Cienie prawdy: koniec miłości

Cienie prawdy: koniec pewnej miłości

Witold Nowak wrócił do mieszkania po długim dniu pracy w biurze na obrzeżach Łodzi.
– Jestem w domu! – zawołał, wchodząc do kuchni, gdzie unosił się zapach jedzenia.
– Co za okazja? – zdziwił się, widząc na stole starannie ustawione dania.
– Żadna okazja – odparła żona Halina, ale w jej głosie zabrzmiał dziwny ton. – Po prostu nie chciało mi się gotować, zamówiłam sushi.
– Sushi to coś, co lubię! – ożywił się Witold, zdejmując marynarkę.
– Więc siadaj, zjemy kolację – powiedziała Halina, lecz zaraz wyszła z kuchni.

Po chwili wróciła z kartką papieru i w milczeniu podała ją mężowi.
– Co to jest? – zapytał Witold, ale gdy spojrzał na kartkę, zaniemówił jak rażony gromem.

***

– Dzień dobry, jestem kurier – rozległ się głos w domofonie, a na ekranie pojawił się młody chłopak w jaskrawej uniformie. – Wczoraj płatność za zamówienie nie przeszła.

– Pomylił się pan – spokojnie odpowiedziała Halina. – Nic nie zamawiałam.

– Przepraszam, proszę spojrzeć na paragon – mężczyzna przyłożył do kamery pognieciony świstek, wskazując palcem adres. – Wczoraj sam przywiozłem zamówienie. Adres: Księżycowa 12. Pan płacił kartą, lecz transakcja się nie udała. Mam kopię paragonu, niech pani spojrzy.

Chłopak wyglądał na zdezorientowanego, przepraszał niemal po każdym słowie. Było jasne, że jest nowy – nie tylko w dostawach, ale i w pracy w ogóle. Halina sceptycznie zmrużyła oczy, otworzyła drzwi i spojrzała na kuriera. Na jego chudych ramionach zwisał ogromny termotoreb, czyniąc go podobnym do wróbla dźwigającego zbyt ciężki ładunek. Ledwie powstrzymała uśmiech, ale paragon przykuł jej uwagę.

Na papierze widniało: «Kod błędu: 55. Nieprawidłowy PIN».

– Mówiłam, że to pomyłka – powtórzyła. – Wczoraj nikogo nie było w domu i nic nie zamawialiśmy.

– Przepraszam – kurier się zaczerwienił. – Płatność przyjęła dziewczyna… inna kobieta.

– Tym bardziej – zaśmiała się Halina. – To na pewno nie ja.

Kurier podał drugi paragon, na którym widniał adres i szczegóły zamówienia. Halina przebiegła wzrokiem: japońska kuchnia, zastawa dla dwojga, płatność kartą. Nic niezwykłym, tylko jedno – Witold nie znosił sushi. Na dole widniało imię zamawiającego: Witold.

Halina poczuła, jak krew uderza jej do skroni. W tym mieszkaniu mieszkał tylko jeden mężczyzna – jej mąż. Ale dziewczyny? Ona, w wieku czterdziestu trzech lat, już nie pasowała do tego określenia. Może kurier z grzeczności wszystkich tak nazywał? Ale coś się nie zgadzało.

– Zapłacę – niespodziewanie oznajmiła. – Gdzie pański terminal?

Chłopak spojrzał na nią zaskoczony. Spodziewał się łez albo krzyków – tak zachowywała się jego matka, gdy odkryła zdradę ojca. Lecz Halina była spokojna, jakby z lodu. Żegnając kuriera, nagle wybuchnęła śmiechem. Śmiech przerodził się w histerię, a z oczu popłynęły łzy. Głęboko odetchnęła, otarła twarz i sięgnęła po telefon.

– Witold, cześć, do której dziś pracujesz? – spytała, starając się brzmieć swobodnie.

– Cześć. Do siódmej, jeśli szef znów nie urządzi swojej ulubionej narady – odparł. – A co?

– Chciałabym zjeść z tobą kolację.

– Twoje plany się zmieniły?

– Tak, zostaję w domu. Pomyślałam, że fajnie byłoby spędzić czas we dwoje.

– Nie mam nic przeciwko, ale nie wiem jeszcze, kiedy skończę.

– Nic nie szkodzi, wieczorem się umówimy. Nie chce mi się gotować, zamówimy jedzenie, dobrze?

– Zgoda.

Halina odłożyła słuchawkę i otworzyła szafę. Jej wzrok zatrzymał się na czarnej sukience ze złotym połyskiem, którą założyła na ostatnią firmową imprezę. „Skoro świętować, to świętować” – pomyślała z gorzką ironią.

Wróciła do przedpokoju, spojrzała na paragon, wzięła telefon i zamówiła te same sushi, co wczoraj, z dopiskiem „zastawa dla dwojga”.

Wieczorem ten sam kurier, jeszcze bardziej zmieszany, przywiózł zamówienie. Upewniwszy się, że płatność przeszła, pośpiesznie odszedł, myśląc, że ta rodzina skrywa zbyt wiele dziwnych tajemnic.

Godzinę później wrócił Witold. Halina powitała go uśmiechem, ale jej oczy zdradzały napięcie. Zauważyła, jak stara się być idealnym mężem – tak bywało zawsze po jego „spóźnieniach” lub nagłych wyjazdach służbowych.

– Sushi? – zdziwił się Witold, patrząc na stół.

– Tak, wczoraj u mamy widziałam reklamę dostawy – odparła niedbale Halina. – Zechciało mi się. Wiem, że nie lubisz, ale dla ciebie upiekłam kurczaka.

– Czemu nie, spróbuję – powiedział. – W pracy raz zamawialiśmy, było całkiem znośne.

– Zmiany są dobre, prawda, Witold? – spytała z lekkim uśmieszkiem. – Idź umyj ręce, jestem głodna.

Witold się zaniepokoił. Jej spokój, te sushi, ta sama restauracja – w zbiegi okoliczności nie wierzył. Ale skąd mogła wiedzieć o wczorajszym wieczorze z inną kobietą?

Usiadł przy stole, rzucając żonie podejrzliwe spojrzenie. Halina, wbrew jego oczekiwaniom, nie krzyczała ani nie wyrzucała mu. Zamiast tego nagle spytała:
– Jak ona się nazywa? – jej głos był równy, niemal obojętny, gdy nabijała rolkę na widelec.

Witold się zakrztusił. Zaprzeczanie nie miało sensu.
– Anna – wyjąkał.

– Ładne imię – równie spokojnie odparła Halina. – Długo się spotykacie?

– Halina… – zaczął, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Witold, darujmy sobie wymówki – przerwała. – Opowiedz mi o niej. Chcę wiedzieć, czy to coś poważnego, czy tylko przelotny romans.

– Poważnego? – zbił go z tropu. – Żartujesz? Dlaczego jesteś taka spokojna? O co tu chodzi?

– Nie ma w tym podstępu – zaśmiała się, lecz w jej śmiechu brzmiała gorycz. – No więc, pow– Opowiedz mi o Annie – powtórzyła Halina, patrząc mu prosto w oczy, podczas gdy w sercu czuła już tylko pustkę i ulgę.