Droga do serca przez burze

**Droga do serca przez burze**

Życie Anety rozpadało się jak domek z kart. Rozwód z mężem wytrącił ją z równowagi, więc zebrała resztki swojego dawnego życia i wróciła do rodzinnej wsi na krańcach Podlasia. Jedyną podporą była jej babcia, Bronisława Kazimierzówna, która przepadała za Anetą i jej synem Kacprem.

— Kacper jest żywym obrazem swojego ojca, Wojtysia — mówiła Aneta z gorzkim uśmiechem, patrząc na chłopca. — Tylko on mi pozostał z tamtego małżeństwa, jak promień światła w ciemną noc.

— A nie mówiłam, żebyś nie wiązała się z tym hulaką? — gderała babcia, kręcąc głową. — Od razu było widać, że wietrznik, a do tego butelka go ciągnie. Jak za młodu pije, to tylko gorzej będzie. A ty swoje: „Miłość, miłość!” — jakbyś rozumu nie miała.

— Co teraz, babciu? — westchnęła ciężko Aneta. — Będziesz mi to wypominać do końca życia? Przynajmniej Kacper jest, i to najważniejsze.

— Nie martw się, złotko — Bronisława przytuliła wnuczkę mocno. — Nie powiem już ani słowa. Popatrz na siebie: taka piękność, drugiej takiej szukać! Gdzie on jeszcze taką znajdzie, twój Wojtuś? Głupi był, i tyle.

— W szkole pół klasy za mną biegało — Aneta nieświadomie poprawiła włosy — ale teraz nie mam głowy do romansów. Nikomu nie ufam. Wszyscy na początku tacy czuli, a potem… — machnęła ręką.

— Nie wszyscy tacy, jak twój były — odparła Bronisława. — Weźmy na przykład Darka. Pamiętasz, jak za tobą szalał? Chłopak jak złoto: pracowity, bez nałogów. I do dziś nieżonaty. Ostatni z waszej klasy, co jeszcze sam chodzi — babcia mrugnęła chytrze.

— Och, babciu, nie zaczynaj — odparła Aneta. — Nie mam ochoty o nikim myśleć. Trzeba Kacpra do szkoły przygotować, dom ogarnąć. Rodzice, jak wyjechali do miasta za mną, tak zostali na fabryce. Teraz ja tu gospodarzę. I tobie pomagać pora…

— Pomaganie to dobra rzecz — kiwnęła głową babcia — ale się nie śpiesz. Najpierw sama się urządź. A ja? Żywa jestem, biegam, siedemdziesiąt lat to nie wyrok. Na ciebie i Kacpra patrzeć — to już szczęście. A rodzice nie porzucą, pomogą. Może na emeryturę tu wrócą. Wtedy już wszyscy razem: wy w dużym domu, a ja w swojej chałupce obok.

— Oj, babciu, ty nasza kwoka — Aneta mocno przytuliła Bronisławę i cmoknęła ją w policzek.

— A o Darku jednak pomyśl — babcia klepnęła wnuczkę lekko, jak za dawnych czasów. — Tacy jak on na drodze się nie tarzają.

Aneta osadzała się we wsi już trzeci miesiąc. Darek, miejscowy traktorzysta, nie spuszczał jej z oczu. On, podobnie jak Bronisława, uważał małżeństwo Anety za pomyłkę, z której jeszcze nie otrząsnęła się do końca. Kiedy i jak się z babcią zmówili, to tylko Pan Bóg wie, ale co chwilę spotykali się pod sklepem wiejskim albo na karczmy placu. Babcia szeptała mu nowinki o Anecie i Kacprze, narzekając, że wnuczka wciąż samotna.

Darek czerwienił się, wzdychał, ale bał się kolejnej odmowy. Bronisława, widząc jego wahanie, dodawała otuchy:

— Ona się zmieniła, Darku. Dużo zrozumiała. Uroda to nie wszystko, z twarzy wody się nie napije. A ty do życia jak znalazł: solidny, gospodarny, opiekuńczy…

— I nie Apollo — zaśmiał się Darek, ale zaraz spoważniał. — Wciąż ją kocham, Bronisławo. Przez te wszystkie lata tylko o niej myślałem.

Babcia wzruszyła się i obiecała pomagać, gdzie się da.

— Tylko nie śpiesz się, kochanie. Nie naciskaj. Ona jeszcze po rozwodzie nie doszła do siebie, półtora lata to mało. Daj jej czas — pouczała.

— A jeśli ktoś inny ją zabierze? — zaniepokoił się Darek. — Już raz ją straciłem. Nie chcę drugi raz. Zrobię wszystko, żeby była moja.

— Więc słuchaj mnie — uśmiechnęła się chytrze babcia. — Pomagaj w gospodarstwie, ale dyskretnie. Uczuć nie okazuj, trzymaj dystans. A zobaczymy, co będzie.

— No, psycholog z ciebie, Bronisławo! — zaśmiał się Darek. — Na pewno zadziała?

— Jak nic! — zapewniła babcia. — A ja słówko za ciebie wtrącę. Ale pamiętaj: jeśli ją skrzywdzisz, to serce mi pęknie.

Darek skinął głową, a w piersi rozlało mu się ciepło, jakby już dostał błogosławieństwo i zgodę Anety.

Wiosna zbierała siły. W sadach i ogródkach czerniały przekopane grządki, po których dumnie przechadzały się gawrony. Pewnego ranka Aneta usłyszała warkot traktora pod domem. Wybiegła na podwórko w kapciach, narzucając tylko starą kurtkę, i aż klasnęła w dłoni:

— Darek, co to ma znaczyć? Komu to? — wpatrywała się w przyczepę pełną torfu.

— Tobie, a komu! — burknął Darek, zeskakując z traktora. — Babcia zamówiła. Powiedziała, żebym przywiózł, i koniec. Otwieraj bramę. Ale zaczekaj, co ty w kapciach? Idź się ubrać, przeziębisz się! — sam otworzył bramę, wjechał na podwórko i wysypał torf pod płotem.

— Ile ci się należy? — Aneta sięgnęła po portmonetkę.

— Nic mi nie należy. Babci, jako emerytce, za darmo. Schowaj te pieniądze — odparł Darek, tylko przelotnie na nią spojrzawszy, i odjechał.

Nazajutrz jego młodszy brat, licealista Tomek, przez cztery dni rozrzucał torf po ogrodzie, też nie biorąc ani grosza.

— Z bratem swoje rozliczenia — machnął ręką. — Kazali nie brać, to nie biorę.

— Co to ma być?! — załamała ręce Aneta. — Do weteranów mnie zapisali? Czy u nas komunizm?

Babcia potwierdziła słowa Darka, promieniejąc z zadowolenia.

— Masz grządki gotowe na wiosnę. Torf rozluźni ziemię i użyźni na lata. Sadź, co chcesz.

Tydzień później Darek przywiózł furę obornika, wysypując go za ogrodem i przykrywając folią.

— Niech leży — powiedział poważnie. — Ciesz się, że za darmo.

— Dziękuję,— Aneta uśmiechnęła się, patrząc na jego upór, i postanowiła, że tym razem sama zrobi mu niespodziankę.