Poniedziałkowe odkrycie siebie

***Odnalazienie siebie w poniedziałek***

Tego poniedziałku Weronika obudziła się wcześniej niż zwykle. Nie z powodu budzika, nie z powodu hałasu — po prostu otworzyła oczy. Jakby w środku zatrzymał się maleńki silniczek, który przez ostatnie trzy lata podnosił ją z łóżka o wyznaczonej godzinie. Na zegarze było 6:42. Za oknem sypał mokry śnieg, szary i lepki, jakby chciał przedostać się do środka przez każdą szczelinę. Powietrze w mieszkaniu było gęste, obce. I coś w tym poranku od razu wydawało się nie tak.

Leżała i nasłuchiwała, jak stękają stare kaloryfery. Dźwięk był nierówny, z przeciągłym jękiem, jakby ktoś drapał się od środka. Pewnie znowu spadło ciśnienie. Albo w bloku zrobiło się zimno. A może i w niej samej — nikt przecież nie zmierzy, gdzie naprawdę nastąpiła usterka.

W kuchni wszystko było na swoim miejscu: biały kubek z pęknięciem, lodówka oblepiona magnesami z miast, w których nigdy nie była, czerstwa bułka na desce do krojenia. Dłoń sięgnęła do szuflady z karmą dla kota. Ale kota już nie było. Minął rok. Mimo to ręka żyła własnym życiem. Pamięć nie puszczała.

Weronika pracowała w punkcie ksero przy drukarni na obrzeżach Poznania. Szósty rok. Pachniało tam papierem, tonerem, automatową kawą i czyjąś wieczną przemęczeniem. Każdy dzień był jak kopia poprzedniego. Twarze — te same, rozmowy — wyświechtane, sens — dawno starty. Koledzy — przewidywalni: Krzysiek z wiecznymi dowcipami o żonie, Dominika, która nawet w toalecie przez głośnomówiący omawiała swoje romanse, i Zbyszek, stary drukarz, dla którego życie skończyło się, kiedy zdechł jego ukochany jamnik. A ona — jakby już dawno przestała być człowiekiem, tylko funkcją, trybikiem w maszynie, gdzie nie było miejsca ani na uczucia, ani na załamania.

Spojrzała w lustro. Twarz bez szczególnych cech. Nie zestarzała, nie zmęczona. Po prostu obca. I w głowie przemknęło: „Po co?” I zaraz potem — pustka. Bo odpowiedzi nie było. I już dawno nie było.

Do pracy nie pojechała. Po prostu nie wyszła. Siedziała w autobusie i patrzyła, jak mija jej biuro, jakby to była dekoracja. A ona — widz, zbyt zmęczony, by nawet bić brawo. Dojechała do innej części miasta, gdzie kiedyś, jeszcze w gimnazjum, z Anią piły sok z kartonu i całowały się z chłopakami, których dawno zapomniała. Wtedy wszystko było inne. Słodsze. Wolne.

Teraz na tamtym rogu stał budek w kolorze mięty z ręcznie pisanym menu. Weronika kupiła latte z cynamonem — pierwszy raz w życiu. Wcześniej nie znosiła tego smaku. Przełknęła łyk i poczuła, jak język piecze, a w środku — jakby ktoś delikatnie zapalił światło.

Włóczyła się po podwórkach, patrzyła, jak babcia kruszy chleb dla gołębi, jakby dzieliła nie bułkę, a duszę. Jak nastolatek śmieje się, przewracając w śnieg. Jak kobieta w chułanie poprawia wózek. I wszystko to działo się jak w sztuce, a ona wreszcie przestała grać i tylko patrzyła. W tym patrzeniu było coś dziwnego — nie ból, nie szczęście, ale coś ciepłego, ludzkiego. Jakby znowu pozwolono jej czuć.

O drugiej Weronika weszła do fryzjera. Spontanicznie. Bez zapisu.

— Co robimy? — spytał fryzjer.

— Strzyżenie. Ostre. Tak, żeby mama się przestraszyła.

— Będzie, jak pani życzy — uśmiechnął się mężczyzna i wziął nożyce.

Kosmyki spadały na podłogę jak przeszłość. Każdy — wspomnienie, uraza, stłumiony krzyk. Gdy wyszła z nową, krótką, bezczelną fryzurą, poczuła fizyczną ulgę. Jakby odszedł ktoś, kto zbyt długo siedział w jej wnętrzu i nie pozwalał oddychać.

Kupiła drożdżówkę z kapustą, zjadła na ulicy. Weszła do księgarni i wybrała najbardziej niepotrzebną książkę — „Wykłady z metafizyki”. Tylko po to, żeby sobie udowodnić, że może. Decydować. Wybierać. Być dziwną. Być sobą. Nagle roześmiała się. Prawdziwie. Bez powodu. Łzy trysnęły z oczu, a przechodnie się odwracali. Ale jej to nie obchodziło. Bo po raz pierwszy to była ona — śmiejąca się, żywa.

Wieczorem wróciła do domu. Mama stała przy oknie, w tej samej bluzie, w której gotuje rosół w niedzielę.
— Gdzie byłaś?
— Tylko spacerowałam.
— Żyjesz?
— Tak.

— No to chwała Bogu — powiedziała matka i postawiła garnek na kuchence.

Jadły w ciszy. Tylko łyżki stukotały. Światło świecy drżało na parapecie.

— Jutro rzucam pracę — oznajmiła Weronika. — I zapiszę się na kurs. Jeszcze nie wiem jaki.

— Ważne, żebyś nie milczała — odparła matka. — Milczenie to jak pleśń. Niszczy wszystko.

I Weronika skinęła głową. Bo tego poniedziałku, w mieście pełnym mokrego śniegu i zmęczonych twarzy, po raz pierwszy od dawna poczuła się — nie kimś potrzebnym, nie powinnością, nie poprawną. Po prostu sobą. I nic więcej nie było potrzebne.