Czy naprawdę można mnie ignorować?

„Jak można mnie nie zauważyć?” – wściekała się Weronika, poprawiając makijaż przed lustrem i podkreślając swoje pełne usta. „Nic nie szkodzi, niedługo impreza firmowa, tam na pewno go zdobędę!” To historia o tym, jak moja przyjaciółka Weronika próbowała zwrócić na siebie uwagę kolegi z pracy i co z tego wyszło.

Weronika i jej pewność siebie
Weronika znałam jeszcze ze studiów. Ma 32 lata, jest błyskotliwa, zadbana i zawsze w centrum uwagi. Mężczyźni się za nią oglądają, a ona doskonale wie, jak wykorzystać swój urok. W naszej niewielkiej firmie IT jest prawdziwą gwiazdą marketingu – zawsze ubrana jak z żurnala, a jej żarty na spotkaniach rozśmieszają nawet najpoważniejszego szefa.

Ale niedawno pojawił się nowy pracownik, Kamil, i stał się dla Weroniki prawdziwą zagadką. Wysoki, przystojny, z dobrymi manierami – idealny kandydat na obiekt jej zainteresowania. Tyle że Kamila najwyraźniej w ogóle nie interesowały jej zaloty. Weronika opowiadała mi, jak zaprosiła go na kawę, a on grzecznie odmówił, tłumacząc się natłokiem obowiązków. Potem „przypadkiem” wsiadła z nim do windy, próbując nawiązać rozmowę, ale on tylko się uśmiechnął i wysiadł.

„Czy dla niego jestem zbyt idealna?”
Po kolejnej nieudanej próbie Weronika wpadła do mojego biura, zirytowana: „No co, czy on jest gejem, czy jak? Jak można mnie ignorować?” Stojąc przed lustrem, poprawiała włosy i dokładała szminkę, jakby szykowała się do kolejnego „ataku”. Roześmiałam się: „Może jest po prostu nieśmiały? Albo ma dziewczynę?” Ale Weronika była przekonana: „Nie, Kasia, tu coś jest nie tak. Widzę, jak rozmawia z innymi, a na mnie – zero reakcji!”

Postanowiła, że nadchodząca impreza firmowa będzie jej „godziną zero”. Kupiła nową sukienkę, umówiła się do stylistki i zaplanowała, jak „przypadkiem” usiąść przy stole obok Kamila. „Tam na pewno nie będzie miał szans” – oświadczyła z przekonaniem.

Impreza i niespodziewany zwrot akcji
W końcu nadszedł dzień imprezy. Weronika wyglądała oszałamiająco – czerwona sukienka, perfekcyjny makijaż, olśniewający uśmiech. Zwracała uwagę wszystkich, tylko nie Kamila, który trzymał się na uboczu. Tańczył z innymi dziewczynami, żartował z kolegami, ale do Weroniki ani razu nie podszedł. Widziałam, jak zaczynała się denerwować, choć udawała spokój.

W pewnym momencie zauważyłam, że Kamil wyszedł na balkon z naszym kolegą Pawłem. Długo rozmawiali, śmiali się, a potem zobaczyłam, jak Kamil położył dłoń na ramieniu Pawła. Weronika też to zauważyła i zbladła. „Kasia, widziałaś?” – szepnęła. „Czy to naprawdę możliwe?” Wzruszyłam ramionami: „Może po prostu się przyjaźnią?” Ale Weronika już wszystko zrozumiała.

Co było dalej?
Po imprezie Weronika trochę się uspokoiła, ale wciąż była przybita. Przyznała, że nie tyle czuje się odrzucona, co… zawstydzona. „Tak się starałam, a on najwyraźniej w ogóle nie interesuje się kobietami.” Później dowiedzieliśmy się od innych, że Kamil faktycznie jest w związku – z mężczyzną. Weronika najpierW końcu rozśmiała się i powiedziała: „No cóż, przynajmniej teraz wiem, że to nie ja byłam problemem.”.