Dlaczego nikt mnie nie zauważa?

„Jak on może mnie nie zauważyć?” – złościła się Kinga, poprawiając makijaż przed lustrem. „Nic nie szkodzi, za tydzień impreza firmowa, wtedy na pewno go zdobędę!” Taka to historia o tym, jak moja przyjaciółka Kinga próbowała zwrócić na siebie uwagę kolegi z pracy i co z tego wyszło.

**Kinga i jej pewność siebie**
Kinga to moja przyjaciółka jeszcze z czasów studiów. Ma 32 lata, jest pełna życia, zadbana, zawsze w centrum uwagi. Mężczyźni często się za nią oglądają, a ona doskonale wie, jak wykorzystać swoją charyzmę. W naszej niewielkiej firmie IT Kinga błyszczy jak gwiazda. Pracuje w marketingu, zawsze ubrana jak z żurnala, a jej dowcipy na spotkaniach rozśmieszają nawet najpoważniejszego szefa.

Ale niedawno pojawił się nowy pracownik – Krzysztof – który stał się dla Kingi prawdziwą zagadką. Wysoki, przystojny, z nienagannymi manierami – idealny kandydat na obiekt jej zainteresowania. Szkoda tylko, że Krzysztof najwyraźniej nie reagował na jej zaloty. Kinga opowiadała mi, jak zaprosiła go na kawę, a on grzecznie odmówił, tłumacząc się brakiem czasu. Potem „przypadkowo” weszła z nim do windy, próbując zagaić rozmowę, lecz on tylko się uśmiechnął i wysiadł.

**„Czyżbym była dla niego zbyt doskonała?”**
Po kolejnej nieudanej próbie Kinga wpadła do mojego gabinetu, zirytowana. „No co, czy on przypadkiem nie woli kobiet? Jak można mnie nie zauważyć?” – pytała, poprawiając włosy i nakładając błyszczyk, jakby szykowała się do kolejnego ataku. Roześmiałam się: „Może po prostu jest nieśmiały? Albo ma dziewczynę?” Kinga jednak nie dała się przekonać. „Nie, Monika, tu coś jest nie tak. Widzę, jak rozmawia z innymi, ale na mnie – zero reakcji!”

Postanowiła, że zbliżająca się impreza firmowa stanie się jej „godziną prawdy”. Kupiła nową sukienkę, umówiła się do stylistki i nawet zaplanowała, jak „przypadkiem” usiąść obok Krzysztofa. „Tym razem na pewno się nie oprze” – oznajmiła z przekonaniem.

**Firmowa zabawa i niespodziewana prawda**
Nadszedł dzień imprezy. Kinga wyglądała olśniewająco: czerwona suknia, idealny makijaż, promienny uśmiech. Zauważali ją wszyscy, tylko Krzysztof, jak na złość, trzymał się z boku. Tańczył z innymi koleżankami, żartował z kolegami, ale do Kingi nie podszedł. Widziałam, jak zaczęła się denerwować, choć udawała spokój.

W pewnym momencie zauważyłam, że Krzysztof wyszedł na balkon z naszym kolegą Darkiem. Długo rozmawiali, śmiali się, aż w końcu Krzysztof położył Darkowi dłoń na ramieniu. Kinga też to zobaczyła i zbladła. „Monika, widziałaś?” – szepnęła. „To naprawdę tak wygląda?” Wzruszyłam ramionami: „Może po prostu się przyjaźnią?” Ale Kinga już wszystko zrozumiała.

**Co było dalej?**
Po imprezie Kinga opadła z emocji, choć jeszcze trochę się dąsała. Przyznała, że bardziej niż zła, czuje się niezręcznie: „Tyle się starałam, a on najwyraźniej zupełnie nie interesuje się kobietami”. Później od innych dotarła do nas wiadomość, że Krzysztof faktycznie jest w związku – z mężczyzną. Kinga początkowo złościła się na siebie, że „nie zauważyła”, ale w końcu się roześmiała: „No cóż, przynajmniej wiem, dlaczego mu nie zaimponowałam! A już myślałam, że coś ze mną nie tak”.

Teraz Kinga żartuje, że ta sytuacja nauczyła ją pokory. Nadal flirtuje z kolegami, ale już nie tak nachalnie. A z Krzysztofem, nawiasem mówiąc, nawet się zaprzyjaźnili – okazał się świetnym facetem, tylko z nieco innymi preferencjami.

Czy zdarzyły wam się podobne historie? Jak sobie radziliście z takimi sytuacjami? Jak nie brać odmowy do serca? A może macie radę, jak Kinga mogłaby szybciej znajdować nowe „cele”? Podzielcie się, jesteśmy ciekawe!