Czasu mam niewiele… Ale Ty przybyłeś

Nie mam już dużo czasu… Ale jednak przyszedłeś.

Wojciech palił już czwartego papierosa z rzędu, ale nie czuł ani smaku tytoniu, ani swędu dymu. Po prostu siedział na starej ławce pod blokiem, kręcił niedopałkiem między palcami i uparcie wpatrywał się w okno na czwartym piętrze. Tam, gdzie mieszkała Jadwiga.

— Po co ja się tu w ogóle przywlokłem, co? — mruknął pod nosem i z irytacją cisnął niedopałek w kierunku przepełnionego kosza.

Jak zawsze — nie trafił. Westchnął, niechętnie wstał, podszedł do śmietnika, zebrał wszystkie cztery niedopałki i upchnął je w głąb kubła. Potem wrócił na ławkę, posiedział, pomyślał, sięgnął po ostatniego papierosa — ale się rozmyślił. Jeszcze się przyda… jeśli w ogóle będzie miał ochotę.

Żeby się rozerwać, zaczął rozglądać się dokoła. Wzrok zatrzymał się na kotach. Cztery sztuki. Siedziały pod blokiem, wyciągając szyje i wpatrując się w to samo okno na czwartym piętrze.

— Jadźka by już wszystkich zabrała do domu — zaśmiał się gorzko Wojciech. Znał ją. Ileż razy przynosiła z ulicy ledwo żywe kocury — leczyła, karmiła, rozmarzała lód w ich oczach. Kochała zwierzęta… może nawet bardziej niż ludzi. I czasem Wojtkowi było przykro. Nie za siebie. Za ludzkość. Choć po trzydziestu latach sam zrozumiał — niektórych ludzi naprawdę nie ma za co kochać. Wliczając w to siebie.

Wspomnienie tego, jak potraktował Jadwigę, bolało. Rzucił ją, gdy najbardziej go potrzebowała. Dowiedział się, że nie może mieć dzieci, i uciekł. Marzenia o synu, wędkowaniu, pierwszej klasie… Wszystko to wydawało się ważniejsze od miłości. Wtedy był pewien, że postępuje słusznie. Że tak będzie lepiej dla nich obojga. A teraz… teraz rozumiał, że zachował się jak tchórz.

Zamknął oczy. Wziął głęboki oddech. Otworzył. Koty wciąż siedziały. Czekały. Tak jak on.

Musiał podjąć decyzję — czy iść do niej. Po tylu latach. Po wszystkim.

Przypomniał sobie jej wiadomość: *„Wybacz mi wszystko. Chciałabym zobaczyć cię ostatni raz…”* Ani słowa o chorobie. Tylko tyle.

Wtem podeszła do niego dziewczyna. Młoda, może dwudziestoletnia.

— Przepraszam pana, może pan podpowie, która godzina? Telefon mi padł.

— Za dziesięć piąta — odparł Wojciech.

— A pan przypadkiem nie Paweł? Umówiłam się tu z jednym chłopakiem…

— Nie. Wojciech.

— Aha… Pan też na kogoś czeka?

Uśmiechnął się, nie odpowiadając. Dziewczyna postała chwilę, po czym odeszła, oglądając się za siebie.

Wojciech wstał. *„Skoro przyjechałem, to trzeba wejść”*. Wolno ruszył w stronę klatki. Wszedł na czwarte piętro. Nacisnął dzwonek.

Drzwi otworzyła dziewczyna. Bardzo młoda.

— Pan chyba Wojciech? Proszę wejść. Jadwiga Kazimierzówna mówiła, że pan może przyjść.

— A pani kto?

— Kasia. Mieszkam obok. Pomagam jej. Już wychodzę, ale jeśli coś, to ma pani mój numer.

Kasia zniknęła za drzwiami. A on… stał na progu. W tym mieszkaniu oni z Jadwigą zaczynali wspólne życie. I tu też wszystko się skończyło. Czy to był dom, czy tylko punkt startowy? Nie wiedział.

— Wojtek, co tam tak stoisz? — usłyszał głos Jadwigi z sypialni. — Wchodź.

Zdejmował buty, poprawił włosy przed lustrem. Weszła.

— Cześć, Jadźka — głos mu drżał.

— Cześć… Poznałam cię od razu. Nikt inny już nie przyjdzie.

— Naprawdę nikogo nie zostało?

— Nikogo. Siadaj. Weź krzesło przy oknie — wskazała ręką. — Posiedzisz ze mną. Ostatni raz chociaż na ciebie popatrzę.

Spróbowała się unieść — ale natychmiast opadła z bólu.

— Pomóc?

— Nie trzeba… A jednak… Pomóż.

Podszedł, poczuł zapach leków. Podtrzymał ją.

— Dzięki — uśmiechnęła się Jadwiga. — Tak lepiej.

— Ty… ty naprawdę jesteś chora?

— Nie, Wojciechu. Nie jestem chora. Umieram. Po prostu… umieram.

Zdrętwiał. Mówiła spokojnie. Zwyczajnie. Jakby rozmawiała o pogodzie.

— Nie rozumiem… Nie napisałaś…

— Nie napisałam. Po prostu… chciałam cię zobaczyć. Chciałam powiedzieć… że przez te trzydzieści lat nie było dnia, żebym o tobie nie myślała.

Mówiła szybko, jakby bała się, że nie zdąży. Słuchał, a w nim wszystko się waliło.

— Chciałam cię przeprosić… że nie dałam ci dzieci. Wiem, że marzyłeś… Ale gdyby można było przeżyć życie jeszcze raz — wybrałabym ciebie. Znowu.

Wojciech ledwo powstrzymywał łzy. Próbował się uśmiechnąć — nie wyszło.

— To ja powinienem prosić o wybaczenie… za wszystko.

— Nie, zrobiłeś, jak uważałeś. Ale wiesz, ja i tak nie miałam nikogo… A ciebie — nie zapomniałam. Nigdy.

Wstał. Wziął ze stolika dokumenty medyczne. Czytał, wstrzymując oddech: diagnoza, przerzuty, chemia, brak efektów…

— Jadźka, przecież można zrobić operację… Są szanse…

— Malutkie. A żyć… już nie chcę. Bez ciebie — nie chcę.

I wtedy zrozumiał. Zrozumiał, że przez cały ten czas ona go kochała. Zrozumiał, że on też nigdy nie przestał. A więc nie ma prawa po prostu odejść.

Wyszedł z mieszkania. Na dole czekały koty. Te same. Patrzyły na niego, jakby pytały: *„No i co?”*

Wziął je na ręce. Wszystkie cztery. I wrócił.

— Po co je przyniosłeś? — zdziwiła się Jadwiga.

— Będziemy cię leczyć — uśmiechnął się. — Za wcześnie ci umierać.

Koty momentalnie wskoczyły na jej łóżko. Zamruczały. A on… pochylił się i pocałował ją. Tak, jak nigdy wcześniej.

I ona zapłakała. Ze szczęścia.

Leczenie było ciężkie. Bardzo. Ale lekarze mówili: *„Najważniejsze to chęć życia. I wsparcie”*.

A to Jadwiga teraz miała.

Wyszarpnęła się. Wygrała. Przeżyła jeszcze wiele lat — z Wojtkiem, z kotami, z miłością. Prawdziwą.

I choć brzmi to jak baj”Bo w końcu to nie koty miały dziewięć żyć, tylko ona, a dzięki niemu odkryła, że nie wykorzystała jeszcze ani jednego.”