Święto z iskrą

W domu unosił się niepokojący duch nadciągającego chaosu. Marianna wyczuła to, zanim jeszcze przekroczyła próg mieszkania. Na klatce schodowej roznosił się ostry zapach spalenizny, a schody były zalane wodą z mydlinami, jakby dopiero co przeszedł przez nie potop. Otworzywszy drzwi, Marianna rzuciła na półkę bukiet kwiatów przyniesiony z pracy, zrzuciła męczące ją cały dzień buty i włożyła stare, wygodne kapcie. Choć kalosze byłyby bardziej odpowiednie – w przedpokoju wody było jeszcze więcej niż na schodach. Z głównych pokoi dobiegał stłumiony wrzask kota, a gdzieś w głębi mieszkania coś syczało, huczało i podejrzanie trzeszczało.

— Wiesiek, co się tu dzieje?! — krzyknęła Marianna, czując, jak w niej narasta niepokój.

Po chwili w drzwiach stanął mąż. W samych bokserkach, bosy, z twarzą umazaną sadzą, głębokimi zadrapaniami i potężnym siniakiem pod okiem. Na głowie miał zawiązany ręcznik na kształt turbanu, jakby właśnie uciekł z jakiegoś wschodniego targu.

— Marysieńko, już jesteś? — wydukał Wiesiek, nerwowo szarpiąc róg ręcznika. — Myślałem, że korporacja, przecież jesteś szefową, będziesz do nocy wznosić toasty…

Marianna ciężko westchnęła, usiadła na starym pufie przy wejściu i, powstrzymując irytację, powiedziała:

— Gadaj, Wiesiek. Co tym razem nawywijałeś?

— No, Marysieńko, moja radości — zaczął, jąkając się — tylko się nie unosź, proszę!

— Unosiłam się w latach 90., gdy bandyci nachodzili naszą firmę — odparła szorstko. — Przeżywałam, gdy pieniądze na koncie przepadły w kryzysie. Wariowałam, gdy inflacja nas niemal zrujnowala. Po tym wszystkim jest mi w zasadzie wszystko jedno, nawet jeśli mamy potop. Mów, co za cyrk tu urządziłeś?

— W skrócie… — Wiesiek zawahał się, pocierając siniak. — Chciałem zrobić ci święto. Niespodziankę, rozumiesz? Postanowiłem posprzątać, uprać, przygotować kolację. Wziąłem wolne, wsadziłem pranie do pralki, poszedłem na targ… No, najpierw poszedłem na targ, kupiłem mięso, a ono zaczęło kapać.

— Mięso? — upewniła się Marianna, mrużąc oczy.

— Nie, pralka! — wybuchnął Wiesiek. — Ale nie od razu. Wstawiłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać, i wtedy kot…

— Żyje? — Marianna uniosła brew.

— Oczywiście! — obruszył się Wiesiek. — Tylko trochę mokry. Rozumiesz, gdy włączałem pralkę, kot tam nie był, przysięgam! A potem jakoś… się w niej znalazł.

— Jak?! — Marianna wychyliła się do przodu. — Jak kot miał się dostać do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — Wiesiek rozłożył ręce. — Chyba się teleportował. To spryciarze, te koty.

Marianna przymknęła oczy, wzięła głęboki oddech i powiedziała lodowatym tonem:

— Kontynuuj, Wiesiek. To staje się coraz ciekawsze. Ale najpierw pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że nic mu nie jest.

— Eee, słoneczko — zawahał się Wiesiek — trzeba do niego iść. On… tam…

— Mam nadzieję, że ma wszystkie łapy? — Marianna spojrzała na pokiereszowaną twarz męża.

— O, i jak! — mrocznie potwierdził Wiesiek, pocierając policzek. — Tylko tymczasowo… unieruchomione. Dla jego własnego dobra.

— Dobra, później się tym zajmiemy — machnęła ręką Marianna. — Co dalej?

— No więc, gdy kot… eee, się prał, poczułem swąd. Pobiegłem do kuchni, otworzyłem piekarnik — a tam mięso płonie! Oparzyłem palce, chlusnąłem olejem, a to tylko buchnęło! Włosy mi się tliły, dym się walił, ja gaszę, a tu kot zaczyna wariować. Biegnę do pralki, patrzę — jego oczy przez szybę, patrzy jak skazaniec. Wyłączyłem pralkę, chciałem otworzyć, a ona się zablokowała. Kot wrzeszczy, kuchenka płonie, twarz boli, włosy się żarzą… Chwyciłem łom, no i pralka zaczęła przeciekać. Kot wyrwał się, zaczął latać po mieszkaniu, darł się wniebogłosy, rozbił trzy wazy, podrapał tapety, zerwał zasłony, rozlał szampana, który dla ciebie przygotowałem. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, krzyczeli, że nas wykastrują. Nie wiem, kota czy mnie. Ale generalnie wszystko pod kontrolą, Marysieńko, nie martw się!

Marianna otarła łzy — nie wiadomo, czy ze śmiechu, czy z przerażenia — i, odepchnąwszy męża, weszła do mieszkania. Pogrom był epicki. Podłoga była zalana wodą, w kuchni dymiła się spalona patelnia, tapety zwisały strzępami, a w powietrzu unosił się zapach spalonego mięsa i kociej zemsty. Kot, rozpostarty na kaloryferze, był przywiązany za wszystkie cztery łapy, a pysk miał owinięty starą szmatką. Ale żył, co już było cudem.

— Marysieńko, on nie chciał siedzieć na kaloryferze — pospieszył z wyjaśnieniami Wiesiek. — Bałem się, że nie wyschnie przed twoim powrotem. Nie dało się go odwirować, wyrywał się. Musiałem go przywiązać, a pysk zawinąć, żeby nie wrzeszczał. Sąsiedzi już grozili policją, strażą pożarną i jakąś babą-jędzą, żeby nas przeklęła.

Marianna, nie mówiąc słowa, odwiązała kota, otarła go ręcznikiem zerwanym z głowy Wieśka i uwolniła mu pysk. Kot, uwolniony, warknął ze złością i schował się pod kanapę.

— Ty, Wiesiek, to dopiero bohater — powiedziała zmęczona Marianna. — Kot się niemal udusił. Chociaż po pralce chyba już nic go nie ruszy. Tak jak i mnie.

Rzuciła się na kanapę, przyciągając do siebie kota, i spojrzała na męża.

— No i?

— Co „no i”? — Wiesiek zamrugał zdezorientowany. — Mam od razu się wieszać, czy dasz mi się jeszcze pomęczyć?

— Gratuluję, gapo — westchnęła Marianna. — Dzisiaj przecież Dzień Kobiet.

Wiesiek rozpromieniał, wpadł do sąsiedniego pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Uklęknął przed Marianną, błyszcząc pomimo siniaka i sadzy na twarzy.

— Marysieńko, moje słoneczko”Za rok, kochanie, może po prostu kupię ci kwiaty i zamówimy obiad — podsumowała Marianna, patrząc na zniszczone mieszkanie i uśmiechając się mimo wszystko.”