Odkopany dziadek: jak wnuk przywrócił babci chęć do życia

Wykopany dziadek: jak wnuczek przywrócił babci chęć do życia

Larysa i Paweł pojechali z synem Witkiem do wsi — odwiedzić matkę Larysy i zostawić chłopca u babci na wakacje. Po drodze zaopatrzyli się w jedzenie: kiełbasę, ulubione ciasto mamy — wszystko, co ona lubi. Ale Teodora Denysówna przywitała ich bez większej radości. Przy stole był tylko herbata, bez żadnych dodatków. Mimo że lodówkę zapchali po brzegi, prawie niczego nie tknęła. Wyglądała na zmęczoną — od razu położyła się na kanapie.

Na dworze kapało — śnieg topniał pod słońcem. Wiosna. Larysa stała przy oknie i mrużyła oczy od jaskrawego światła. *„Jak pięknie!”* — pomyślała, wspominając ojca, który odszedł dwa lata temu. Zawsze witał wiosnę z radością: *„No i przeżyliśmy zimę!”* Jego pogoda ducha, żarty, uściski… A mama — surowa, ale pełna życia, potrafiła się uśmiechać pomimo zrzędzenia. Naprawdę się kochali. Teraz Teodora jakby zgasła. Po śmierci męża — jakby się zagubiła.

Zadzwoniła siostra Halina. Głos miał zdenerwowany:
— Larysa, mamie jest coraz gorzej. Mówi, że jest zmęczona życiem. Nic jej nie cieszy — chce do ojca…

— Przyjedziemy z Pawłem w weekend, koniecznie — obiecała Larysa. Ale serce się ścisnęło. Może rzeczywiście zabrać mamę do siebie? Nie daje sobie rady sama…

W domu też nie brakowało trosk. Starsza córka Dagmara — ma charakter, kłóci się z ojcem, oświadczyła, że jak tylko skończy 18 lat — wyprowadzi się. Ma dość „presji”. A młodszy Witek — wpatrzony w telefon dzień i noc.

— Pojedziemy do mamy i zabierzmy Witka. Niech odpocznie od ekranu — zaproponował Paweł.

Witek przewrócił oczami:
— A co ja tam będę robił?!

— Odpoczniesz! — odcięła się Dagmara. — I my też od ciebie…

W weekend, z torbami pełnymi jedzenia, pojechali na wieś. Matka znowu wyszła ich powitać, ale wyglądała blado. Paweł mrugnął do Larysy — *„udaje”*. Ale i tak wydawała się wyczerpana, odmówiła jedzenia, tylko herbatę. Kiedy Larysa spytała, czy mogą zostawić Witka, Teodora machnęła ręką: *„Zostawiaj”*.

Witek, z nadąsaną miną, został. Babcia poszła do pokoju i… rozpłakała się. A potem przypomniała sobie, jak poznała swego Seweryna. Jak on, nieporadny i nieśmiały, nieśmiało podchodził. Jak ciotka ich zeswatała… Wszystko to było wiosną. I teraz też jest wiosna. A jego nie ma…

Nagle — krzyk. Babcia poderwała się. Witek! Przytrzasnął sobie palec. Stał, zły i żałośny.

— Dlaczego taki zły, Witulku? Głodny jesteś? — zapytała delikatnie.

— Od ich jedzenia mnie brzuch boli… Nie będę jadł — burknął. — Lepiej ugotuj tę swoją mleczną zupę. No wiesz, tą słodką, z masłem…

Babci ścisnęło się w piersi. Seweryn też kochał tę zupę. Prosił o nią, gdy było mu smutno. I babcia, stękając, wstała.

— Tylko jedz ze mną, dobrze? Samotnie mi smutno — dodał Witek.

I tak zaczęli żyć we dwoje. Larysa dzwoniła codziennie. Na początku babcia odpowiadała oschle. Potem zaczęła narzekać:

— Ani rusz go nauczyć wycierać buty! Zawsze mówi, że brzuch go boli. Więc go leczę: nie dostaje cukierków — i od razu mu przechodzi. I przestał wnosić błoto do domu. Rozumny z niego człowiek!

Paweł się śmiał:
— No i dobrze! Ma teraz na kim warczeć — życie się kręci!

Po tygodniu rodzice przyjechali po syna. A on — nie chce wracać! Babcia ledwo powstrzymuje łzy.

— No cóż, wierna kopia Seweryna… I uparty, i czuły, i cwaniak!

— Nie płacz, babciu. Niedługo przyjadę — poważnie obiecał Witek.

— Czekam na ciebie, Witulku. Mamy ze sobą mnóstwo roboty — i ogródek, i bramę, i wszystko co tylko można. Wszystko mi obiecałeś pomóc załatwić!

— Wszystko zrobię, babciu. Przyrzekam!

Teodora uśmiechnęła się przez łzy.

— Będzie do mnie dzwonił, więc oddajcie mu telefon! — powiedziała stanowczo do rodziców.

— No, świetny był ten twój pomysł, jak ich ze sobą związać! — już w domu zaśmiała się Larysa do męża.

— Klin klinem! Nasz Witek — każdego potrafi ożywić. Nawet mamę z kanapy poderwał. A ona już się prawie pakowała na tamten świat…

Teraz znów ma dla kogo żyć. W końcu Witek — to żywy obraz dziadka. A babcia umie wychowywać. Patrz, jaką żonę mi wychowała! — dodał Paweł.

I rozśmiali się. Życie, jak się wydaje, znów zaczęło się układać.