List do Świętego i prezent od losu

Mikołaj i dar losu

Artur jechał windą, nie spodziewając się, że zwykła podróż zmieni się w spotkanie, które odmieni jego zimę. W kącie stała młoda kobieta w szarym płaszczu, trzymając za rękę dziewczynkę około pięciu lat. Ta wpatrywała się w Artura swoimi wielkimi niebieskimi oczami, aż nagle rozpromieniła się szerokim uśmiechem.

— Jedziesz do pracy? — zapytała bez skrępowania.

— Zosia, z obcymi mówimy „pan” — delikatnie poprawiła ją matka, przepraszająco uśmiechając się do mężczyzny.

Artur odpowiedział uśmiechem i skinął głową.

— Tak, jadę do biura.

— A list do Mikołaja już napisałeś?

Roześmiał się. W te bajki nie wierzył nawet jako dziecko, ale nie miał serca mówić tego maluchowi. Dziewczynka dumnie podała mu pogniecioną kartkę. Machinalnie włożył ją do kieszeni i, pożegnawszy się, wyszedł na ulicę.

Cały dzień starał się zapomnieć o tym spotkaniu — zasypywał się pracą, odpędzał wspomnienia o byłej narzeczonej, która w ostatniej chwili zerwała zaręczyny. Wyjechał do innego miasta, by zacząć od nowa. Lecz nawet w ciszy nowego mieszkania nie mógł uciszyć bólu.

Wieczorem, spacerując zaśnieżonymi ulicami, przypomniał sobie o kartce. Wyjął ją z kieszeni i przeczytał niezdarnym dziecięcym pismem: „Bądź zawsze szczęśliwy i nigdy się nie smuć!”. Coś zabiło mu ciepło w sercu. Postawił kartkę na półce — tak, by widzieć ją każdego dnia.

Kilka dni przed świętami zadzwonił do gospodyni, by dowiedzieć się, gdzie mieszka ta dziewczynka. Anna Nowak chętnie wyjaśniła — okazało się, że matka z córką mieszkają dokładnie piętro wyżej, a na imię jej Kasia.

Wieczorem Artur zapukał do ich drzwi. Kasia zastygła w zdumieniu, widząc go.

— Przepraszam — zaczął, nieco zakłopotany — przyszedłem do Zosi. Otóż do naszego biura przyjechał tymczasowo Mikołaj. Poprosił mnie, bym odnalazł dziewczynkę o imieniu Zosia i wręczył jej list osobiście.

Dziecko natychmiast wyskoczyło zza pleców matki:

— Wiedziałam, że cię pośle! Czekaj, zaraz przyniosę!

Po chwili Zosia wróciła z wielką kopertą ozdobioną śnieżynkami i serduszkami. Na niej widniało: „Tylko dla Mikołaja!”

— Tylko nie pokazujcie mamie! Bo życzenie się nie spełni!

— Obiecuję, list dotrze do adresata — uśmiechnął się Artur.

W domu nie wytrzymał i otworzył kopertę: „Drogi Mikołaju! Nazywam się Zosia. Byłam grzeczną dziewczynką. Proszę bardzo — przynieś mi wielkiego, miękkiego misia. I… nowego tatusia. Bo ja nie mam nikogo.”

W sylwestrową noc Artur znów stanął pod ich drzwiami. Kasia otworzyła i oniemiała — przed nią stał on, trzymając w rękach ogromnego różowego misia.

— Mikołaj prosił, żebym przekazał to grzecznej Zosi — powiedział Artur.

Dziewczynka skakała z radości, obejmując na przemian matkę i gościa.

Kasia zaprosiła go, by został na święta. Przy stole Zosia nagle zapytała:

— A co z moim drugim życzeniem?

— Z tym drugim to trudniej… — zawahał się Artur.

— A o co jeszcze prosiłaś? — ostrożnie spytała Kasia.

— Poprosiłam Mikołaja o nowego tatusia. Ale jeśli akurat ma z tatusiami problem, może ty zostaniesz?

Zosia słodko ziewnęła i zasnęła, tuląc się do misia.

A dwoje dorosłych siedziało w milczeniu, pochyleni nad sałatkami, rumieniąc się i uśmiechając. Za oknem sypał puszysty śnieg, a w mieszkaniu po raz pierwszy od dawna było naprawdę ciepło.