Wrota zdrady

Drzwi do zdrady

Po trzymiesięcznej zmianie Kamil Kowalski, zmęczony, ale z poczuciem spełnionego obowiązku, wracał do domu do rodzinnej Łodzi. Dzień był pochmurny, ale w sercu Kamila świeciło słońce – w ręku trzymał wypłatę, marząc, jak uraduje żonę – dostojną i pełną temperamentu Bogumiłę. Niedawno kupili dwupokojowe mieszkanie w bloku na obrzeżach miasta. On sam, własnymi rękami, wyrównał ściany, zamontował sufity, położył płytki i podłączył całe wyposażenie. Pozostało tylko jedno – urządzić wnętrze, tak jak chciała ona:

– Kamilku, nie zniosę fuszerki. Chcę, żeby u nas było nie gorzej niż u Danusi i Darka! Wszystko – najwyższa klasa!

Kiwał głową, zgadzał się, wyjeżdżał na zmianę, harował do utraty sił, byle tylko Bogumiła była z niego dumna. Strasznie tęsknił w kontenerze na mroźnym odwiercie – ani ciepła, ani znajomej twarzy, ani zapachu porannej kawy. Tylko głos przez telefon, częściej marudny i wymagający.

Na dworcu zatrzymał się przy kwiaciarni. Przerzucał róże, wybierając najświeższe. Wziął ogromny czerwony bukiet i wsiadł do taksówki. Po piętnastu minutach stał już przed blokiem, serce mu waliło. Wbiegł na czwarte piętro lekko, jakby unosiła go radość. Chciał włożyć klucz, ale się rozmyślił. Uśmiechnął się i zadzwonił.

Cisza. Miał sięgnąć po klucze, gdy nagle drzwi otwarły się gwałtownie. W progu stał obcy facet, ubrany w jego szlafrok. Wysoki, barczysty, z gołym torsem i bezczelnym spojrzeniem.

– Kim ty w ogóle jesteś? Pomyliłeś drzwi, stary? – warknął gość.

Świat zatrząsł się Kamila. Zdrętwiał. Ręka z bukietem opadła.

– Chyba nie tylko drzwiami się pomyliłem…

Drzwi zatrzasnęły się. Kamil stał jak sparaliżowany. Serce łomotało w skroniach, dłonie mu drżały. Przed oczami miał tapetę, którą kleił nocą, płytki, które wyszorował do połysku, kuchnię, na którą wziął kredyt… A teraz – obcy facet w jego domu.

Kwiaty wylądowały w najbliższym koszu. Kamil wezwał taksówkę i pojechał do najlepszego kumpla – do Darka. Po drodze wstąpił do „Biedronki”, kupił wódkę, śledzia i ogórki. Darkuś był zachwycony – dawno się nie widzieli.

– No, ale ty masz klasę! No to – za spotkanie!

Po drugiej szklance Kamil nie wytrzymał i wyspowiadał się ze wszystkiego. Darek, porywczy w połowie góral, zerwał się z krzesła:

– Co?! W twoim mieszkaniu?! Ja bym mu… ja bym go…! – uderzył pięścią w stół.

Kamil chwycił go za ramię:

– Darku, nie szalej. Ale… zemścimy się?

– Zemścimy. Koniecznie!

Pod wpływem alkoholu dwójka mężczyzn zamówiła taksówkę i ruszyła w stronę mieszkania Kamila. Plany zemsty były mgliste. W głowach huczało.

Weszli na piętro. W sypialni paliło się światło. Kamil wrzasnął:

– No to wam pokażę…

Darek zaczął walić w drzwi:

– Otwieraj, świnio! Komu się żona zachciała? Wyłaź – po męsku pogadamy!

Drzwi otwarły się nagle – i w tej samej chwili z otworu wyleciała pięść. Darek odskoczył, łapiąc się za nos.

– No nieźle nas przywitał… – mruknął, ocierając krew.

Kamil zakipiał. Jednym uderzeniem wyrwał drzwi z zawiasów. Te z hukiem runęły na podłogę przedpokoju. Mężczyźni wpadli do mieszkania jak huragan. Biegali po pokojach, wrzeszczeli.

– Gdzie ten drań?!

Bogumiła piszczała w kuchni, drżącymi rękami wybierając jakiś numer. Darek wybiegł do korytarza:

– Z balkonu uciekł?

Lecz nagle – jęk. Pod wywalonymi drzwiami wił się ów kochanek, przygnieciony konstrukcją i własną bezczelnością. Wyglądał żałośnie – szlafrok przekrzywiony, twarz w panice, usta we krwi.

– No to i zemsta! – zaśmiał się Darek, klepiąc go po ramieniu.

A tu, na nieszczęście, z klatki schodowej dobiegł przenikliwy krzyk:

– Ratunku! Ludzie! Mordują! – wrzeszczała teściowa Kamila, rozpoznawalna po głosie.

Trzeźwość wróciła natychmiast. Kumple wybiegli, nie czekając na policję. Nazajutrz Kamil złożył pozew o rozwód. Nie chciał już mieszkać w miejscu, gdzie go upokorzono. Gdzie w szlafroku męża przechadzał się obcy.

Tydzień później znów szykował się na zmianę. Darek go żegnał, z sińcem pod okiem i bandażami na palcach.

– Ależ było widowisko! – zaśmiał się. – Jak się ożenisz – tylko nie z Bogumiłą! Ale mnie koniecznie wezwij. Już ja ci pomogę, gdyby co…