Święto z iskrą

Dzisiaj w naszym domu unosiła się dziwna aura zbliżającego się chaosu. Wisława wyczuła to, zanim jeszcze przekroczyła próg mieszkania. W klatce schodowej czuć było ostry zapach spalenizny, a schody zalewała woda z mydlinami, jakby przed chwilą przeszła przez nie powódź. Wchodząc do środka, rzuciła na półkę naręcze kwiatów przyniesionych z pracy, zrzuciła uwierające buty i włożyła stare kapcie. Chociaż gumowce byłyby bardziej odpowiednie – wody w przedpokoju było jeszcze więcej niż na klatce. Gdzieś z głębi mieszkania dobiegało stłumione wycie kota, a w oddali coś syczało, buczało i podejrzanie trzeszczało.

„Zbyszku, co się tu odwalasz?!” – krzyknęła Wisława, czując, jak w środku narasta niepokój.

W drzwiach stanął jej mąż – w samych kalesonach, boso, z twarzą pokrytą sadzą, głębokimi zadrapaniami i imponującym sińcem pod okiem. Na głowie miał zawiązany ręcznik, jak turban, zupełnie jakby właśnie uciekł z tureckiego targu.

„Wisieńko, już w domu?” – wybełkotał Zbyszek, nerwowo szarpiąc brzeg ręcznika. „Myślałem, że ten firmowy obiad potrwa do nocy, przecież jesteś szefową, tosty, prezeskie gadanie…”

Wisława ciężko westchnęła, usiadła na starym pufie w przedpokoju i, tłumiąc irytację, zapytała:

„Mów, Zbyszku. Coś znów narozrabiał?”

„No… Wisieńko, kochanie” – zaczął, jąkając się – „tylko nie wściekaj się, dobrze?”

„Wściekałam się, kiedy w latach dziewięćdziesiątych gangsterzy napadali na naszą firmę” – odcięła. „Denerwowałam się, gdy pieniądze na kontach spłonęły w kryzysie. Wariowałam, gdy inflacja prawie nas dobiła. Po tym wszystkim mogę przeżyć nawet potop. Gadaj, co za cyrk tu urządziłeś?”

„W skrócie…” – Zbyszek zawahał się, pocierając sińca – „chciałem ci zrobić święto. Niespodziankę, rozumiesz? Postanowiłem posprzątać, uprać, ugotować kolację. Wziąłem wolne, wsadziłem pranie do pralki, poszedłem na targ… No, najpierw na targ, kupiłem mięso, ale zaczęło ciec.”

„Mięso?” – zmrużyła oczy Wisława.

„Nie, pralka! – wyrzucił z siebie Zbyszek. – Ale nie od razu. Włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać, a tu nagle kot…”

„Żyje?” – uniosła brew Wisława.

„No jasne, że żyje!” – burknął urażony Zbyszek. – Tylko trochę… mokry. Rozumiesz, kiedy włączałem pralkę, kota tam nie było, przysięgam! A potem jakoś… się w niej znalazł.”

„Jak?!” – Wisława pochyliła się do przodu. – „Jak kot mógł wleźć do zamkniętej pralki?!”

„Nie wiem” – rozłożył ręce Zbyszek. – „Chyba się teleportował. Wiesz, te nasze koty, spryciarze jedni.”

Wisława zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i powiedziała lodowato:

„Mów dalej, Zbyszku. Robi się coraz ciekawiej. Ale najpierw pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że nic mu nie jest.”

„Eee, słoneczko” – zawahał się – „do niego trzeba podejść. On… tam…”

„Mam nadzieję, że ma wszystkie łapy?” – Wisława spojrzała na podrapaną twarz męża.

„O, ma!” – mrocznie potwierdził Zbyszek, pocierając policzek. – „Tylko chwilowo… unieruchomiony. Dla jego własnego bezpieczeństwa.”

„Dobra, później się tym zajmiemy” – machnęła ręką Wisława. – „Co dalej?”

„No więc, gdy kot… eee, się prał, poczułem swąd. Poleciałem do kuchni, otworzyłem piekarnik – a tam mięso w ogniu! Sparzyłem palce, chlusnąłem olejem, a ten buchnął płomieniem! Włosy mi się tliły, dym się ciągnął, a ja gaszę, gdy nagle kot zaczyna wyć. Biegnę do pralki, patrzę – a jego oczy błyszczą przez szybę jak u więźnia. Wyłączyłem, próbowałem otworzyć, a pralka się zablokowała. Kot wrzeszczy, kuchenka płonie, twarz mnie boli, włosy dymią… Chwyciłem łom, no i… pralka zaczęła przeciekać. Kot wyskoczył, zaczął latać po mieszkaniu, rycząc wniebogłosy, rozbił trzy wazony, podarł tapetę, zerwał firanki, wylał szampana, który dla ciebie przygotowałem. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, krzyczeli, że nas wykastrują. Nie wiem, jego czy mnie. Ale generalnie wszystko pod kontrolą, Wisła, nie martw się!”

Wisława otarła łzy – nie wiadomo, czy ze śmiechu, czy z przerażenia – i odepchnąwszy męża, weszła do mieszkania. Pogrom był epicki. Podłoga zalana wodą, w kuchni dymiła spalona patelnia, tapeta zwisała strzępami, a w powietrzu unosił się zapach spalonego mięsa i kociej zemsty. Kot, przywiązany za wszystkie cztery łapy do kaloryfera, miał mordę owiniętą starym szalikiem. Ale żył, co już było cudem.

„Wisieńko, on nie chciał siedzieć na kaloryferze” – pospieszył z wyjaśnieniem Zbyszek. – „Bałem się, że nie wyschnie, zanim wrócisz. Odcisnąć go się nie dało, wyrywał się. Musiałem go przypiąć, a pysk zawinąć, żeby nie darł ryja. Sąsiedzi już grozili policją, strażą pożarną i jakąś babą-jędzą, żeby nas przeklęła.”

Wisława, nie mówiąc słowa, uwolniła kota, otarła go ręcznikiem zerwanym z głowy Zbyszka i odwinęła mu mordę. Kot, wolny, ze złością fuknął i schował się pod kanapę.

„Ty, Zbyszku, to dopiero jesteś bohater” – powiedziała zmęczona Wisława. – „Kot ledwo nie udusił się. Chociaż po pralce chyba już nic go nie ruszy. Tak jak mnie.”

Osunęła się na kanapę, przygarniając kota, i spojrzała na męża.

„No i?”

„Co no i?” – Zbyszek mrugał zdezorientowany. – „Mam od razu iść wiązać stryczek, czy dasz mi się jeszcze pomęczyć?”

„Gratuluję, cymbałku” – westchnęła Wisława. – „Dzisiaj przecież Dzień Kobiet.”

Zbyszek rozpromieniał, wpadł do sąsiedniego pokoju i wrócił, chowZbyszek wyciągnął zza pleców zmiętą, ale wciąż pachnącą różę i szepnął: „Wisieńko, następnym razem po prostu zamówimy pizzę.”