Drzwi do zdrady

Drzwi do zdrady

Po trzymiesięcznej zmianie Artur Kowalski, zmęczony, ale z poczuciem spełnionego obowiązku, wracał do domu do rodzinnego Poznania. Dzień był pochmurny, lecz w duszy Artura świeciło słońce: trzymał w ręku wypłatę, marząc, jak uraduje żonę — elegancką i temperamentną Kingę. Niedawno kupili dwupokojowe mieszkanie w bloku z wielkiej płyty na obrzeżach miasta. On sam, własnymi rękami, wyrównał ściany, zamontował sufity, położył płytki i podłączył wszystkie urządzenia. Pozostała tylko jedna rzecz — urządzić wnętrze, tak jak chciała ona:

— Arturku, nie zniosę fuszerki. Chcę, żeby u nas było nie gorzej niż u Agnieszki i Tomka! Wszystko — na najwyższym poziomie!

Kiwał głową, zgadzał się, wyjeżdżał na zmianę, harował do utraty sił, tylko po to, by Kinga była z niego dumna. Strasznie tęsknił w metalowym kontenerze na mroźnym szybie — ani ciepła, ani znajomej twarzy, ani zapachu kawy o poranku. Tylko głos w słuchawce, najczęściej kapryśny, wymagający.

Na dworcu zatrzymał się przy kiosku z kwiatami. Przerzucał róże, szukając tych najświeższych. Wziął ogromny, szkarłatny bukiet i wsiadł do taksówki. Po piętnastu minutach stał już przed klatką, serce waliło mu jak młot. Wbiegł na czwarte piętro lekko — radość rozpierała mu piersi. Chciał włożyć klucz, ale się rozmyślił. Uśmiechnął się, zadzwonił.

Cisza. Już sięgał po klucze, gdy drzwi się otworzyły. Na progu stał obcy facet w jego szlafroku. Wysoki, barczysty, z nagim torsem i wyzywającym spojrzeniem.

— Ty kto w ogóle? Źle trafiłeś, stary? — warknął typ.

Świat się zatrząsł. Artur zdrętwiał. Ręka z bukietem opadła.

— Widocznie pomyliłem nie tylko drzwi…

Drzwi zatrzasnęły się. Stał jak sparaliżowany. Serce łomotało w skroniach, dłonie drżały. Przed oczami miał tapety, które kleił nocą, płytki, które czyścił do połysku, kuchnię, na którą wziął kredyt… a teraz — obcy gość w jego domu.

Kwiaty wylądowały w najbliższym koszu. Artur złapał taksówkę i pojechał do najlepszego kumpla — do Michała. Po drodze wstąpił do Biedronki, kupił wódkę, śledzia, ogórki. Michał był zachwycony — dawno się nie widzieli.

— No, ty masz pomysły! No to — za spotkanie!

Po drugiej kolejce Artur nie wytrzymał i wyspowiadał się ze wszystkiego. Michał, porywczy w połowie góral, zerwał się z krzesła:

— Co?! W twoim mieszkaniu?! Ja bym mu… ja bym go!… — uderzył pięścią w stół.

Artur chwycił go za ramię:

— Michał, nie wariuj. Ale… zemścimy się?

— Zemścimy. Koniecznie!

Pod wpływem alkoholu dwóch mężczyzn złapało taksówkę i pojechało w kierunku mieszkania Artura. Plany zemsty były mgliste. W głowach obu huczało.

Weszli na piętro. W sypialni paliło się światło. Artur wrzasnął:

— Teraz wam pokażę…

Michał zaczął walić w drzwi:

— Otwieraj, świnio! Komu żonę podkradłeś? Wyłaź — rozmówimy się po męsku!

Drzwi się otworzyły — i w tej samej chwili z ciemności wyleciała pięść. Michał odskoczył, łapiąc się za nos.

— No, niezłe powitanie… — mruknął, wycierając krew.

Artur wściekł się. Jednym uderzeniem wyrwał drzwi z zawiasów. Z hukiem runęły na podłogę przedpokoju. Mężczyźni wpadli do środka jak burza. Biegali po pokojach, wrzeszczeli.

— Gdzie ten drań?!

Kinga piszczała w kuchni, drżącymi palcami wybierając jakiś numer. Michał wybiegł do przedpokoju:

— Uciekł przez balkon?

Ale nagle — jęk. Pod wyważonymi drzwiami wił się kochanek, przygnieciony konstrukcją i własną bezczelnością. Wyglądał żałośnie — szlafrok przekrzywiony, twarz w panice, usta we krwi.

— No i mamy zemstę! — zaśmiał się Michał, dotykając nietkniętej części drzwi.

A tu, na domiar złego, z klatki schodowej dobiegł przenikliwy krzyk:

— Ratunku! Ludzie, pomóżcie! Mordują! — wrzeszczała teściowa Artura, jak można było poznać po głosie.

Trzeźwość wróciła natychmiast. Kumple wyskoczyli, nie czekając na policję. Następnego dnia Artur złożył pozew o rozwód. Nie chciał już mieszkać w miejscu, gdzie go upokorzono. Gdzie w szlafroku męża przechadzał się obcy.

Tydzień później znów szykował się na zmianę. Michał odprowadzał go, z sińcem pod okiem i bandażami na palcach.

— Ależ było efektownie! — roześmiał się. — Jak się ożenisz — tylko nie z Kingą! Ale mnie koniecznie wezwij. Ja ci wtedy pomogę, jak coś…