Przełomowe Spotkanie

Pewnego dnia, zaraz po ukończeniu studiów, Anna wyszła za mąż za Jacka. Ich miłość była tak intensywna, że cały świat zdawał się istnieć tylko dla nich dwojga. Rodzice, widząc ich szczęście, pomogli młodej parze kupić przestronne dwupokojowe mieszkanie w Krakowie.

Jeden z pokoi urządzili z miłością na pokoik dziecięcy. Kupili dwie małe łóżeczka, wyobrażając sobie, jak ich przyszłe maleństwo będzie słodko spać w jednym z nich. Wybrali nawet imię dla pierworodnego – Kacper. Z jakiegoś powodu Anna i Jacek byli pewni, że urodzi się chłopczyk. Na wszelki wypadek, gdyby była dziewczynka, mieli w zanadrzu imię Zuzanna. Ale wszystkim znajomym opowiadali tylko o Kacprze, jakby dziewczynka była odległą możliwością.

Kiedy babcia Anny, Bronisława, dowiedziała się o tym, surowo skarciła wnuczkę:

– Aniu, tak się nie robi! Nadawanie imienia z góry to zły znak! Imię daje się dopiero narodzonemu dziecku!

– Babciu, no jak możesz wierzyć w te zabobony? – zaśmiała się Anna, machając ręką.

Minęły jednak trzy lata, a pokój dziecięcy wciąż stał pusty, jakby był przeklęty. Anna nie mogła zajść w ciążę. Leki, lekarze, niekończące się badania – nic nie pomagało. Nadzieja topniała jak wiosenny śnieg, pozostawiając po sobie tylko chłód i pustkę.

Bronisława, widząc cierpienie wnuczki, namówiła ją, by poszła do znachorki, cioci Haliny. Anna nie wierzyła w takie rzeczy, ale desperacja sprawiła, że się zgodziła. „A nuż?” – przemknęło jej przez myśl.

Ciocia Halina, wysłuchawszy Anny, spojrzała na nią głębokimi, niemal przerażającymi oczami i rzekła:

– Wy z mężem marzyliście o synu, daliście mu imię – Kacper. Ale imię narodziło się przed dzieckiem. Ktoś je zabrał. Teraz i wy, i ten, kto nosi to imię, jesteście nieszczęśliwi. Uczyńcie to dziecko szczęśliwym – a szczęście powróci do was.

Anna słuchała, a jej serce ścisnęło się. Dlaczego słowa staruszki brzmiały tak przekonująco?

– Ciociu Halino, co mamy zrobić? – głos Anny zadrżał.

– Sama się zorientujesz – odpowiedziała zagadkowo znachorka. – Zrozumiesz – a szczęście zagości w waszym domu.

Minął kolejny rok. Dziecka wciąż nie było. Anna niemal zapomniała o słowach znachorki, ale w jej sercu tliła się nadzieja na cud. Jacek też nie tracił wiary, choć w jego oczach coraz częściej gościł cień smutku.

Pewnego dnia Anna załatwiała sprawy w drugim końcu miasta. Szła obok starego teatru lalek, gdy podjechał autobus z napisem „Dom Dziecka”. Wysypała się z niego gromadka maluchów, trzy- i czterolatków, szczebioczących wesoło jak stado wróbli. Anna zatrzymała się, zauroczona ich beztroskim śmiechem. Nagle rozległ się krzyk wychowawczyni:

– Kacpe-e-er!

Mały chłopiec, goniąc za uciekającą czapeczką, wybiegł na jezdnię. Anna, stojąca najbliżej, rzuciła się ku niemu, złapała go za rączkę i przycisnęła do siebie, czując, jak jej serce wali jak oszalałe.

– Kacper! – wyszeptała, sama nie wiedząc, dlaczego nazwała go po imieniu.

– Mamo – cicho powiedział maluch, obejmując jej szyję drobnymi rączkami.

Podbiegła wychowawczyni:

– Dziękuję pani ogromnie!

Spróbowała odebrać chłopca, ale ten wpił się w Annę, nie chcąc puścić.

– Kacper, chodźmy na przedstawienie! – łagodnie powiedziała Anna, wciąż drżąc po tym, co się stało.

– Dlaczego nazwał mnie mamą? – spytała wychowawczynię, nie mogąc oderwać wzroku od dużych oczu dziecka.

– Tak nazywają wszystkich, którzy im się podobają – odparła kobieta, po czym dodała: – Nie ma pani własnych dzieci?

– Nie – głos Anny zadrżał, łzy napłynęły do oczu. – Z mężem tak bardzo pragniemy…

Wychowawczyni spojrzała na nią ciepło.

– Kacper to wspaniały chłopiec. Niech pani do nas wpadnie.

Wieczorem Anna powitała Jacka zapłakana.

– Co się stało, Aniu? – rzucił się do niej, obejmując.

– Dzisiaj pod teatrem lalek stał autobus z domu dziecka – zaczęła, powstrzymując łzy. – Jeden chłopczyk wybiegł na ulicę za czapką. Złapałam go. Przytulił mnie i nazwał mamą. A ma na imię… Kacper.

Anna wybuchnęła płaczem, wtulając się w ramię męża.

– Jacek, zabierzmy go do siebie. Będzie naszym synem.

Jacek zamyślił się, lecz po chwili jego twarz rozjaśnił uśmiech.

– Ile ma lat? – spytał.

– Trzy albo cztery. Jest taki jasny, taki dobry. Coś we mnie pękło, gdy go przytuliłam.

– Dobrze, uspokój się – Jacek pogładził ją po głowie. – Jutro pojedziemy do domu dziecka, wszystko sprawdzimy.

Następnego dnia, zaopatrzeni w zabawki i słodycze, Anna i Jacek udali się do domu dziecka. Dyrektor, pani Ewa, przyjęła ich serdecznie. Wiedziała już o wczorajszym zdarzeniu.

– Witajcie! Proszę wejść – powiedziała. – Dziękuję pani za wczoraj, Anno.

– Dzień dobry – Anna była zdenerwowana, ale wzięła się w garść. – Jestem Anna, to mój mąż Jacek. Chcielibyśmy poznać Kacpra.

– Dobrze, zaraz go przyprowadzę – skinęła pani Ewa.

Czekali w pokoju, czując, jak sekundy przeciągają się w wieczność. Drzwi się otworzyły i mały Kacper, ujrzawszy Annę, rzucił się ku niej z okrzykiem:

– Mamo!

Anna przytuliła go, łzy spłynęły jej po policzkach.

– Kacper, mój jedyny…

Jacek wyciągnął z torby zabawki. Chłopiec podszedł do niego zaciekawiony.

– Otwierajmy! – zaproponował Jacek.

W pudełkach były samochodzik, robot i pluszowy zajączek. Kacper promieniał z radości. Pani Ewa szepnęła do Anny:

– Chodźmy do mojego gabinetu, porozmawiamy. Niech oni się pobawią.

Po pół godzinie Anna wróciła z teczką dokumentów. Jacek i Kacper wciąż byli pochłonięci zabawą.

– Już się zaprzyjaźniliśmy – uśmiechnął się Jacek.

– Kacper, czasKacper uśmiechnął się szeroko, przytulił ich oboje i wyszeptał: „Jestem już w domu”.