Poniedziałkowe odnajdywanie siebie

Odnalazienie siebie w poniedziałek

Tego poniedziałku Kasia obudziła się wcześniej niż zwykle. Nie z powodu budzika, nie z powodu hałasu — po prostu otworzyła oczy. Jakby w środku zgasł malutki silniczek, który przez ostatnie trzy lata wyrywał ją z łóżka o wyznaczonej godzinie. Na zegarku było 6:42. Za oknem sypał mokry śnieg, szary i kleisty, jakby celowo chciał wcisnąć się przez szpary. Powietrze w mieszkaniu było gęste, obce. I coś w tym poranku od razu wydało się nie tak.

Leżała i nasłuchiwała, jak postękuje stary kaloryfer. Dźwięk był nierówny, z piskiem, jakby ktoś w środku drapał się paznokciami. Pewnie znowu spadło ciśnienie. Albo w bloku zrobiło się zimno. A może w niej samej — nikt przecież nie zmierzy, gdzie naprawdę nastąpiła awaria.

W kuchni wszystko stało na swoim miejscu: biały kubek z pęknięciem, lodówka obwieszona magnesami z miast, w których nigdy nie była, czerstwa bułka na desce do krojenia. Ręka sięgnęła do szuflady z karmą dla kota. Ale kota już nie było. Od roku. Mimo to — ręka żyła własnym życiem. Pamięć nie odpuszczała.

Kasia pracowała w punkcie ksero przy drukarni na obrzeżach Łodzi. Szósty rok. Pachniało tam papierem, tonerem, kawą z automatu i czyjąś wieczną przemęczeniem. Każdy dzień był jak kopia poprzedniego. Twarze — takie same, rozmowy — wyświechtane, sens — dawno starty. Koledzy — przewidywalni: Wojtek z wiecznymi dowcipami o żonie, Małgosia, która nawet w toalecie przez głośnomówiący omawiała miłosne dramaty, i Staszek, stary drukarz, dla którego życie skończyło się, gdy zdechł jego ukochany kundel. A ona — jakby dawno przestała być człowiekiem, tylko funkcją, trybikiem w maszynerii, gdzie nie było miejsca ani na uczucia, ani na załamania.

Spojrzała w lustro. Twarz bez szczególnych znaków. Nie starą, nie zmęczoną. Po prostu obcą. I w głowie przeleciało: „Po co?” I od razu — pustka. Bo odpowiedzi nie było. I dawno już nie było.

Do pracy nie pojechała. Po prostu nie wyszła. Siedziała w autobusie i patrzyła, jak mija jej biuro, jakby to była dekoracja. A ona — widz, zmęczony nawet klaskaniem. Dojechała do innej części miasta, gdzie kiedyś, jeszcze w gimnazjum, z Anią piły sok z kartonu i całowały się z chłopakami, których dawno zapomniała. Wtedy wszystko było inaczej. Słodko. Wolno.

Teraz na tamtym rogu stał budek w kolorze mięty z ręcznie pisanym menu. Kasia kupiła latte z cynamonem — pierwszy raz w życiu. Wcześniej nie znosiła tego smaku. Pociągnęła łyk i poczuła, jak język się sparzył, a w środku — jakby ktoś delikatnie zapalił światło.

Włóczyła się po podwórkach, patrzyła, jak babcia kruszy chleb gołębiom, jakby dzieliła nie bułkę, a duszę. Jak nastolatek śmieje się, przewracając w śnieg. Jak kobieta w szaliku poprawia wózek. Wszystko to działo się jak w sztuce, a ona wreszcie przestała grać i tylko obserwowała. I w tym patrzeniu było dziwne uczucie — nie bólu, nie szczęścia, ale czegoś ciepłego, ludzkiego. Jakby znowu pozwolono jej czuć.

O drugiej Kasia weszła do fryzjera. Spontanicznie. Bez zapisu.

— Co robimy? — spytała fryzjerka.

— Strzyżenie. Ostre. Tak, żeby mama się przestraszyła.

— Będzie, jak pani chce — uśmiechnęła się kobieta i sięgnęła po nożyce.

Kosmyki spadały na podłogę jak przeszłość. Każdy — wspomnienie, uraza, stłumiony krzyk. Gdy wyszła z nową, krótką, buntowniczą fryzurą, zrobiło jej się lżej fizycznie. Jakby odszedł ktoś, kto zbyt długo siedział w jej wnętrzu i nie pozwalał oddychać.

Kupiła pieroga z kapustą, zjadła go na ulicy. Weszła do księgarni i wybrała najmniej potrzebną książkę — „Wykłady z metafizyki”. Tylko po to, by udowodnić sobie, że może. Decydować. Wybierać. Być dziwną. Być sobą. Nagle się roześmiała. Naprawdę. Bez powodu. Łzy trysnęły z oczu, a przechodnie się odwracali. Ale było jej wszystko jedno. Bo po raz pierwszy to ona była ta śmiejąca się, żywa.

Wieczorem wróciła do domu. Mama stała przy oknie, w tej samej bluzie, w której gotuje rosół w niedziele.
— Gdzie byłaś?
— Tylko spacerowałam.
— Żyjesz?
— Tak.

— No to chwała Bogu — powiedziała matka i postawiła garnek na kuchence.

Jadły w milczeniu. Tylko łyżki stukały. Światło świecy migotało na parapecie.

— Jutro rzucę tę pracę — oznajmiła Kasia. — I zapiszę się na kurs. Jeszcze nie wiem na jaki.

— Ważne, żebyś nie milczała — odparła matka. — Milczenie to jak pleśń. Wszystko niszczy.

I Kasia skinęła głową. Bo tego poniedziałku, w mieście pełnym mokrego śniegu i zmęczonych twarzy, po raz pierwszy od dawna poczuła się — nie kimś potrzebnym, nie tą, która musi, nie idealną. Po prostu sobą. I nic więcej nie było potrzebne.