Przełomowe spotkanie

**Przeznaczenie**

Anna wyszła za mąż za Marcina zaraz po studiach. Ich miłość była tak silna, że zdawało się, iż cały świat istnieje tylko dla nich dwojga. Wdzięczni rodzice pomogli młodej parze kupić przestronne dwupokojowe mieszkanie w Łodzi.

Jeden z pokoi urządzili z drżeniem serca na dziecięcy. Kupili dwa małe łóżeczka, już wyobrażając sobie, jak ich przyszłe maleństwo będzie słodko spało w jednym z nich. Wybrali nawet imię dla pierworodnego – Jakub. Z jakiegoś powodu Anna i Marcin byli pewni, że urodzi się chłopiec. Na wszelki wypadek, gdyby była dziewczynka, wybrali imię Zofia. Ale wszystkim znajomym opowiadali tylko o Kubie, jakby dziewczynka była zaledwie odległą możliwością.

Gdy babcia Anny, Barbara, usłyszała o tym, surowo zbeształa wnuczkę:

— Aniu, nie wolno tak robić! Nadawać imię wcześniej to zły znak! Imię nadaje się dopiero po narodzinach!

— Babciu, no co ty w te zabobony wierzysz? — Anna machnęła ręką, śmiejąc się.

Minęły jednak trzy lata, a pokój dziecięcy wciąż stał pusty, jakby przeklęty. Anna nie mogła zajść w ciążę. Leki, lekarze, niekończące się badania – nic nie pomagało. Nadzieja topniała jak wiosenny śnieg, zostawiając po sobie tylko chłód i pustkę.

Barbara, widząc cierpienie wnuczki, namówiła ją, by poszła do znachorki, cioci Janiny. Anna nie wierzyła w takie rzeczy, ale rozpacz popchnęła ją do zgody. *„A może?”* – przemknęło jej przez myśl.

Ciocia Janina, wysłuchawszy Anny, spojrzała na nią głębokimi, niemal przerażającymi oczami i powiedziała:

— Wy z mężem marzyliście o synu, daliście mu imię – Jakub. Ale imię narodziło się przed dzieckiem. Ktoś je zabrał. Teraz zarówno wy, jak i ten, kto je nosi, jesteście nieszczęśliwi. Uczyń to dziecko szczęśliwym – a szczęście przyjdzie i do was.

Anna słuchała, a jej serce ściskało się z bólu. Słowa staruszki brzmiały dziwnie prawdziwie.

— Ciociu Janino, co mam zrobić? — głos Anny drżał.

— Samo ci się objawi — odparła zagadkowo znachorka. — Zrozumiesz – i szczęście zagości w waszym domu.

Minął kolejny rok. Dziecka wciąż nie było. Anna niemal zapomniała o słowach znachorki, ale w jej sercu tliła się nadzieja na cud. Marcin też nie tracił wiary, choć w jego oczach coraz częściej pojawiał się cień smutku.

Pewnego dnia Anna załatwiała sprawy w drugim końcu miasta. Szła obok starego teatru lalek, gdy podjechał autobus z napisem „Dom Dziecka”. Wysypała się z niego gromadka dzieci, trzy-, czteroletnich, szczebioczących radośnie jak stado wróbli. Anna stanęła jak urzeczona, wciągnięta w ich beztroski śmiech. Nagle rozległ się krzyk wychowawczyni:

— Kuba!

Mały chłopiec, pogoniwszy za uciekającą czapką, wybiegł na ulicę. Anna, stojąca najbliżej, rzuciła się, chwyciła go za rękę i przycisnęła do siebie, czując, jak serce wali jej jak młot.

— Jakubie… — wyszeptała, sama nie wiedząc, dlaczego wymówiła jego imię.

— Mamo — szepnął chłopczyk, oplatając jej szyję drobnymi rączkami.

W ich stronę podbiegła wychowawczyni:

— Dziękuję pani, wielkie dzięki!

Próbowała odebrać chłopca, ale ten wpił się w Annę, nie chcąc puścić.

— Kubusiu, chodźmy na przedstawienie! — powiedziała cicho Anna, wciąż drżąc po tym, co się stało.

— Dlaczego nazwał mnie mamą? — spytała wychowawczynię, nie mogąc oderwać wzroku od dużych oczu dziecka.

— Tak nazywają każdego, kto im się spodoba — odpowiedziała kobieta, po czym dodała: — Nie macie swoich dzieci?

— Nie — głos Anny zadrżał, łzy napłynęły do oczu. — Tak bardzo chcemy…

Wychowawczyni spojrzała na nią ciepło.

— Jakub to wspaniały chłopiec. Odwiedźcie nas.

Wieczorem Anna spotkała Marcina z zapłakanymi oczami.

— Co się stało, Aniu? — rzucił się ku niej, obejmując.

— Pod teatrem lalek stał autobus z domu dziecka — zaczęła, powstrzymując łzy. — Jeden chłopiec wybiegł na ulicę za czapką. Zdążyłam go złapać. Przytulił mnie i nazwał mamą. A ma na imię… Jakub.

Anna wybuchnęła płaczem, wtulając się w ramię męża.

— Marcin, zabierzmy go do siebie. Będzie naszym synem.

Marcin zamyślił się, ale po chwili twarz rozjaśnił uśmiech.

— Ile ma lat? — spytał.

— Trzy lub cztery. Jest taki jasny, taki dobry. Wszystko we mnie się przewróciło, gdy go przytuliłam.

— No dobrze, uspokój się — Marcin pogładził ją po głowie. — Jutro jedziemy do domu dziecka, wszystko sprawdzimy.

Następnego dnia, uzbrojeni w zabawki i słodycze, Anna i Marcin wyruszyli do domu dziecka. Dyrektorka, Katarzyna Nowak, przywitała ich serdecznie. Wiedziała już o wczorajszym zdarzeniu.

— Witajcie! Proszę, wejdźcie — powiedziała. — Dziękuję wam za wczoraj, Aniu.

— Dzień dobry — Anna była zdenerwowana, ale wzięła się w garść. — Jestem Anna, to mój mąż Marcin. Chcielibyśmy poznać Jakuba.

— Dobrze, zaraz go przyprowadzę — skinęła głową Katarzyna.

Czekali w pokoju, a każda sekunda wydawała się wiecznością. W końcu drzwi się otworzyły, a mały Jakub, ujrzawszy Annę, rzucił się ku niej z okrzykiem:

— Mamo!

Anna przytuliła go mocno, nie powstrzymując łez.

— Kubusiu, mój kochany…

Marcin wyciągnął z torby zabawki. Chłopiec podszedł do niego ciekawie.

— Otwierajmy! — zaproponował Marcin.

W pudełkach znalazły się samochód, robot i miś. Jakub promieniał ze szczęścia. Katarzyna szepnęła do Anny:

— Chodźmy do mojego gabinetu, porozmawiamy. Niech oni się pobawią.

Po pół godzinie Anna wróciła z teczką dokumentów. Marcin i Jakub wciąż byli pochłonięci zabawą.

— Już jesteśmy kumplami — uśmiechnął się Marcin.

— Kubusiu, czas spać — powiedziała dyrektorka, ale chłopiec spojrzał na Annę z przerażeniem.

— Przyjdziemy jutro — pochy— Wrócimy jutro — szepnęła Anna, czując, jak małe ręce dziecka kurczowo ściskają jej dłoń, jakby bał się, że szczęście znów mu ucieknie.