kąty. On zanurkował w pracy, ja — w depresji. Gdy wróciłam do siebie, odeszłam ze szkoły — nie mogłam patrzeć na obce dzieci.

Po paru latach Wojtka awansowano, ale to mu nie wystarczyło. Rzucił pracę, postanowił założyć firmę. Powiedział: — Znam rynek, mam kontakty, znalazłem niszę. — Nie pomylił się. Po roku mieliśmy samochód, garderobę na każdą porę roku, wakacje za granicą. Nie wierzyłam, że to moje życie.

Ale razem z pieniędzmi zniknęła bliskość. Prawie nie rozmawialiśmy. Próbowałam — gotowałam jego ulubione, zapraszałam do teatru, planowałam rodzinne spotkania. On tylko machał ręką: — Później. — A później nie nadchodziło.

Mama coraz częściej mówiła: — Aniu, bez dziecka rodzina jest niepełna. Ryzykuj, nie czekaj, później będzie za późno. — Chciałam. Byłam gotowa. Ale Wojtek odwracał wzrok. Na moje próby rozmowy odpowiadał krótkim „nie” i zamykał się w sobie.

— Minęło sześć lat — powiedziałam pewnego dnia — może pora?

Odłożył widelec gwałtownie: — Dość.

Zmięłam się: — Dlaczego? Przecież jesteśmy rodziną…

— Nie, Aniu. Nie róbmy tego.

Wyszedł od stołu. A ja zostałam w tej pięknej kuchni, z drogą zastawą i uczuciem pustki.

Wtedy pojawił się Marek. Wojtek sam go przyprowadził — jako wspólnika. Postawny, uprzejmy, z dobrymi manierami. Zapraszał na wystawy, znał nazwiska malarzy, słuchał. Pewnego razu, nie patrząc, podał mi katalog o Strzemińskim.

— Wojtek mówił, że uwielbiasz Strzemińskiego.

— Pomylił się — prychnęłam. — Wolę Boznańską.

Marek się uśmiechnął: — To porozmawiajmy o Boznańskiej. Przy kawie?

Nie zareagowałam. Ale Marek nie odpuszczał. Bilety do teatru, kwiaty, rozmowy. Postanowiłam porozmawiać z Wojtkiem:

— Słuchaj, Marek zaprasza mnie na wystawę. Zachowuje się jak…

— Idź — przerwał. — Przecież ci nudno.

— Słyszysz siebie?

— To dobry człowiek, Aniu. I podoba mu się.

Zdrętwiałam. Patrzył na mnie bez cienia bólu. Spokojnie. Jakby czekał na tę chwilę.

— Masz kogoś, prawda?

— Tak. Ale nie chcę, żebyś cierpiała. Po prostu chciałem, żebyś nie została sama.

Roześmiałam się. Gorzko. Prawie nieprzytomnie:

— Czyli pchałeś mnie do niego, żeby samemu nie czuć się zdrajcą?

Milczał. Telefon zawibrował. Spojrzał na ekran — i w oczach pojawiła się ta sama iskra. Ta, która kiedyś świeciła tylko dla mnie.

— Idź — szepnęłam. — Czeka.

Staliśmy w naszej perfekcyjnie wysprzątanej kuchni. A między nami było wszystko, czego nie dało się już odzyskać.

— Przepraszam — westchnął.

Ale nie było przebaczenia. Nie tylko odszedł do innej. Zrobił wszystko, by wyjść na szlachetnego. By nie być winnym. By w tej grze przegraną była ja — z „nowym mężem” podarowanym jak prezent i z zatrutym poczuciem obowiązku.

Spakowałam się następnego ranka. Bez histerii. Bez awantur. Taksówka skręciła za róg, i nagle przypomniałam sobie, jak ten chudy chłopak z gitarą szeptał kiedyś:

— Aniu, nauczę się pisać dla ciebie prawdziwe wiersze.

Nie nauczył się. Za to nauczył się kłamać tak, że sam sobie wierzył.